Dit boekje over centrale aspecten van Barack Obama’s eerste jaar als Amerikaanse president is afkomstig uit de academische wereld, maar bedoeld voor een breed publiek. Het beschrijft en bediscussieert de belangrijkste ontwikkelingen van het jaar 2009 zoals de hervorming van de gezondheidszorg en de oorlog in Afghanistan en plaatst ze in de context van de Amerikaanse politiek en samenleving.
Obama’s presidentschap is een experiment in meerdere opzichten: een zwarte president, een president met betrekkelijk weinig bestuurlijke ervaring en vooral een president die programmatisch linkser en idealistischer is dan de meerderheid van de Amerikanen en, zo lijkt het, zelfs de meerderheid van de Democratische leden van het Congres. Is dat vol te houden? Is er in het eerste jaar al een kloof tussen Obama’s verkiezingsprogramma en daadwerkelijk beleid ontstaan? Hoeveel verandering – Change we can believe in – is er al geweest? Kan de regering Obama het verzet van conservatief Amerika binnen en buiten het Congres wel aan?
‘Hoop’ is er nog steeds zoals de uitreiking van de Nobelprijs voor de Vrede aan Obama in oktober 2009 illustreert, maar de obstakels die op zijn weg liggen zijn evenzeer duidelijk geworden. Na de hervorming van de gezondheidszorg, als ze lukt misschien toch een aardig staaltje van de kunst van het mogelijke, zal o.a. de oorlog in Afghanistan Amerika en bondgenoten voor een groot dilemma blijven stellen. Vanwege Afghanistan in Afghanistan blijven belooft weinig succes, kost slachtoffers en is duur, maar vertrekken vergroot het gevaar dat de situatie in Pakistan, een land dat over een atoombom beschikt, uit de hand loopt met alle mogelijke gevolgen van dien.
Ondanks dat dit boek gedragen wordt door sympathie voor de doelstelling van Obama om een aantal zaken fundamenteel aan te pakken, wordt het tegelijk gekenmerkt door het streven een kritische evaluatie te presenteren en verwachtingen in een realistisch perspectief te plaatsen.

Uwe Becker is universitair hoofddocent Politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Recente boeken van hem zijn: Employment Miracles (red., met Herman Schwartz), Amsterdam University Press 2005; Politicologie. Basisthema’s & Nederlandse Politiek (red., met Philip van Praag), Het Spinhuis 2006; Open Varieties of Capitalism, Palgrave Macmillan 2009.

Esmé Cartens, Jasper Rischen en Eline van Schaik studeren Politicologie aan de Universiteit van Amsterdam en hebben allen deelgenomen aan Barrack Obama’s verkiezingscampagne.

"Voor wie de wereld overziet, is dit boek geschreven. Het is als een reisgids bij wat zich als het wereldnieuws aandient." Zo omschrijft Paul Kapteyn dit boek dat tot thema heeft de statencoöperatie, of wel de samenwerking tussen staten zoals die zich na de Tweede Wereldoorlog heeft ontwikkeld. Volgens Kapteyn is deze statencoöperatie het hoogste niveau van menselijke sociale integratie, nadat zich eerder uit stammen steden en uit steden staten hadden gevormd. Dit hoogste niveau is een voortzetting van die eerdere integratiebewegingen, maar onderscheidt zich tegelijkertijd daarvan, omdat op dit niveau er maar één samenleving is, "de wereld", die alle mensen omvat.
Kapteyn werkt deze interessante these uit in vier hoofdstukken, die achtereenvolgens de titels meekrijgen: Gewapende vrede, over de pacificerende conditie van de statencoöperatie, Beheerst geweld, over wapenbeheersing en vredesoperaties, Bevrijde handel, over de wereldmarkt in wording, en ten slotte de Dwang van verdraagzaamheid, over mondiale moraal. Zijn conclusie is: "Staten en mensen in het algemeen zijn onderling zo kwetsbaar geworden dat het eigenbelang tot coöperatie dwingt en die coöperatie genereert een wederzijds vertrouwen dat op zijn beurt de coöperatie steunt. De wereldsamenleving berust daarmee steeds meer op ruil en op onderlinge identificatie en steeds minder op bevel."

Paul Kapteyn is socioloog en was verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is voorzitter van Vereniging Democratisch Europa (VDE).

Dit is een onderzoek naar wat er gaande is bij de dagbladpers, tot welke situaties dit kan leiden en welk advies gegeven kan worden over hoe in dit licht de kwaliteitsjournalistiek behouden kan worden.
Het rapport is een verslag van bevindingen die, naar de mening van het Stimuleringsfonds, een belangrijke rol kunnen spelen in de voortgaande discussie over het belang van een pluriforme informatievoorziening in onze informatiesamenleving. Het doel van dit rapport is de mensen in het veld een handreiking te doen met informatie over wegen die begaan (kunnen) worden zonder daarbij een bepaalde richting voor te schrijven of zelf een keuze te doen.
Het rapport besluit met aanbevelingen die betrekking hebben op de rol van de overheid. Om uiteindelijk een situatie van "Wat niet weet kan deren" te voorkomen.

Dit boek gaat over Latijns-Amerikaanse vrouwen, die in de Europese seksindustrie werkzaam zijn. Op basis van dertig persoonlijke geschiedenissen geeft deze studie een beschrijving van hun leven en ervaringen in de prostitutie. Ondanks het feit dat deze zeer mobiele groep sekswerkers gedurende de laatste drie decennia een belangrijk deel uitmaakt van alle immigranten in de Europese seksindustrie, is er weinig bekend over hun dagelijks leven in Europa. Veel sekswerkers leiden een geïsoleerd en anoniem bestaan. In veel gevallen blijft hun verblijf voornamelijk beperkt tot hun werkplaats. Ze komen de prostitutiewijk nauwelijks uit en slapen en wonen in dezelfde kamer of in het bordeel waar ze ook dagelijks hun klanten ontvangen. Gemiddeld werken ze zes à zeven dagen per week en hebben ze, afgezien van hun dagelijks contact met collega’s, klanten en bordeeleigenaren, een zeer beperkte omgang met de lokale bevolking. Alleen wanneer de vrouwen in aanraking komen met de autoriteiten, bijvoorbeeld vanwege illegaal verblijf of als slachtoffer van een delict, levert dit een juridisch document op, waarmee slechts een klein deel van hun leven zichtbaar wordt.
Wie zijn deze Latijns-Amerikaanse sekswerkers? Waarom komen ze naar Europa? Waarom gaan ze juist in de prostitutie werken en hoe vergaat het ze hier?

Daarover schreef Marie-Louise Janssen deze boeiende studie.

Marie-Louise Janssen is cultureel-antropoloog en verbonden aan de ‘Amsterdam School for Social Sciences Research’ (ASSR) van de Universiteit van Amsterdam.