Opvoeden in verwarrende tijden. Op zoek naar visie
Waarom levert de opvoeding van kinderen in onze huidige samenleving zoveel
problemen op? Ettelijke reality tv-programma’s gaan over opvoedingsproblemen.
Kijkcijfers wijzen uit dat ze erg populair zijn. Kijkt men uit leedvermaak?
Of veeleer uit een soort opluchting dat het er in het eigen gezin nog niet zo
kwaad aan toe gaat? In de scholen lijkt het niet veel anders. Er werd zelden
zoveel geklaagd over het onderwijs als nu, zodat sommigen zich afvragen of
de school nog wel voor haar taken bekwaam is.
De oorzaak van deze malaise is fundamenteel. Het lijkt erop dat de moderne
westerse mens in de dynamiek van de twintigste eeuw niet alleen het zicht is
kwijtgeraakt op zijn eigen zingeving, maar in samenhang daarmee ook op een
goede invulling van de opvoeding van en het onderwijs aan de jongere generatie.
Dit boek geeft een visie op een aantal problemen en de achtergronden
ervan in opvoeding en onderwijs. Daarna gaat het na in hoeverre de door
de Verenigde Naties gelanceerde idee van een cultuur van vrede en geweldloosheid
een antwoord kan zijn op de crisis van de westerse cultuur en wat
daarvan de consequenties zijn voor opvoeding en onderwijs.
Lennart Vriens is namens de Stichting Leerstoelen Vredesopbouw bijzonder hoogleraar Vredespedagogiek aan de Universiteit Utrecht. Hij publiceerde veelvuldig over vredesopvoeding en over schoolpedagogische kwesties.
Opvoeden in verwarrende tijden. Op zoek naar visie
Waarom levert de opvoeding van kinderen in onze huidige samenleving zoveel
problemen op? Ettelijke reality tv-programma’s gaan over opvoedingsproblemen.
Kijkcijfers wijzen uit dat ze erg populair zijn. Kijkt men uit leedvermaak?
Of veeleer uit een soort opluchting dat het er in het eigen gezin nog niet zo
kwaad aan toe gaat? In de scholen lijkt het niet veel anders. Er werd zelden
zoveel geklaagd over het onderwijs als nu, zodat sommigen zich afvragen of
de school nog wel voor haar taken bekwaam is.
De oorzaak van deze malaise is fundamenteel. Het lijkt erop dat de moderne
westerse mens in de dynamiek van de twintigste eeuw niet alleen het zicht is
kwijtgeraakt op zijn eigen zingeving, maar in samenhang daarmee ook op een
goede invulling van de opvoeding van en het onderwijs aan de jongere generatie.
Dit boek geeft een visie op een aantal problemen en de achtergronden
ervan in opvoeding en onderwijs. Daarna gaat het na in hoeverre de door
de Verenigde Naties gelanceerde idee van een cultuur van vrede en geweldloosheid
een antwoord kan zijn op de crisis van de westerse cultuur en wat
daarvan de consequenties zijn voor opvoeding en onderwijs.
Lennart Vriens is namens de Stichting Leerstoelen Vredesopbouw bijzonder hoogleraar Vredespedagogiek aan de Universiteit Utrecht. Hij publiceerde veelvuldig over vredesopvoeding en over schoolpedagogische kwesties.
A pioneer of milieu therapy. The life and work of Maxwell Jones
The book can be considered complementary to another volume published by Garant: ‘De Nieuwe Therapeutische Gemeenschap’ [The New Therapeutic Community] (Broekaert et al.,1996), in which the concept-based therapeutic community for substance abusers is thoroughly elaborated.
This book is intended for students and professionals, from a broad variety of contexts and disciplines, who are interested in (social) psychiatry, (democratic) therapeutic communities and milieu therapy.
Stijn Vandevelde, PhD holds a teaching and research position at the Department of Social Work and Welfare Studies of University College Ghent (Belgium). He is also affiliated to the Department of Orthopedagogics at Ghent University.
Eric Broekaert, PhD is a full professor at and chairman of the Department of Orthopedagogics at Ghent University (Belgium).
A pioneer of milieu therapy. The life and work of Maxwell Jones
The book can be considered complementary to another volume published by Garant: ‘De Nieuwe Therapeutische Gemeenschap’ [The New Therapeutic Community] (Broekaert et al.,1996), in which the concept-based therapeutic community for substance abusers is thoroughly elaborated.
This book is intended for students and professionals, from a broad variety of contexts and disciplines, who are interested in (social) psychiatry, (democratic) therapeutic communities and milieu therapy.
Stijn Vandevelde, PhD holds a teaching and research position at the Department of Social Work and Welfare Studies of University College Ghent (Belgium). He is also affiliated to the Department of Orthopedagogics at Ghent University.
Eric Broekaert, PhD is a full professor at and chairman of the Department of Orthopedagogics at Ghent University (Belgium).
Omtrent Andreas Vesalius
Luc Missotten is emeritus hoogleraar oogziekten en -heelkunde aan de K.U. Leuven. Deze uitgave is een extra nummer van het tijdschrift Vesalius van de Vereniging van Alumni van de Faculteit Geneeskunde van de KU Leuven.
Omtrent Andreas Vesalius
Luc Missotten is emeritus hoogleraar oogziekten en -heelkunde aan de K.U. Leuven. Deze uitgave is een extra nummer van het tijdschrift Vesalius van de Vereniging van Alumni van de Faculteit Geneeskunde van de KU Leuven.
Systeemgerichte methoden in de hulpverlening. Een initiatie in het omgaan met mensen en hun netwerken
Elke hulpverlener kijkt door een bepaalde bril, gebruikt een referentiekader om zicht te krijgen op de voorgelegde moeilijkheden.
Het systeemdenken, ontwikkeld aan het Mental Research Institute van Palo Alto biedt een theoretisch kader om de complexiteit van menselijke problemen te verkennen.
In het eerste deel van dit boek wordt het begrip open systemen toegelicht. Mensen maken deel uit van één en meestal meerdere systemen of netwerken. Het gedrag van mensen begrijpen en veranderen betekent werken met de cliëntsystemen.
Het tweede deel behandelt de communicatietheorie. De vijf axioma’s worden uiteengezet en geïllustreerd door tal van voorbeelden uit de praktijk en het dagelijks leven. Hulpverleners krijgen hierbij een aantal consequenties en mogelijkheden op een rijtje die hen kunnen inspireren bij het analyseren van cliëntsituaties.
Vanuit hun eigen werksituatie en de vormingsprogramma’s voor eerstelijnshulpverleners en vrijwilligers was het voor de auteurs een blijvende bekommernis om dit denkkader zo helder mogelijk te formuleren.
Magda Mertens is maatschappelijk werkster. Van 1971 tot 1976 was ze verbonden als praktijklerares aan de Sociale Hogeschool te Heverlee. Sinds 1976 werkt ze voor C.M. Limburg als medewerkster in het Centrum voor Gezinsbenadering en als verantwoordelijke voor vorming, opleiding, en methodische werkbegeleiding van de eerstelijnswerkers. Sinds 1996 staat ze in voor de begeleiding van personeelsleden. De voornaamste bijscholing en trainingen in systeemdenken volgde ze in de Interaktie Academie te Hove (Antwerpen).
Edgard Vandebroek was verantwoordelijk voor het groepsmaatschappelijk werk bij de Christelijke Mutualiteit van Limburg. Zijn opleiding in systeemgerichte psychotherapie bij D. Everaert leidde tot belangrijke ontwikkelingen in de hulpverlening in groepen. De laatste jaren is hij actief op het terrein van projectbegeleiding in de gezondheidszorg.
Beiden zijn lesgevers-verantwoordelijken voor de Modules Systeemgerichte Methoden en Netwerkhulpverlening aan de Sociale Hogeschool Heverlee Zij werken ook mee aan diverse navormings- en bijscholingsprogramma’s voor eerstelijnshulpverleners zowel in eigen organisatie als daarbuiten.
Systeemgerichte methoden in de hulpverlening. Een initiatie in het omgaan met mensen en hun netwerken
Elke hulpverlener kijkt door een bepaalde bril, gebruikt een referentiekader om zicht te krijgen op de voorgelegde moeilijkheden.
Het systeemdenken, ontwikkeld aan het Mental Research Institute van Palo Alto biedt een theoretisch kader om de complexiteit van menselijke problemen te verkennen.
In het eerste deel van dit boek wordt het begrip open systemen toegelicht. Mensen maken deel uit van één en meestal meerdere systemen of netwerken. Het gedrag van mensen begrijpen en veranderen betekent werken met de cliëntsystemen.
Het tweede deel behandelt de communicatietheorie. De vijf axioma’s worden uiteengezet en geïllustreerd door tal van voorbeelden uit de praktijk en het dagelijks leven. Hulpverleners krijgen hierbij een aantal consequenties en mogelijkheden op een rijtje die hen kunnen inspireren bij het analyseren van cliëntsituaties.
Vanuit hun eigen werksituatie en de vormingsprogramma’s voor eerstelijnshulpverleners en vrijwilligers was het voor de auteurs een blijvende bekommernis om dit denkkader zo helder mogelijk te formuleren.
Magda Mertens is maatschappelijk werkster. Van 1971 tot 1976 was ze verbonden als praktijklerares aan de Sociale Hogeschool te Heverlee. Sinds 1976 werkt ze voor C.M. Limburg als medewerkster in het Centrum voor Gezinsbenadering en als verantwoordelijke voor vorming, opleiding, en methodische werkbegeleiding van de eerstelijnswerkers. Sinds 1996 staat ze in voor de begeleiding van personeelsleden. De voornaamste bijscholing en trainingen in systeemdenken volgde ze in de Interaktie Academie te Hove (Antwerpen).
Edgard Vandebroek was verantwoordelijk voor het groepsmaatschappelijk werk bij de Christelijke Mutualiteit van Limburg. Zijn opleiding in systeemgerichte psychotherapie bij D. Everaert leidde tot belangrijke ontwikkelingen in de hulpverlening in groepen. De laatste jaren is hij actief op het terrein van projectbegeleiding in de gezondheidszorg.
Beiden zijn lesgevers-verantwoordelijken voor de Modules Systeemgerichte Methoden en Netwerkhulpverlening aan de Sociale Hogeschool Heverlee Zij werken ook mee aan diverse navormings- en bijscholingsprogramma’s voor eerstelijnshulpverleners zowel in eigen organisatie als daarbuiten.
Interprofessional education in Europe: Policy and practice
Interprofessional education (IPE) is acknowledged as a need in higher education based on societal demands. The impact of interprofessional collaboration on the quality of care and on the quality of human health is substantial. A continuous effort is needed to underpin interprofessional learning and teaching with evidence and to support it with tools created by research and development.
This book is written by scholars from various European countries, all members of the European Interprofessional Practice & Education Network (EIPEN). It contains two chapters on policy issues and six chapters with concrete examples of programme reforms or successful interprofessional courses in health and social care. The examples of good practice show elements which have to be taken into account when developing and implementing interprofessional courses, course units, or study programmes.
This book may contribute to the development of IPE in higher education institutions where IPE is not yet deployed, but also in institutions where IPE is present but not fully developed. It may encourage other people, professionals as well as academics and policymakers, to engage themselves in fostering the further development of this domain.
Andre Vyt (Artevelde University College and University of Ghent, Belgium), Majda Pahor (University of Ljubljana, Slovenia), and Tiina Tervaskanto- Maentausta (Oulu University of Applied Sciences and University or Oulu, Finland) are Executive Office Members of the European Interprofessional Practice & Education Network (EIPEN). They have chaired and hosted European Conferences on IPE.
Interprofessional education in Europe: Policy and practice
Interprofessional education (IPE) is acknowledged as a need in higher education based on societal demands. The impact of interprofessional collaboration on the quality of care and on the quality of human health is substantial. A continuous effort is needed to underpin interprofessional learning and teaching with evidence and to support it with tools created by research and development.
This book is written by scholars from various European countries, all members of the European Interprofessional Practice & Education Network (EIPEN). It contains two chapters on policy issues and six chapters with concrete examples of programme reforms or successful interprofessional courses in health and social care. The examples of good practice show elements which have to be taken into account when developing and implementing interprofessional courses, course units, or study programmes.
This book may contribute to the development of IPE in higher education institutions where IPE is not yet deployed, but also in institutions where IPE is present but not fully developed. It may encourage other people, professionals as well as academics and policymakers, to engage themselves in fostering the further development of this domain.
Andre Vyt (Artevelde University College and University of Ghent, Belgium), Majda Pahor (University of Ljubljana, Slovenia), and Tiina Tervaskanto- Maentausta (Oulu University of Applied Sciences and University or Oulu, Finland) are Executive Office Members of the European Interprofessional Practice & Education Network (EIPEN). They have chaired and hosted European Conferences on IPE.
Bagatellen. Over kunst, levenskunst en maatschappij
De muziekfilosoof, kritisch socioloog en componist Theodor W. Adorno schreef kleine stukjes met als titels Dissonanzen, Quasi una fantasia, Impromptus en Moments musicaux. Tussen het werk van Adorno en het werk van Smeijsters bestaan overeenkomsten, maar ook verschillen. Adorno gaf het primaat aan het object, terwijl voor Smeijsters de beleving van het subject absolute voorrang heeft. Maar een belangrijke overeenkomst is het ontdekken en beschrijven van analogieën. Adorno ontleedde muzikale vorm als maatschappelijk proces, Smeijsters ontleedt de muzikale vorm als psychisch proces. Adorno veronderstelde dat de maatschappelijke en economische dwang tot in de vezels van het individu doordringt, dat in de waan leeft zichzelf te zijn. Smeijsters veronderstelt dat het individu zich op eigen kracht kan bevrijden van de innerlijke dwangmatige wil en de afgedwongen maatschappelijke en economische wil en zo autonomie kan bereiken.
Henk Smeijsters was tot voor kort lector van de kenniskring KenVaK – Kennisontwikkeling Vaktherapieën van de Hogeschool Zuyd, Hogeschool Utrecht, ArtEZ Hogeschool en Stenden Hogeschool, hoofdopleider van de Master of Arts Therapies Zuyd en lid van het landelijk Forum voor Praktijkgericht Onderzoek.
Bagatellen. Over kunst, levenskunst en maatschappij
De muziekfilosoof, kritisch socioloog en componist Theodor W. Adorno schreef kleine stukjes met als titels Dissonanzen, Quasi una fantasia, Impromptus en Moments musicaux. Tussen het werk van Adorno en het werk van Smeijsters bestaan overeenkomsten, maar ook verschillen. Adorno gaf het primaat aan het object, terwijl voor Smeijsters de beleving van het subject absolute voorrang heeft. Maar een belangrijke overeenkomst is het ontdekken en beschrijven van analogieën. Adorno ontleedde muzikale vorm als maatschappelijk proces, Smeijsters ontleedt de muzikale vorm als psychisch proces. Adorno veronderstelde dat de maatschappelijke en economische dwang tot in de vezels van het individu doordringt, dat in de waan leeft zichzelf te zijn. Smeijsters veronderstelt dat het individu zich op eigen kracht kan bevrijden van de innerlijke dwangmatige wil en de afgedwongen maatschappelijke en economische wil en zo autonomie kan bereiken.
Henk Smeijsters was tot voor kort lector van de kenniskring KenVaK – Kennisontwikkeling Vaktherapieën van de Hogeschool Zuyd, Hogeschool Utrecht, ArtEZ Hogeschool en Stenden Hogeschool, hoofdopleider van de Master of Arts Therapies Zuyd en lid van het landelijk Forum voor Praktijkgericht Onderzoek.
Integreren doe je niet alleen. Het groep-in-school-model in de praktijk: integratieklas De Blauwe Bloem (Reeks Ervaringsdeskundigen & Professionals, deel 4)
In deze uitgave maakt u kennis met deze leerlingen en alle betrokkenen bij deze bijzondere integratieklas.
Erno Mijland studeerde in 1989 af aan de Fontys Lerarenopleiding Tilburg in de vakken Nederlands en Engels. Hij werkte bijna 15 jaar voor Fontys op verschillende bedrijfsjournalistieke en communicatiefuncties. Sinds 2008 is hij zelfstandig ondernemer in teksten, workshops, presentaties, trainingen en coaching. Van Mijland verschenen, ook in samenwerking met andere auteurs, boeken over creativiteit, het onderwijs, loopbaan, dementie en design en een interviewboekje met levensverhalen van mensen met een verstandelijke beperking.
Integreren doe je niet alleen. Het groep-in-school-model in de praktijk: integratieklas De Blauwe Bloem (Reeks Ervaringsdeskundigen & Professionals, deel 4)
In deze uitgave maakt u kennis met deze leerlingen en alle betrokkenen bij deze bijzondere integratieklas.
Erno Mijland studeerde in 1989 af aan de Fontys Lerarenopleiding Tilburg in de vakken Nederlands en Engels. Hij werkte bijna 15 jaar voor Fontys op verschillende bedrijfsjournalistieke en communicatiefuncties. Sinds 2008 is hij zelfstandig ondernemer in teksten, workshops, presentaties, trainingen en coaching. Van Mijland verschenen, ook in samenwerking met andere auteurs, boeken over creativiteit, het onderwijs, loopbaan, dementie en design en een interviewboekje met levensverhalen van mensen met een verstandelijke beperking.
Omdat het werkt… Werkzame bestanddelen van een maatschappelijk re-integratieproject (Reeks Fontys Actief, nr. 1)
Het maatschappelijke re-integratieproject Helmond Actief is vooral gericht op arbeidsparticipatie en blijkt een hoge graad van effectiviteit te bereiken.
Bij Helmond Actief weet men van de moeilijkst bemiddelbare groep twee op de drie mensen binnen dertien maanden duurzaam uit de uitkering te krijgen. Dit gebeurt door middel van geïntegreerde dienstverlening, een constructieve benadering van werkgevers, hoogwaardige handhaving en sociale activering.
De werkers van Helmond Actief staan bij wijze van spreken in een kring om de cliënt heen, waardoor taakroulatie, taakafstemming en samenwerking een stuk eenvoudiger zijn.
De (lange termijn-)behoeften van de cliënt zijn doorslaggevend. De organisatie stelt zich daarbij ''volgend'' op: de werker volgt de cliënt - hinderlijk, indien nodig -, de manager volgt de werker, in de hoop dat de subsidiegever zich ook laat sturen door de praktijkervaringen op de werkvloer. Men noemt dat in Helmond ''exemplarische beleidsvorming''. Dat werkt.
Geert van der Laan is bijzonder hoogleraar bij de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht en deeltijdlector aan de Fontys Hogescholen te Eindhoven (Fontys Actief). René Kersten is projectleider van Helmond Actief.
Omdat het werkt… Werkzame bestanddelen van een maatschappelijk re-integratieproject (Reeks Fontys Actief, nr. 1)
Het maatschappelijke re-integratieproject Helmond Actief is vooral gericht op arbeidsparticipatie en blijkt een hoge graad van effectiviteit te bereiken.
Bij Helmond Actief weet men van de moeilijkst bemiddelbare groep twee op de drie mensen binnen dertien maanden duurzaam uit de uitkering te krijgen. Dit gebeurt door middel van geïntegreerde dienstverlening, een constructieve benadering van werkgevers, hoogwaardige handhaving en sociale activering.
De werkers van Helmond Actief staan bij wijze van spreken in een kring om de cliënt heen, waardoor taakroulatie, taakafstemming en samenwerking een stuk eenvoudiger zijn.
De (lange termijn-)behoeften van de cliënt zijn doorslaggevend. De organisatie stelt zich daarbij ''volgend'' op: de werker volgt de cliënt - hinderlijk, indien nodig -, de manager volgt de werker, in de hoop dat de subsidiegever zich ook laat sturen door de praktijkervaringen op de werkvloer. Men noemt dat in Helmond ''exemplarische beleidsvorming''. Dat werkt.
Geert van der Laan is bijzonder hoogleraar bij de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht en deeltijdlector aan de Fontys Hogescholen te Eindhoven (Fontys Actief). René Kersten is projectleider van Helmond Actief.