VZW’s en vrijwilligers
Jan VANDENBOSCH is juridisch adviseur bij BACOBBank. Hij is zelf onder meer als vrijwilliger actief in diverse verenigingen en welzijnsorganisaties. Hij is ook adviseur bij Procura vzw.
VZW’s en vrijwilligers
Jan VANDENBOSCH is juridisch adviseur bij BACOBBank. Hij is zelf onder meer als vrijwilliger actief in diverse verenigingen en welzijnsorganisaties. Hij is ook adviseur bij Procura vzw.
De burger is moe. Symptoom, syndroom en cultuurfenomeen
In pakweg vijftig jaar evolueerde onze maatschappij naar een interactieve samenleving, waar zowat alles binnen het bereik ligt. De creatieve postmoderne burger leeft hectisch en spendeert en ontwikkelt intussen flexibele strategieën om te functioneren én te onthaasten. In onze contreien heeft de burger het niet slecht en zou hij dus gelukkig moeten zijn. En toch is de burger niet altijd tevreden en vooral moe.
Moe zijn is een veelgehoorde klacht. Moe zijn hoort bij ziekte, maar ook bij het affectieve leven en is soms een metafoor. Bovendien lijkt het of het vermoeidheidsentiment los staat van alle evolutie. In dit boek volgen we enkele lotgevallen van chronische vermoeidheid. Chronische vermoeidheid scheerde hoge toppen ten tijde van Freud’s theorie omtrent de moderne nervositeit en is vandaag nog steeds razend actueel. Dit boek zet diverse verklaringen van vermoeidheid op een rijtje. Het bespreekt diverse oorzakelijke theorieën en de effecten ervan op het maatschappelijke debat. Ten slotte gaat het in op de invloed van het geldende sociale discours en haar actoren op de presentatie en de benadering van affectieve klachten.
Jan Vandenbergen is arts en psycholoog. Hij studeerde psychoanalytische psychotherapie bij Paul Verhaeghe en Filip Geerardyn (UGent) en werkt als sociaal verzekeringsgeneeskundige. Vanuit het medische en sociaalpsychologische perspectief bestudeert hij de effecten van de westerse cultuur op het psychische welzijn.
De burger is moe. Symptoom, syndroom en cultuurfenomeen
In pakweg vijftig jaar evolueerde onze maatschappij naar een interactieve samenleving, waar zowat alles binnen het bereik ligt. De creatieve postmoderne burger leeft hectisch en spendeert en ontwikkelt intussen flexibele strategieën om te functioneren én te onthaasten. In onze contreien heeft de burger het niet slecht en zou hij dus gelukkig moeten zijn. En toch is de burger niet altijd tevreden en vooral moe.
Moe zijn is een veelgehoorde klacht. Moe zijn hoort bij ziekte, maar ook bij het affectieve leven en is soms een metafoor. Bovendien lijkt het of het vermoeidheidsentiment los staat van alle evolutie. In dit boek volgen we enkele lotgevallen van chronische vermoeidheid. Chronische vermoeidheid scheerde hoge toppen ten tijde van Freud’s theorie omtrent de moderne nervositeit en is vandaag nog steeds razend actueel. Dit boek zet diverse verklaringen van vermoeidheid op een rijtje. Het bespreekt diverse oorzakelijke theorieën en de effecten ervan op het maatschappelijke debat. Ten slotte gaat het in op de invloed van het geldende sociale discours en haar actoren op de presentatie en de benadering van affectieve klachten.
Jan Vandenbergen is arts en psycholoog. Hij studeerde psychoanalytische psychotherapie bij Paul Verhaeghe en Filip Geerardyn (UGent) en werkt als sociaal verzekeringsgeneeskundige. Vanuit het medische en sociaalpsychologische perspectief bestudeert hij de effecten van de westerse cultuur op het psychische welzijn.
Van De Stijl en Het Overzicht tot De Driehoek. Belgisch-Nederlandse netwerken in het modernistische interbellum.
Na de Eerste Wereldoorlog ontstonden er interessante Belgisch- Nederlandse netwerken van modernistische kunstenaars, onder wie Theo van Doesburg, J.J.P. Oud, Jozef Peeters en Michel Seuphor. Zij werkten samen in gemeenschappelijke projecten, bespraken elkaars werk in de ter beschikking staande media en construeerden zo hun reputaties. Uiteraard ook door te intrigeren, door werk te antedateren, door te roddelen en elkaar vliegen af te vangen.
Theo van Doesburg was in al deze strategieën zeer gehaaid en verschool zich zelfs bij gelegenheid achter een destijds niet bekende alter ego als I.K. Bonset. Maar ook de Antwerpenaren Peeters en Seuphor, redacteuren van het tijdschrift Het Overzicht, lieten zich niet onbetuigd om de steun te winnen van onder anderen Paul van Ostaijen, Carel Willink, E. du Perron, Wobbe Alkema en diens collega’s bij de Groninger Kunstkring De Ploeg. De oprichting van de tijdschriften De Driehoek en later Avontuur zijn het resultaat van deze coöperatie. Ook andere samenwerkingsverbanden komen aan de orde, zoals de relatie tussen Charley Toorop en de Brusselse kunsthandel Sélection.
Door de vele citaten uit brieven en essays brengt van dit boek de bijzondere en dynamische
wereld van het modernistische interbellum tot leven.
Sjoerd van Faassen is werkzaam bij het Letterkundig Museum
in Den Haag en is ook redacteur van het literair-historische
tijdschrift Zacht Lawijd.
August Hans den Boef was tot voor kort werkzaam aan de
Hogeschool van Amsterdam. In Nederlandse en Vlaamse
tijdschriften verschijnen geregeld bijdragen van zijn hand
over moderne literatuur en geschiedenis, politiek en religie,
en popmuziek.
Van De Stijl en Het Overzicht tot De Driehoek. Belgisch-Nederlandse netwerken in het modernistische interbellum.
Na de Eerste Wereldoorlog ontstonden er interessante Belgisch- Nederlandse netwerken van modernistische kunstenaars, onder wie Theo van Doesburg, J.J.P. Oud, Jozef Peeters en Michel Seuphor. Zij werkten samen in gemeenschappelijke projecten, bespraken elkaars werk in de ter beschikking staande media en construeerden zo hun reputaties. Uiteraard ook door te intrigeren, door werk te antedateren, door te roddelen en elkaar vliegen af te vangen.
Theo van Doesburg was in al deze strategieën zeer gehaaid en verschool zich zelfs bij gelegenheid achter een destijds niet bekende alter ego als I.K. Bonset. Maar ook de Antwerpenaren Peeters en Seuphor, redacteuren van het tijdschrift Het Overzicht, lieten zich niet onbetuigd om de steun te winnen van onder anderen Paul van Ostaijen, Carel Willink, E. du Perron, Wobbe Alkema en diens collega’s bij de Groninger Kunstkring De Ploeg. De oprichting van de tijdschriften De Driehoek en later Avontuur zijn het resultaat van deze coöperatie. Ook andere samenwerkingsverbanden komen aan de orde, zoals de relatie tussen Charley Toorop en de Brusselse kunsthandel Sélection.
Door de vele citaten uit brieven en essays brengt van dit boek de bijzondere en dynamische
wereld van het modernistische interbellum tot leven.
Sjoerd van Faassen is werkzaam bij het Letterkundig Museum
in Den Haag en is ook redacteur van het literair-historische
tijdschrift Zacht Lawijd.
August Hans den Boef was tot voor kort werkzaam aan de
Hogeschool van Amsterdam. In Nederlandse en Vlaamse
tijdschriften verschijnen geregeld bijdragen van zijn hand
over moderne literatuur en geschiedenis, politiek en religie,
en popmuziek.
Positief gedrag op school voor kinderen met ASS – Autismespectrumstoornissen. Individueel programma om de schoolcultuur te leren.
Het doel van dit programma is om een voorspelbare, consistente en positieve cultuur in alle contexten van de school (klas, gang, gymlokaal, eetzaal en zelfs de schoolbus) te bewerkstellingen voor leerlingen en schoolteams. Het programma richt zich door preventief handelen op het voorkomen van probleemgedrag van leerlingen en het beloont consistent de leerlingen die het adequate gedrag vertonen.
Alle onderwijskundige procedures (cartooninstructie, gevisualiseerde sociale scenario’s en video-modeling) zijn gericht op de ontwikkeling van zelfregulatie en gebaseerd op visuele ondersteuning, met als doel het adequaat schoolgedrag te verduidelijken. De betrokkenheid van ouders en leerlingen is essentieel om de ondersteuning van positief schoolgedrag tot een succes te maken.
Ina Miniankova is werkzaam als leraar, lector en onderzoeker in het aandachtsgebied Autisme, met speciale interesse voor sociale en gedragsproblemen bij autisme. Ze is doctor in de Pedagogische wetenschappen en docent aan de Wit-Russische Staatsuniversiteit, in de faculteit Speciaal Onderwijs. Ze gee les in de modules Autisme en Meervoudige Beperkingen.
Jan Schrurs hee werkervaring als leraar en orthopedagoog in het Speciaal Onderwijs voor kinderen met verstandelijke beperkingen. Hij werkt als GZpsycholoog in een eigen praktijk met mensen met autisme en gee les in de modules Autisme van de Masteropleiding Special Educational Needs (MSen) van Fontys Opleidingen Speciaal Onderwijs (OSO).
"Het boek is een echt 'praktijkboek', waarbij de theorie aan de praktijk gekoppeld wordt."
Tijdschrift voor Remedial Teaching, 2011/05, blz. 32
Positief gedrag op school voor kinderen met ASS – Autismespectrumstoornissen. Individueel programma om de schoolcultuur te leren.
Het doel van dit programma is om een voorspelbare, consistente en positieve cultuur in alle contexten van de school (klas, gang, gymlokaal, eetzaal en zelfs de schoolbus) te bewerkstellingen voor leerlingen en schoolteams. Het programma richt zich door preventief handelen op het voorkomen van probleemgedrag van leerlingen en het beloont consistent de leerlingen die het adequate gedrag vertonen.
Alle onderwijskundige procedures (cartooninstructie, gevisualiseerde sociale scenario’s en video-modeling) zijn gericht op de ontwikkeling van zelfregulatie en gebaseerd op visuele ondersteuning, met als doel het adequaat schoolgedrag te verduidelijken. De betrokkenheid van ouders en leerlingen is essentieel om de ondersteuning van positief schoolgedrag tot een succes te maken.
Ina Miniankova is werkzaam als leraar, lector en onderzoeker in het aandachtsgebied Autisme, met speciale interesse voor sociale en gedragsproblemen bij autisme. Ze is doctor in de Pedagogische wetenschappen en docent aan de Wit-Russische Staatsuniversiteit, in de faculteit Speciaal Onderwijs. Ze gee les in de modules Autisme en Meervoudige Beperkingen.
Jan Schrurs hee werkervaring als leraar en orthopedagoog in het Speciaal Onderwijs voor kinderen met verstandelijke beperkingen. Hij werkt als GZpsycholoog in een eigen praktijk met mensen met autisme en gee les in de modules Autisme van de Masteropleiding Special Educational Needs (MSen) van Fontys Opleidingen Speciaal Onderwijs (OSO).
"Het boek is een echt 'praktijkboek', waarbij de theorie aan de praktijk gekoppeld wordt."
Tijdschrift voor Remedial Teaching, 2011/05, blz. 32
Generaties onder één dak. Succesvol samenwonen in een kangoeroe-,zorg-en meergeneratiewoning
Meergeneratiewonen zit in de lift. Steeds vaker delen twee of zelfs drie generaties een woning. De voordelen zijn duidelijk: een gratis babysit en boodschappendienst, een buffer tegen eenzaamheid, een warme zorg in moeilijke tijden. Maar er zijn ook risico’s: minder privacy, een zorglast die te zwaar kan worden, …
Dit boek bespreekt uitgebreid alle aspecten van meergeneratiewonen: de financiële aspecten (naar Belgisch recht), zorgen voor elkaar, omgaan met conflicten … Het bevat waardevolle juridische en fiscale informatie en geeft concrete tips om zaken samen te bespreken en aan te pakken. Bovendien delen twintig gezinnen hun ervaringen over deze vorm van wonen. Hun getuigenissen zijn gebaseerd op interviews met studenten gezinswetenschappen. Het boek is een gids voor iedereen die overweegt om met meer generaties onder één dak te gaan leven.
Miet Timmers is docent in de opleiding Gezinswetenschappen van de Odisee Hogeschool in Brussel en erkend bemiddelaar. Ze verdiept zich in het samenspel tussen generaties in families en organisaties.
Generaties onder één dak. Succesvol samenwonen in een kangoeroe-,zorg-en meergeneratiewoning
Meergeneratiewonen zit in de lift. Steeds vaker delen twee of zelfs drie generaties een woning. De voordelen zijn duidelijk: een gratis babysit en boodschappendienst, een buffer tegen eenzaamheid, een warme zorg in moeilijke tijden. Maar er zijn ook risico’s: minder privacy, een zorglast die te zwaar kan worden, …
Dit boek bespreekt uitgebreid alle aspecten van meergeneratiewonen: de financiële aspecten (naar Belgisch recht), zorgen voor elkaar, omgaan met conflicten … Het bevat waardevolle juridische en fiscale informatie en geeft concrete tips om zaken samen te bespreken en aan te pakken. Bovendien delen twintig gezinnen hun ervaringen over deze vorm van wonen. Hun getuigenissen zijn gebaseerd op interviews met studenten gezinswetenschappen. Het boek is een gids voor iedereen die overweegt om met meer generaties onder één dak te gaan leven.
Miet Timmers is docent in de opleiding Gezinswetenschappen van de Odisee Hogeschool in Brussel en erkend bemiddelaar. Ze verdiept zich in het samenspel tussen generaties in families en organisaties.
De kunst van communiceren. Handboek
Communicatie is een bepalende factor in ons leven. Omdat mensen onderling afhankelijk van elkaar zijn, dienen we effectief te communiceren, zodat wij krijgen wat we nodig hebben en de ander ook krijgt wat die nodig heeft. Hierdoor behouden we onze authenticiteit.
Vrijwel alle problemen en conflicten tussen mensen zijn terug te voeren tot ineffectieve communicatie. Hoe meer sturing we kunnen geven aan onze communicatie hoe meer wij in staat zijn onze relaties te beheren. Relatiebeheer in het werk, in het gezin en de familie, met vrienden en kennissen, in vrije tijd en ook, en daar begint het, met ons zelf.
De communicatie zit vol voetangels en klemmen. Zo verwarren we bijvoorbeeld regelmatig onze interpretatie met feiten of denken we dat ons oordeel de waarheid is en gaan daarmee voorbij aan onze eigen verantwoordelijkheid voor het communicatieproces. Het communicatieproces is complex, mede door de rijkdom van denken, voelen, willen, verlangen, dromen en wensen. Die complexiteit vraagt om transparantie.
Alhoewel communiceren ons natuurlijk vermogen is, blijkt telkens weer dat we handvatten nodig hebben. Bewustzijn van hoe we communiceren en hoe we handvatten kunnen gebruiken geeft ons kracht en draagt bij aan ons welbevinden.
Handvatten zijn o.a. de modellen van luisteren, feedback en Geweldloze Communicatie. Praktisch, direct toepasbaar en aansluitend op onze natuurlijke vermogens. Door het inzetten van wezenlijke nieuwsgierigheid, door gevoelens en behoeften te gebruiken zonder ‘soft’ te worden en door vorm te geven aan wat we willen, zijn we in staat contacten te leggen en te onderhouden die effectief, bevredigend en inspirerend zijn.
Inga Teekens is communicatiedeskundige en auteur. Zij introduceerde het model van Geweldloze Communicatie in het Nederlands taalgebied en richtte Authenta op, Centrum voor Authentieke en Geweldloze Communicatie, gevestigd in Den Haag. Teekens ontwikkelt communicatiemiddelen, coacht mensen, bemiddelt in conflicten, begeleidt cultuurveranderingstrajecten, leidt mensen op en geeft trainingen.
De kunst van communiceren. Handboek
Communicatie is een bepalende factor in ons leven. Omdat mensen onderling afhankelijk van elkaar zijn, dienen we effectief te communiceren, zodat wij krijgen wat we nodig hebben en de ander ook krijgt wat die nodig heeft. Hierdoor behouden we onze authenticiteit.
Vrijwel alle problemen en conflicten tussen mensen zijn terug te voeren tot ineffectieve communicatie. Hoe meer sturing we kunnen geven aan onze communicatie hoe meer wij in staat zijn onze relaties te beheren. Relatiebeheer in het werk, in het gezin en de familie, met vrienden en kennissen, in vrije tijd en ook, en daar begint het, met ons zelf.
De communicatie zit vol voetangels en klemmen. Zo verwarren we bijvoorbeeld regelmatig onze interpretatie met feiten of denken we dat ons oordeel de waarheid is en gaan daarmee voorbij aan onze eigen verantwoordelijkheid voor het communicatieproces. Het communicatieproces is complex, mede door de rijkdom van denken, voelen, willen, verlangen, dromen en wensen. Die complexiteit vraagt om transparantie.
Alhoewel communiceren ons natuurlijk vermogen is, blijkt telkens weer dat we handvatten nodig hebben. Bewustzijn van hoe we communiceren en hoe we handvatten kunnen gebruiken geeft ons kracht en draagt bij aan ons welbevinden.
Handvatten zijn o.a. de modellen van luisteren, feedback en Geweldloze Communicatie. Praktisch, direct toepasbaar en aansluitend op onze natuurlijke vermogens. Door het inzetten van wezenlijke nieuwsgierigheid, door gevoelens en behoeften te gebruiken zonder ‘soft’ te worden en door vorm te geven aan wat we willen, zijn we in staat contacten te leggen en te onderhouden die effectief, bevredigend en inspirerend zijn.
Inga Teekens is communicatiedeskundige en auteur. Zij introduceerde het model van Geweldloze Communicatie in het Nederlands taalgebied en richtte Authenta op, Centrum voor Authentieke en Geweldloze Communicatie, gevestigd in Den Haag. Teekens ontwikkelt communicatiemiddelen, coacht mensen, bemiddelt in conflicten, begeleidt cultuurveranderingstrajecten, leidt mensen op en geeft trainingen.
Goed geGOKt? Reflecties op twintig jaar gelijke-onderwijskansenbeleid in Vlaanderen
GOK gaat een andere realiteit tegemoet: er komt allicht een andere financiering voor scholen en er is niet langer een Steunpunt GOK voor materiaalontwikkeling of wetenschappelijke ondersteuning. Voor sommigen zijn dat voldoende signalen om te beweren dat de aandacht voor gelijke onderwijskansen zal verdwijnen of zal evolueren in de richting van een zorgbeleid met nadruk op remediëring vanuit een achterstandsdenken. Ze verwachten niet veel heil van deze aanpak en voorspellen sombere tijden voor doelgroepleerlingen. Anderen zien kansen om “out of the box” te denken en totaal nieuwe wegen te verkennen. Zij hopen op nieuwe samenwerkingsverbanden en willen participatiever – samen met kinderen/jongeren en hun familie uit de doelgroep – kunnen werken.
Dit boek wil vooral vooruitblikken. Het bestrijkt het hele GOK-veld: van inschrijvingsrecht tot beschouwingen over de zin van een gelijke-onderwijskansenbeleid; van de mogelijkheden van het lokaal overlegplatform tot de didactiek voor taalverwerving. Daarnaast is er aandacht voor de plaats van diversiteit en van preventie; voor werken aan tekorten en werken vanuit talenten.
Piet Van Avermaet is directeur van het Steunpunt Diversiteit & Leren van de Universiteit Gent en doceert Multiculturalismestudies aan deze universiteit.
Kris Van den Branden doceert Taalkunde aan de Faculteit Letteren van de K.U. Leuven en is er directeur van het Centrum voor Taal en Onderwijs.
Ludo Heylen is stafmedewerker-coördinator van het Centrum voor Ervaringsgericht Onderwijs, voorzitter van Cego – Centrum voor ervaringsgericht onderwijs in Leuven en voorzitter van het LOP Aarschot Basisonderwijs.
In de pers:
Online recensie - Humanistisch-vrijzinnige Vereniging
Goed geGOKt? Reflecties op twintig jaar gelijke-onderwijskansenbeleid in Vlaanderen
GOK gaat een andere realiteit tegemoet: er komt allicht een andere financiering voor scholen en er is niet langer een Steunpunt GOK voor materiaalontwikkeling of wetenschappelijke ondersteuning. Voor sommigen zijn dat voldoende signalen om te beweren dat de aandacht voor gelijke onderwijskansen zal verdwijnen of zal evolueren in de richting van een zorgbeleid met nadruk op remediëring vanuit een achterstandsdenken. Ze verwachten niet veel heil van deze aanpak en voorspellen sombere tijden voor doelgroepleerlingen. Anderen zien kansen om “out of the box” te denken en totaal nieuwe wegen te verkennen. Zij hopen op nieuwe samenwerkingsverbanden en willen participatiever – samen met kinderen/jongeren en hun familie uit de doelgroep – kunnen werken.
Dit boek wil vooral vooruitblikken. Het bestrijkt het hele GOK-veld: van inschrijvingsrecht tot beschouwingen over de zin van een gelijke-onderwijskansenbeleid; van de mogelijkheden van het lokaal overlegplatform tot de didactiek voor taalverwerving. Daarnaast is er aandacht voor de plaats van diversiteit en van preventie; voor werken aan tekorten en werken vanuit talenten.
Piet Van Avermaet is directeur van het Steunpunt Diversiteit & Leren van de Universiteit Gent en doceert Multiculturalismestudies aan deze universiteit.
Kris Van den Branden doceert Taalkunde aan de Faculteit Letteren van de K.U. Leuven en is er directeur van het Centrum voor Taal en Onderwijs.
Ludo Heylen is stafmedewerker-coördinator van het Centrum voor Ervaringsgericht Onderwijs, voorzitter van Cego – Centrum voor ervaringsgericht onderwijs in Leuven en voorzitter van het LOP Aarschot Basisonderwijs.
In de pers:
Online recensie - Humanistisch-vrijzinnige Vereniging
Rozen in de knop. Over de kunst in het postmetafysische tijdperk
Rozen in de knop reflectereert over de kunst van 1970 tot heden. Aan de hand van een aantal concrete werken dialogeert de auteur met deze kunst.
Het “metafysische” is de grote leidraad door het boek. Ons tijdperk heeft zichzelf uitgeroepen tot postmetafysisch. Een eerste vraag is: wat betekent dat? Het blijkt dat de kunst met al haar vezels verbonden is met dit einde van de metafysica. Zij werpt derhalve een verhelderend licht op wie wij thans zijn. En niet alleen dat. De hedendaagse kunst draagt zelf actief bij tot de bevrijding van eenduidige denkwijzen en waarheden. Maar is een postmetafysische mens wel mogelijk of wenselijk? Een kunst die zich blijvend wil handhaven in het ametafysische, is wellicht tenslotte uitzichtloos. Net zoals een a-metafysiche cultuur onleefbaar zou kunnen zijn. Mogelijk ligt de toekomst erin dat het metafysische, na de dood van de metafysica, opnieuw voorzichtig een weg kan zoeken. Ook daarvan zijn zekere sporen te ontdekken in de actuele kunst. Geven we die een kans of blijven we liever volharden in de “metafysische paranoia” die het Westen kenmerkt?
Rozen in de knop. Over de kunst in het postmetafysische tijdperk
Rozen in de knop reflectereert over de kunst van 1970 tot heden. Aan de hand van een aantal concrete werken dialogeert de auteur met deze kunst.
Het “metafysische” is de grote leidraad door het boek. Ons tijdperk heeft zichzelf uitgeroepen tot postmetafysisch. Een eerste vraag is: wat betekent dat? Het blijkt dat de kunst met al haar vezels verbonden is met dit einde van de metafysica. Zij werpt derhalve een verhelderend licht op wie wij thans zijn. En niet alleen dat. De hedendaagse kunst draagt zelf actief bij tot de bevrijding van eenduidige denkwijzen en waarheden. Maar is een postmetafysische mens wel mogelijk of wenselijk? Een kunst die zich blijvend wil handhaven in het ametafysische, is wellicht tenslotte uitzichtloos. Net zoals een a-metafysiche cultuur onleefbaar zou kunnen zijn. Mogelijk ligt de toekomst erin dat het metafysische, na de dood van de metafysica, opnieuw voorzichtig een weg kan zoeken. Ook daarvan zijn zekere sporen te ontdekken in de actuele kunst. Geven we die een kans of blijven we liever volharden in de “metafysische paranoia” die het Westen kenmerkt?