De gemeenschappelijke band die de drie redacteurs van Het voorbeeldige brein verbindt, is meer dan hun passie voor taal en hersenen. Zij vragen zich af hoe nieuwe technologische inzichten een meerwaarde kunnen bieden aan de gangbare logopedische benadering bij taal- en spraakstoornissen na hersenletsel.

In hoeverre kan een medische interventie, zoals Diffusion Tensor Imaging, functionele Magnetic Resonance Imaging, Transcraniële Magnetische Stimulatie, transcraniële Direct Current Stimulation, intraveneuze trombolyse, Deep Brain Stimulation, Brain Computer Interfaces, stamceltransplantatie, … deze verworven taaluitval lokaliseren, beperken of zelfs herstellen?

Hoe snel gaat deze (r)evolutie?

Wat zijn de ethische complicaties van dit alles?

De bijdragen van een aantal experts geven inzicht in de betekenis van deze ontwikkelingen voor ons therapeutisch handelen.

"een werkstuk dat niet in je bibliotheek mag ontbreken, zowel in die van je praktijk als in die van je woonkamer"
Logopedie, jrg. 27, nr. 1, blz. 75

Erik Robert, logopedist, werkt in Gent als diensthoofd Logopedie en Afasiologie bij het AZ Maria-Middelares, coördinator Neurologische Taal- en Spraakstoornissen op de Arteveldehogeschool en op de Dienst Logopedie van het Departement Neurochirurgie van het AZ Sint-Lucas.
Anne-Sophie Beeckman, logopedist, werkt op de Dienst Logopedie en Afasiologie van het AZ Maria-Middelares.
Evy Visch-Brink is klinisch linguist op de afdeling Neurologie en Neurochirurgie van het ErasmusMC in Rotterdam.

Dit boek wil een bijdrage leveren tot het inzicht in de wisselwerking tussen personenmobiliteit en ruimtelijke ordening, rekening houdend met de maatschappelijke context van klimaatdoelstellingen en de dreiging van ‘peak-oil’. Dit gebeurt door het ontwikkelen van een aantal kwantitatieve onderzoeksmethodes, die ingebed zijn in een literatuurstudie en toegepast worden op het specifiek geval van de regio Vlaanderen.

Het onderzoek richt zich op het verkennen van de duurzaamheid van de ruimtelijke structuur in relatie tot verplaatsingsgedrag, met specifieke aandacht voor de dagelijks afgelegde afstanden. Duurzaamheid wordt gedefinieerd als robuustheid, niet enkel ten aanzien van een groeiende mobiliteit, maar ook ten aanzien van een mogelijke toekomstige krimp van de mobiliteit. Een dergelijk krimpscenario zou het gevolg kunnen zijn van het ‘peak-oil’-fenomeen (dreigende olieschaarste), of van een doortastend klimaatbeleid. Verder bepaalt de ruimtelijke structuur op zichzelf ook de mogelijkheden om verplaatsingspatronen in een meer duurzame richting te sturen.

Vanuit dit standpunt onderzoekt de verhandeling in welke mate de wederzijdse ruimtelijke nabijheid tussen potentiële bestemmingen bepalend is voor de dagelijkse afstanden die in Vlaanderen worden afgelegd, en hoe ruimtelijke ordening een rol kan spelen in het streven naar een goede bereikbaarheid op basis van een minimale hoeveelheid verkeer.

Kobe Boussauw is doctor in de Wetenschappen: Geografie en is verbonden aan de vakgroep Geografie van de Universiteit Gent. Hij behaalde eerder de diploma’s van burgerlijk ingenieur-architect en ruimtelijk planner. Hij werkte als consultant in een studiebureau, als ambtenaar voor de Vlaamse overheid, en als adviseur voor het programma van UN-Habitat in Kosovo. Het voorliggende onderzoek werd gefinancierd door het Steunpunt Ruimte en Wonen (2007-2011).