Hoe kunnen jeugdhuizen, jeugdclubs, jongerencentra, jeugdcentra en jeugdontmoetingscentra hun doelstellingen nog beter bereiken (effectiever)? En vooral, beogen zij de juiste doelstellingen (effecten) in hun organisatie? Wanneer een jeugdhuis wil bijdragen aan de ontwikkeling van jongeren en hun vrijetijds- en plezierbeleving, dan is het noodzakelijk dat jeugdwerkers en jongeren in communicatie met elkaar de doelstellingen van hun organisatie geregeld ter discussie stellen. Dit boek reikt daarom materiaal aan voor een gesprek tussenjeugdhuiswerkers en jongeren over hoe de vrijetijds- en plezierbeleving en deontwikkeling van jongeren kan worden bevorderd door jeugdhuiswerk en welke ondersteuning van de overheid hierbij wenselijk is.

Dit boek bespreekt in het eerste hoofdstuk de doelstellingen, effecten en functies van (open)-jeugdwerk, die door onderzoek in het buitenland werden vastgesteld. Deze informatie blijkt jeugdhuiswerkers te kunnen inspireren bij het (her)formuleren van doelstellingen en het programmeren van activiteiten in hun jeugdhuis. Jeugdconsulenten, gemeentelijke jeugdambtenaren, schepenen voor de jeugd en beleidscritici vragen zich soms af welke jeugdhuisinitiatieven in aanmerking moeten komen voor subsidiering, en welke verbeteringen in het jeugdhuiswerk moeten worden gestimuleerd e.d. Dit boek reikt materiaal aan voor een gesprek met jeugdhuiswerkers én jongeren over hoe de vrijetijdsbeleving en de ontwikkeling van jongeren kan worden bevorderd door jeugdhuiswerk

In een tweede hoofdstuk wordt besproken, hoe een activiteitenprogramma ontmoetingen met leeftijdgenoten, deelname aan vrijetijdsactiviteiten mogelijk kan maken, jongeren kan uitdagen en stimuleren om zich verder te ontwikkelen en initiatief te nemen en plezier te beleven. In jeugdhuizen werken talrijke vrijwilligers en beroepskrachten. Participatie van die medewerkers in het beleid van hun organisatie blijkt in de realiteit niet altijd zo eenvoudig te realiseren. In het laatste hoofdstuk bespreekt het boek twee methodes om een participatief beleidsvormingsproces te ondersteunen

Er wordt veel geschreven over voeding, het ene al meer of minder waar dan het andere. Daarom moet orde op zaken worden gesteld. Praten en schrijven over voeding is inderdaad niet gemakkelijk. Velen houden van sensatie, zeker als dat financieel interessant is, terwijl de wetenschap dat juist niet doet. Maar voeding is geen exate wetenschap en iedereen heeft zowat zijn eigen wijsheid. Ik eet, dus ik weet. Voedingsdriehoeken, schrijven, zandlopers volgen elkaar op als voedingsmodellen en ze beweren allemaal goed en gezond te zijn. Maar wat is gezonde voeding? En welke wetenschappelijke zekerheden hebben we nog? Is bijvoorbeeld melk heilig of giftig?

Met dit boek stelt Patrick Mullie een eet- en leefmodel op dat beantwoordt aan de basiseisen die een model moet hebben: langer en langer gezond leven. Hij geeft ook een onderbouwd antwoord op veel voorkomende vragen over voeding. Het boek is verplichte lectuur voor iedereen die zich afvraagt of gezonde voeding in onze huidige maatschappij nog mogelijk is. Kortom, voor iedereen die inziet dat kennis en wetenschap essentieel zijn om gezond te eten, drinken en leven.

Patrick Mullie studeerde voeding- en dieetleer aan de Regaschool in Leuven en epidemiologie aan de Universiteit Maastricht. Hij werd doctor in de biomedische wetenschappen aan de KU Leuven. Momenteel doceert hij aan de Vrije Universiteit Brussel en aan de Eramushogeschool in Brussel. Daarnaast is hij onderzoeksdirecteur bij het Koningin Astrid Militair Hospitaal in Neder-over-Heembeek, expert bij de Hoge Gezondheidsraad van België en research director bij het International Prevention Research Institute in Lyon.