Op weg in vertrouwen (Fracarita-reeks, nr. 7)
Op weg in vertrouwen.
We leven in een boeiende wereld,
een snel veranderende wereld, een wereld die vele positieve
kanten kent en vele mogelijkheden biedt, maar natuurlijk
ook zijn negatieve zijde heeft. Het is in deze wereld dat
we mogen leven; voor sommigen zal het overleven zijn, voor
anderen, en hopelijk voor velen, echt het leven uitbouwen.
Zoals een huis moet ook een leven op goede fundamenten
worden gebouwd. Want het kan wel eens stormen in ons leven,
we krijgen zware slagen te verduren die luisteren naar
de namen: lijden, mislukking, ontgoocheling. En dan is het
belangrijk dat de fundamenten stevig zijn: geen los zand dat
we iedere dag wel ergens proberen te vinden, maar degelijke
rotsblokken die het huis van ons leven de nodige stevigheid
kunnen geven. Als gelovigen moeten we ons de vraag durven
stellen waar God is in ons leven, of Hij het echte fundament
is van ons leven. We staan hier voor een keuze: ofwel blijft
God een theoretisch concept waar we zo nu en dan eens over
nadenken, ofwel wordt Hij een levende aanwezigheid in ons
leven en wordt Hij diegene die met ons op weg gaat, die er
voor ons is in goede en kwade dagen.
Geloven we dat God
aan de oorsprong staat van ons leven, en er ook de eindbestemming
van is? Wanneer we in dit geloof mogen groeien,
dan krijgt ons leven een totaal nieuw perspectief. Wanneer we
onze oorsprong kennen en onze bestemming, hoeven we echt
niet meer te vrezen.
Br. René Stockman, momenteel generale overste van de Broeders van Liefde, probeert in dit essay ons mee te voeren naar grondvragen rond het leven en plaatst deze in een gelovig perspectief. Hij gaat de grote vragen rond lijden en dood niet uit de weg, maar zoekt naar diepzinnige antwoorden. Vertrouwen en hoop vormen de grondtonen van dit boek.
Op weg in vertrouwen (Fracarita-reeks, nr. 7)
Op weg in vertrouwen.
We leven in een boeiende wereld,
een snel veranderende wereld, een wereld die vele positieve
kanten kent en vele mogelijkheden biedt, maar natuurlijk
ook zijn negatieve zijde heeft. Het is in deze wereld dat
we mogen leven; voor sommigen zal het overleven zijn, voor
anderen, en hopelijk voor velen, echt het leven uitbouwen.
Zoals een huis moet ook een leven op goede fundamenten
worden gebouwd. Want het kan wel eens stormen in ons leven,
we krijgen zware slagen te verduren die luisteren naar
de namen: lijden, mislukking, ontgoocheling. En dan is het
belangrijk dat de fundamenten stevig zijn: geen los zand dat
we iedere dag wel ergens proberen te vinden, maar degelijke
rotsblokken die het huis van ons leven de nodige stevigheid
kunnen geven. Als gelovigen moeten we ons de vraag durven
stellen waar God is in ons leven, of Hij het echte fundament
is van ons leven. We staan hier voor een keuze: ofwel blijft
God een theoretisch concept waar we zo nu en dan eens over
nadenken, ofwel wordt Hij een levende aanwezigheid in ons
leven en wordt Hij diegene die met ons op weg gaat, die er
voor ons is in goede en kwade dagen.
Geloven we dat God
aan de oorsprong staat van ons leven, en er ook de eindbestemming
van is? Wanneer we in dit geloof mogen groeien,
dan krijgt ons leven een totaal nieuw perspectief. Wanneer we
onze oorsprong kennen en onze bestemming, hoeven we echt
niet meer te vrezen.
Br. René Stockman, momenteel generale overste van de Broeders van Liefde, probeert in dit essay ons mee te voeren naar grondvragen rond het leven en plaatst deze in een gelovig perspectief. Hij gaat de grote vragen rond lijden en dood niet uit de weg, maar zoekt naar diepzinnige antwoorden. Vertrouwen en hoop vormen de grondtonen van dit boek.
Conférence par Soi-même, la parole au citoyen (Cahiers Campus Gelbergen Nr. 4)
Conférence par Soi-même, la parole au citoyen est un fil rouge pour ceux et celles qui souhaitent comprendre et utiliser une Conférence par Soi-même pour les familles. Lors d’une conférence des personnes en collaboration avec leur famille dressent un plan pour l’avenir. Un coordinateur de Conférence par Soi-même indépendant les aide dans l’organisation de la conférence. La conviction que tout individu, famille ou mode de ‘vivre ensemble’ dispose d’un réseau se trouve à la base de Conférence par Soi-même. Lorsque des problèmes médicaux, psychiques ou relationnels surgissent, les gens ont tendance à s’isoler. Le point de départ d’une Conférence par Soi-même repose sur le demandeur d’aide ainsi que sur le réseau qui l’entoure, lui permettant de recevoir plus de soutien pour sa cause et pour les chances de réussite lors de l’exécution du plan.
Conférence par Soi-même est un modèle de prise de décision ayant
l’ambition de garantir certains droits civiques: le droit de citoyen de
devenir (de nouveau) le véritable propriétaire de sa demande d’aide ainsi
que de garder la mainmise sur les solutions envisagées. En reconnaissant
le citoyen dans une position de décideur, celui-ci n’est pas seulement
mis en action, une possibilité de collaboration entre dispositifs de soins
formels et informels est également dégagée.
La Conférence par Soi-même est tout sauf un panacée, néanmoins, en
se focalisant sur les forces des familles et du réseau social, plutôt que
sur les problèmes de ceux-ci, la position du demandeur d’aide change
considérablement. Transposer la responsabilité des soins au sein du
réseau social n’est envisageable que lorsque le client peut prendre une
autre position. Il évolue de la position de demandeur d’aide dépendant
en personne avec une capacité décisionnelle accrue.
Mirjam Beyers (1961) a étudié au Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen de Bruxelles (HIG). Depuis 1995 et jusqu’à 2012 elle a été membre du comité de direction et collaboratrice bénévole à la Vlaamse Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen (VVOC). Depuis 2003 elle a été impliquée dans la fondation et le développement de Conférence par Soi-même en Belgique. Elle est co-responsable de la politique de l’asbl ainsi que de la formation et du coaching des coordinateurs de Conférence par Soi-même indépendants. Conférence par Soi-même travaille en partenariat avec Campus Gelbergen.
Conférence par Soi-même, la parole au citoyen (Cahiers Campus Gelbergen Nr. 4)
Conférence par Soi-même, la parole au citoyen est un fil rouge pour ceux et celles qui souhaitent comprendre et utiliser une Conférence par Soi-même pour les familles. Lors d’une conférence des personnes en collaboration avec leur famille dressent un plan pour l’avenir. Un coordinateur de Conférence par Soi-même indépendant les aide dans l’organisation de la conférence. La conviction que tout individu, famille ou mode de ‘vivre ensemble’ dispose d’un réseau se trouve à la base de Conférence par Soi-même. Lorsque des problèmes médicaux, psychiques ou relationnels surgissent, les gens ont tendance à s’isoler. Le point de départ d’une Conférence par Soi-même repose sur le demandeur d’aide ainsi que sur le réseau qui l’entoure, lui permettant de recevoir plus de soutien pour sa cause et pour les chances de réussite lors de l’exécution du plan.
Conférence par Soi-même est un modèle de prise de décision ayant
l’ambition de garantir certains droits civiques: le droit de citoyen de
devenir (de nouveau) le véritable propriétaire de sa demande d’aide ainsi
que de garder la mainmise sur les solutions envisagées. En reconnaissant
le citoyen dans une position de décideur, celui-ci n’est pas seulement
mis en action, une possibilité de collaboration entre dispositifs de soins
formels et informels est également dégagée.
La Conférence par Soi-même est tout sauf un panacée, néanmoins, en
se focalisant sur les forces des familles et du réseau social, plutôt que
sur les problèmes de ceux-ci, la position du demandeur d’aide change
considérablement. Transposer la responsabilité des soins au sein du
réseau social n’est envisageable que lorsque le client peut prendre une
autre position. Il évolue de la position de demandeur d’aide dépendant
en personne avec une capacité décisionnelle accrue.
Mirjam Beyers (1961) a étudié au Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen de Bruxelles (HIG). Depuis 1995 et jusqu’à 2012 elle a été membre du comité de direction et collaboratrice bénévole à la Vlaamse Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen (VVOC). Depuis 2003 elle a été impliquée dans la fondation et le développement de Conférence par Soi-même en Belgique. Elle est co-responsable de la politique de l’asbl ainsi que de la formation et du coaching des coordinateurs de Conférence par Soi-même indépendants. Conférence par Soi-même travaille en partenariat avec Campus Gelbergen.
Leraars in de hoek? (Korpus – Katernen Onderwijs: Research en Praktijk Uit Scholen, nr. 1)
De leraarskamer is de ontmoetingsplek voor leerkrachten. Hier wordt gepraat, gewerkt en gepauzeerd. Een leraarskamer heeft tot doel de leerkrachten aan te sporen om contacten te leggen en professionele relaties op te bouwen. Maar wat als er verschillende leraarskamers zijn? Of niet elke leraar hier gebruik van maakt? Is het dan nog mogelijk om een hecht leerkrachtenteam te hebben binnen een school?
Deze publicatie onderzoekt of er een samenhang is tussen de (in)formele leraarskamer en de schoolsubculturen. Om de verschillen te bepalen tussen de officiële en de informele leraarskamers, vormt de schoolcultuur het ‘meetinstrument’. De schoolcultuur bestaat uit drie domeinen, namelijk hoe de leerkrachten de directie zien, welke doelen nagestreefd worden door het team en de samenwerking tussen de leerkrachten onderling. De auteur trok naar een technische school om er de relatie tussen de schoolcultuur en de leraarskamer te bevragen.
De schoolorganisatie (lesroosters, inrichting schoolgebouw, …) dicteert wie elkaar (niet) ziet en waar deze ontmoetingen plaatsvinden. Maar dit zou een te eenzijdig beeld schetsen van het gebruik van de leraarskamer en de relatie tot de schoolcultuur.
Wanneer de school beschikt over een digitaal communicatie- en informatieplatform ontstaat er een virtuele leraarskamer die het gebrek aan face-to-face contact met collega’s (gedeeltelijk) compenseert en communicatie en samenwerking mogelijk maakt. Daarnaast kan de school investeren in momenten waarop leerkrachten elkaar treffen, los van de verplichte personeelsvergaderingen, opendeurdagen en pedagogische studiedagen. Een school moet ruimte creëren voor de organisatie van vrijblijvende sociale momenten waarbij leerkrachten elkaar in een ontspannen sfeer kunnen leren kennen.
Katrijn De Waele geeft al elf jaar les. Ze behaalde in 2004 haar bachelor leraar secundair onderwijs Nederlands, Engels en geschiedenis aan de Arteveldehogeschool in Gent. Vanuit haar ervaring en passie voor didactiek raakte zij gefacineerd door de beïnvloedende factoren op het functioneren van leraars en de leeromgeving van leerlingen. Zo voltooide ze haar master in de “Opleidings- en Onderwijswetenschappen” aan de UA in 2014. “Leraars in de hoek” is de titel van haar masterproef waarbij ze een brug maakt tussen de verschillende (in)formele leraarskamers en de schoolcultuur.
Paul Mahieu is hoogleraar onderwijswetenschappen aan de Universiteit Antwerpen.
Leraars in de hoek? (Korpus – Katernen Onderwijs: Research en Praktijk Uit Scholen, nr. 1)
De leraarskamer is de ontmoetingsplek voor leerkrachten. Hier wordt gepraat, gewerkt en gepauzeerd. Een leraarskamer heeft tot doel de leerkrachten aan te sporen om contacten te leggen en professionele relaties op te bouwen. Maar wat als er verschillende leraarskamers zijn? Of niet elke leraar hier gebruik van maakt? Is het dan nog mogelijk om een hecht leerkrachtenteam te hebben binnen een school?
Deze publicatie onderzoekt of er een samenhang is tussen de (in)formele leraarskamer en de schoolsubculturen. Om de verschillen te bepalen tussen de officiële en de informele leraarskamers, vormt de schoolcultuur het ‘meetinstrument’. De schoolcultuur bestaat uit drie domeinen, namelijk hoe de leerkrachten de directie zien, welke doelen nagestreefd worden door het team en de samenwerking tussen de leerkrachten onderling. De auteur trok naar een technische school om er de relatie tussen de schoolcultuur en de leraarskamer te bevragen.
De schoolorganisatie (lesroosters, inrichting schoolgebouw, …) dicteert wie elkaar (niet) ziet en waar deze ontmoetingen plaatsvinden. Maar dit zou een te eenzijdig beeld schetsen van het gebruik van de leraarskamer en de relatie tot de schoolcultuur.
Wanneer de school beschikt over een digitaal communicatie- en informatieplatform ontstaat er een virtuele leraarskamer die het gebrek aan face-to-face contact met collega’s (gedeeltelijk) compenseert en communicatie en samenwerking mogelijk maakt. Daarnaast kan de school investeren in momenten waarop leerkrachten elkaar treffen, los van de verplichte personeelsvergaderingen, opendeurdagen en pedagogische studiedagen. Een school moet ruimte creëren voor de organisatie van vrijblijvende sociale momenten waarbij leerkrachten elkaar in een ontspannen sfeer kunnen leren kennen.
Katrijn De Waele geeft al elf jaar les. Ze behaalde in 2004 haar bachelor leraar secundair onderwijs Nederlands, Engels en geschiedenis aan de Arteveldehogeschool in Gent. Vanuit haar ervaring en passie voor didactiek raakte zij gefacineerd door de beïnvloedende factoren op het functioneren van leraars en de leeromgeving van leerlingen. Zo voltooide ze haar master in de “Opleidings- en Onderwijswetenschappen” aan de UA in 2014. “Leraars in de hoek” is de titel van haar masterproef waarbij ze een brug maakt tussen de verschillende (in)formele leraarskamers en de schoolcultuur.
Paul Mahieu is hoogleraar onderwijswetenschappen aan de Universiteit Antwerpen.
Onze Vader (Fracarita-reeks, nr. 1)
In dit essay gaat de auteur mediteren bij iedere bede en tracht
ermee in het grote geheim van God zelf te treden, wetend en steeds
meer beseffend dat God steeds groter is. Maar iedere bede is een uitnodiging
om een nieuw aspect van Gods grootheid onder menselijke
woorden te brengen. Het mag een handreiking zijn om het gebed
met nog meer liefde te bidden tot God die alleen maar liefde is.
Br. dr. René Stockman (°1954) is de Generale Overste van de Congregatie
Broeders van Liefde. Hij is doctor in de maatschappelijke
gezondheidszorg (KU Leuven). Hij begon zijn loopbaan als algemeen
directeur van het Psychiatrisch Centrum Dr. Guislain. Momenteel is
hij nog steeds conservator van het Museum Dr. Guislain. Hij woont
in Rome en is verbonden aan verschillende universiteiten wereldwijd.
Hij publiceerde meerdere werken over religie, spiritualiteit,
(geestelijke) gezondheidszorg en management.
Onze Vader (Fracarita-reeks, nr. 1)
In dit essay gaat de auteur mediteren bij iedere bede en tracht
ermee in het grote geheim van God zelf te treden, wetend en steeds
meer beseffend dat God steeds groter is. Maar iedere bede is een uitnodiging
om een nieuw aspect van Gods grootheid onder menselijke
woorden te brengen. Het mag een handreiking zijn om het gebed
met nog meer liefde te bidden tot God die alleen maar liefde is.
Br. dr. René Stockman (°1954) is de Generale Overste van de Congregatie
Broeders van Liefde. Hij is doctor in de maatschappelijke
gezondheidszorg (KU Leuven). Hij begon zijn loopbaan als algemeen
directeur van het Psychiatrisch Centrum Dr. Guislain. Momenteel is
hij nog steeds conservator van het Museum Dr. Guislain. Hij woont
in Rome en is verbonden aan verschillende universiteiten wereldwijd.
Hij publiceerde meerdere werken over religie, spiritualiteit,
(geestelijke) gezondheidszorg en management.