Goede resultaten voor alle leerlingen. Dat is waar een schoolbestuur voor staat en eindverantwoordelijk voor is. Het primair onderwijs legt immers het fundament voor de vervolgopleiding van kinderen en voor hun mogelijkheden op de arbeidsmarkt. Wanneer schoolbesturen niet voldoende op de kwaliteit van hun scholen letten, is de kans groot dat scholen afglijden. De kwaliteit van het onderwijs kan dan onder een aanvaardbaar niveau komen. We noemen ze zwak of zelfs zeer zwak.

Voor de publicatie ‘Het blijft mensenwerk’ heeft de PO-Raad gekeken naar de praktijk van zeer zwakke scholen. Wat hebben schoolleiders en leraren gedaan om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren en op welke manier hebben schoolbesturen hen hierbij gestimuleerd en ondersteund? Het traject van kwaliteitsverbetering heeft vele gezichten, maar ook herkenbare patronen. Het gaat vooral om een combinatie van onderwijsinhoudelijke elementen gericht op de kwaliteit van het onderwijsleerproces, en menselijke aspecten als herstel van vertrouwen en zelfvertrouwen. Het blijft tenslotte mensenwerk. Dat betekent dat alle betrokkenen hun eigen krachten optimaal kunnen inzetten bij hun opdracht: goed onderwijs voor elk kind.

De PO-Raad, gevestigd in Utrecht, is de Nederlandse sectororganisatie voor het primair onderwijs. De vereniging behartigt de gemeenschappelijke belangen van de schoolbesturen in het basisonderwijs, speciaal basisonderwijs en (voortgezet) speciaal onderwijs. Binnen het programma ‘Goed worden en goed blijven’ biedt de PO-Raad informatie en ondersteuning aan schoolbesturen en directies. De PO-Raad staat ze bij om de kwaliteit van het onderwijs van zwakke en zeer zwakke scholen zo snel mogelijk te verbeteren en om te voorkomen dat scholen zwak of zeer zwak worden.

De psychiatrisch verpleegkunde is een veeleisend vak. In functie van het opnemen van de rol van verantwoordelijk verpleegkundige zijn de verwachtingen hooggespannen, een grote variëteit aan competenties is noodzakelijk. Een vakkundige heeft een basis aan talent en ontwikkelt zich verder door opleiding, ervaring en samenwerking met een leerbegeleider. Eén van de belangrijke uitdagingen voor de verantwoordelijke verpleegkundige is het voortdurend bewaken van de balans tussen (schijnbaar) tegengestelde processen: professioneel én persoonlijk geëngageerd zijn, veiligheid bieden én kansen geven, afstand bewaren én nabij zijn,… Bovendien vraagt het ook een persoonlijk in-balans-zijn. De psychiatrisch verpleegkundige kan daarom getypeerd worden als vakkundig in balans.

Dit boek gaat in op de inhoud van de processen van patiëntentoewijzing en hun betekenis voor de patiënt en de verpleegkundige. Enerzijds worden de kernattituden, processen en instrumenten van patiëntentoewijzing beschreven, anderzijds wordt een gedetailleerd competentieprofiel voor de verantwoordelijk verpleegkundige gepresenteerd. Vanuit de beschreven competenties wordt een aanzet gegeven naar instrumenten en methodieken om hiermee binnen de context van professionalisering en/of personeelsbeleid aan de slag te gaan.

Dit boek richt zich tot studenten verpleegkunde en psychiatrische verpleegkundigen, alsook tot hun leerbegeleiders of leidinggevenden en alle gezondheidswerkers die ermee samenwerken.

Dit boek is het resultaat van een onderzoeksproject (PWO) van de Katholieke Hogeschool Limburg in samenwerking met LUCAS, K.U.Leuven. Het project werd ondersteund door een netwerk van experts uit diverse psychiatrische ziekenhuizen: UPC, K.U.Leuven, Campus Kortenberg; Kliniek Sans Souci, Jette; Psychiatrisch Centrum Sint-Jan-Baptist, Zelzate; Psychiatrische Kliniek Broeders Alexianen,Tienen; Ziekenhuizen Netwerk Antwerpen, Stuivenberg; Psychiatrisch Centrum Sint-Amandus, Beernem.

Jo Gommers is lector psychiatrische verpleegkunde, onderzoeksmedewerker en verantwoordelijke voor onderzoek en dienstverlening bij Quadri-Gezondheidszorg van de KHLim – Katholieke Hogeschool Limburg in Hasselt. Chantal Van Audenhove is hoogleraar aan de Faculteit Geneeskunde en directeur van LUCAS – Centrum voor zorgonderzoek en consultancy van de K.U.Leuven. Jan Van Ertvelde is directeur van het Departement Verpleegkunde van de Kliniek Sans Souci in Jette. Deze uitgave is een initiatief van KHLim- Quadri in Hasselt.


Quadri Committed Research:

Nr. 1: De psychiatrische verpleegkundige: vakkundig in balans

Nr. 2: Depressieve patiënten in het algemeen ziekenhuis

Nr. 3: Leerzorgcentrum. Ontwikkeling, implementatie en evaluatie van een opleidingsconcept voor verpleegkundigen

Nr. 4: Ethisch leiderschap in de zorg. Verkenning vanuit de zorgethiek

In de tweede helft van 2010 zit België voor de twaalfde keer in zijn geschiedenis Europa voor. Sinds het ontstaan van de Europese Unie in 1957 - toen nog de Europese Economische Gemeenschap - heeft de taak van de voorzitter, net zoals België en Europa zelf, een aantal grondige veranderingen ondergaan. Dit boek legt uit hoe die ontwikkelingen verlopen zijn en onderzoekt de plaats van België daarin.

Hoe is het Europese voorzitterschap geëvolueerd van een louter administratieve functie (meer een last dan een lust!) naar die van invloedrijk bemiddelaar? Hoe hebben sleutelmomenten in de geschiedenis van de Europese integratie, zoals de ‘lege stoel’ van Charles de Gaulle, het Verdrag van Maastricht of het Verdrag van Lissabon de rol van de voorzitter beïnvloed? Bepaalt de agenda het gedrag van de voorzitter of is het de voorzitter die de agenda bepaalt? Hoe stelt een Europese voorzitter zowel zijn Europese collega’s als zijn eigen achterban tevreden? Maakt het eigenlijk wel iets uit of het nu de Spanjaarden, de Belgen of de Hongaren zijn die het voorzitterschap waarnemen? Is een Belgisch voorzitterschap er traditioneel echt wel een van ‘fantasieloze degelijkheid’, zoals een kritisch journalist het eens omschreef? En hoeveel voorzitters heeft Europa eigenlijk? Op deze en andere vragen geeft deze publicatie, via een diepgravende analyse en talrijke anekdotes, een helder antwoord Ze is geschreven voor iedereen die interesse heeft voor Europa, en voor de plaats van België in dat Europa.

Peter Van Kemseke, doctor in de geschiedenis, was diplomaat op de Permanente Vertegenwoordiging van België bij de Europese Unie. Sedert januari 2013 is hij adjunct-kabinetschef van Europees president Herman Van Rompuy.
Ward Dendievel studeerde hedendaagse geschiedenis aan de K.U.Leuven.

In de media:

BMGN – The Low Countries Historical Review 126:4 (2011)
(...) aardig overzicht van de geschiedenis van de Europese samenwerking, met de nadruk op de rol van België hierbij.
Van Kemseke biedt de lezer veel interessante informatie.
Remco van Diepen, Weesp

In de receptie van het werk van Jacques Lacan speelt diens aandacht voor het werk van Paul Claudel een relatief kleine rol. Dit boek gaat aan de hand van zijn lectuur van Claudel dieper in op Lacans opvattingen over de rol van de psychoanalyticus in de therapie.

In het eerste deel geeft de auteur de hoofdlijnen weer van Lacans visie op het verlangen. Het tweede deel behandelt de omslag van de tragische leegloop van betekenissen naar het leven als komedie. In het derde deel wordt naar voren geschoven wat voor Lacan het hoofdthema van Claudels oeuvre is: de vernedering van het vaderlijke gezag en de teloorgang van een bepaald type autoriteit. De vraag die dan volgt, is hoe de positie van de analyticus samenhangt met de vernedering van gezag. Moet de analyticus tegemoetkomen aan de roep naar meer vaderlijk gezag of moet hij zijn volstrekte neutraliteit behouden? Het vierde deel gaat ten slotte ook in op de vraag of het bijzondere genot van de analyticus heilzaam kan zijn voor de analysant en op welke manier het dan zou kunnen worden aangewend in de therapie.

Paul Moyaert is gewoon hoogleraar filosofie aan de K.U.Leuven.

Psychomotorische therapie is gericht op psychische, psychosociale en/of psychosomatische problemen. Ze richt zich bij de behandeling tot de gehele persoonlijkheid en wil de persoonlijkheid in harmonie brengen met zichzelf en de omgeving.

In bijdragen van telkens slechts enkele bladzijden zetten 36 psychomotorische therapeuten hun ervaringen uiteen. Zo geeft het boek een weids overzicht van het werkveld van de psychomotorische therapeut bij de behandeling van kinderen en jongeren. De getuigenissen tonen aan dat er heel wat kwaliteit en ideeën in de praktijk aanwezig zijn. Duidelijk is ook dat psychomotorische therapie niet een statisch gegeven is, maar voortdurend evolueert. Bestaande technieken en methodieken worden geïncorporeerd in de therapie en nieuwe horizonten worden verkend.

Mede door de aanvulling met referenties, post- en e-mailadressen is deze publicatie zowel aangewezen voor wie in de sector werkt of wil werken, als voor wie hulp zoekt bij een psychomotorische therapiebegeleiding.

De redacteuren en auteurs zijn psychomotorisch therapeut. Johan Simons doceert aan de KULeuven en is verbonden aan het U.Z. Gasthuisberg in Leuven. Lieve Rutten werkt op de Afdeling De Kade van het UPC KULeuven, Campus Kortenberg. Valère Vanderheyden en Barbare Verscheure zijn verbonden aan het UPC KULeuven, Afdeling Kinder- en jeugdpsychiatrie van Gasthuisberg.

Wie aandacht wil geven aan elke leerling op school en in de klas moet als leerkracht ook heel veel weten van die leerling. Een bekwame leerkracht laat een leerling ontdekken wat hij of zij al weet. Dat geldt zeker voor leerlingen in het voortgezet onderwijs en in het middelbaar beroepsonderwijs. Daar gaat dit Cahier over. Het past in de onderwijswerkelijkheid met Passend Onderwijs in het vooruitzicht. Het gaat over teamgerichte samenwerking, over goed klassenmanagement, over de waardering van gedragsproblemen, over hoe in een oplossingsgericht gesprek de leerling zich bewust wordt van de eigen krachten, over hoe je je een beeld vormt van de sfeer in je klas. Zaken waar je niet om heen kunt als je elke leerling optimaal kansen wilt bieden.

Dit Cahier biedt ook concrete handreikingen. Zo is voor veel leerlingen juist de natuur, het buiten-zijn de toegesneden leerschool. Dat kan door met de natuur aan de slag te gaan, maar ook door juist in die uitdagende omgeving van het buiten-zijn jezelf beter te leren kennen en je ‘durf’ te vergroten of te leren inschatten. Voortdurend op zoek naar jezelf.

Veel leerkrachten kiezen na hun bacheloropleiding ervoor om ook het masterdiploma te behalen. Door middel van praktijkonderzoek gaan zij op zoek naar verbetering van hun onderwijskracht. Dan leren zij de leerlingen beter kennen en dan leren ze bijna te voorspellen wat die leerling van hen vraagt. Zo’n leerkracht weet waarom die leerling dat van hem of haar vraagt. Zo’n leerkracht doet recht aan de persoon van de leerling. En dan krijgt onderwijs die waarde die goed onderwijs verdient: ervoor zorgen dat elke leerling zich naar eigen vermogen kan ontwikkelen. Een bruikbare last die de moeite waard is om mee op pad gestuurd te worden in het leven.