Garant

Als een kind na de echtscheiding geen contact meer wil met een van zijn ouders… Het PAS -Parental Alienation Syndrome of Ouderverstotingssyndroom is een begrip dat ingeburgerd is bijonder meer hulpverleners en juristen die zich met echtscheiding bezighouden. Niettemin wordthet begrip ook bekritiseerd. Het ouderverstotingssyndroom is niet alleen moeilijk te definiëren,het is nog veel moeilijker vast te stellen en te behandelen. Het komt voor bij heel wat vechtscheidingenen mag beschouwd worden als een van de ergste loyaliteitsconflicten en zelfs als een vormvan kindermishandeling.
Hoe kan het ouderverstotingssyndroom worden vastgesteld? Zijn er juridische of psychologischeoplossingen? En omdat de ouders, de ex-partners, veruit het grootste aandeel hebben in hetouderverstotingssyndroom, rijst de vraag of we niet beter spreken van het ex-partnerverstotingssyndroom… Dit boek is geschreven voor hulpverleners, juristen, ouders en allen die temaken hebben met echtscheiding, vechtscheiding en ouderverstoting, en ook voor de grootsteslachtoffers, de kinderen.

In dit derde boek in de reeks Senioren in de maatschappij, staat de samenhang van persoonlijkheid en ouder worden centraal. Het boek geeft informatie over de vorming van de persoonlijkheid in de jeugd en de persoonlijkheidsontwikkeling tijdens de levensloop. In zes hoofdstukken wordt toegewerkt naar de interactie tussen het karakter en veroudering. Speciale aandacht bestaat er voor problemen bij het ouder worden die samenhangen met persoonlijkheidsproblematiek.

De auteurs beschrijven praktijksituaties en recente wetenschappelijke inzichten op dit intrigerende terrein van de psychologie en psychiatrie. Het boek is bestemd voor een breed publiek van geïnteresseerden, maar in het bijzonder voor mensen die werkzaam zijn in de welzijns- en gezondheidszorg voor ouderen.

Drs. G.J.J.A (Noud) Engelen studeerde psychogerontologie aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Hij werkte vele jaren als klinisch ouderenpsycholoog in de ambulante geestelijke gezondheidszorg en verrichtte wetenschappelijk onderzoek op het terrein van persoonlijkheidsstoornissen bij ouderen. Sinds 2001 is hij directeur van Mondriaan Ouderen in Heerlen-Maastricht.
Prof. dr. S.P.J (Bas) van Alphen is als gezondheidszorgpsycholoog en programmaleider werkzaam bij Mondriaan Ouderen in Heerlen-Maastricht. In 2006 promoveerde hij op diagnostische aspecten van persoonlijkheidsstoornissen bij ouderen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Sinds 2012 is hij als bijzonder hoogleraar klinische ouderenpsychologie verbonden aan de Vrije Universiteit Brussel.

Tussen de Vlaamse steden bevinden zich nog wel rurale gebieden, maar dieworden almaar kleiner. De problematiek van de stedelijke ruimte vinden weniet langer enkel in steden, maar ook in de kernen van grotere dorpen. Architectenen urbanisten inspireren zich aan wat elders in de wereld door vedettenen grote bureaus in hun branche wordt gerealiseerd. Stadsmarketing is eenvast gegeven geworden, maar ook dat leidt vaak tot kopieergedrag van anderesteden. Recent raken ook heel wat ‘gewone burgers’ actief betrokken bij allerleistedenbouwkundige projecten, van protestacties tot juridische discussiesdie soms jarenlang aanslepen.

Dit boek reikt ethische handvatten aan die helpen te bepalen of de overheid(vanuit haar politieke overwegingen), de experts (vanuit hun specialistischekennis en met hun rapporten die vaak vol niet te controleren data staan) of debetrokken burgers (vanuit hun eigen ervaringskennis) in een concreet dossierhet gelijk aan hun kant hebben. Ze kunnen helpen voorliggende projecten envoorstellen te evalueren en bij te sturen. In die zin kunnen alle betrokkeneninspiratie opdoen. Daartoe kijkt de auteur van buiten de discipline naar hetfenomeen ‘stedelijke ruimte’. En dit vanuit zijn eigen specialisme: de ethischereflectie. Op zoek naar een antwoord op de vraag wat en hoe de inrichting vanonze stedelijke ruimte (ethisch) verantwoord maakt.

Supporting children when providing services to familiesexperiencing multiple problems:Perspectives and evidence.

Recently, there has been growing interest amongst researchers, practitioners and policy-makers in approaches to understanding and ways of helping parents, children and the communities in which they live to respond to families experiencing multiple problems (FEMPs). There is a strong need for information - both descriptive in terms of the services actually offered directly to children as well as their ability to benefit from the services provided to the whole family, and also evaluative, with a focus on outcomes. Motivated by the need for practice-oriented knowledge this special issue was prepared.
The contributions have been divided into two parts; the first part focusing on perspectives on helping these families with special attention to the position and the interests of children; the second part covering empirical research on intervention programmes for FEMPs that support them in coping with daily struggles and challenges, and helping them to prevent unnecessary out-of-home placement of a child.

De indruk bestaat dat het gebruik van buitenschoolse hulp de voorbije jaren is gestegen.Dat de buitenschoolse hulp zo’n groot ‘succes’ kent, lijkt moeilijk te rijmenmet de inspanningen om het zorgaanbod op school te versterken. In opdracht vande Vlaamse overheid werd een grootschalig onderzoek opgezet met als doel de bestaandepraktijken inzake buitenschoolse hulp in kaart te brengen. Niet alleen bestudeerdende onderzoekers de omvang en aard van de buitenschoolse hulp, ookde rol en motieven van centrale actoren – zoals ouders, zorgverantwoordelijken enCLB-medewerkers – in het besluitvormingsproces werden onder de loep genomen,evenals de communicatie en afstemming tussen de buitenschoolse hulp en de zorgop school. Ten slotte zochten de onderzoekers naar factoren die de verschillen inhet gebruik van buitenschoolse hulp kunnen verklaren. Ze gingen het effect na vankenmerken van zorg op school en andere schoolkenmerken en onderzochten ookhet effect van kind-, SES- en migratiegerelateerde kenmerken op het gebruik vanbuitenschoolse hulp.
De reflecties aangaande de bevindingen uit deze studie kaderen de auteurs binnendrie centrale invalshoeken: (1) het model van geïntegreerde zorg op school en hetidee van het zorg- of ondersteuningscontinuüm, (2) de beweging naar medicaliseringvan de hulpverlening en (3) het maatschappelijk perspectief van het in standhoudenen vergroten van sociale ongelijkheid van onderwijskansen.

Van oudsher wordt de mens geboeid door het fenomeen ‘horen’ en in het bijzonderhet slecht of helemaal niet kunnen horen. De term audiologie refereertdan ook aan die tak van de medische wetenschappen die zich bezig houdt metde studie van het auditief stelsel in de breedst mogelijke zin. Een belangrijk aspectvan de audiologie is het evalueren en het kwantificeren van het gehoor: de audiometrie.Omdat de moderne geneeskunde voorziet in een adequate behandeling voorelk soort gehoorverlies, tot en met de totale doofheid, kan het belang van het correctkwantificeren van dit gehoorverlies niet genoeg benadrukt worden.
Dit boek bespreekt systematisch en overzichtelijk de meest courante audiometrischetests, van eenvoudige gehoordrempelbepalingen tot meer geavanceerde onderzoeken,zoals: elektrocochleografie, geëvokeerde hersenstampotentialen (BERA),oto-akoestische emissies en steady state auditief geëvokeerde responsen (A.S.S.R.).Het schenkt ook aandacht aan screeningstechnieken, dit in het kader van de vroegtijdigeopsporing van gehoorstoornissen bij pasgeborenen en jonge kinderen. Er isook een hoofdstuk gewijd aan de evaluatie van oorsuizingen of tinnitus, een zeeractuele topic.
Deze publicatie richt zich tot iedereen die begaan is met het gehoor en de evaluatieervan: artsen, logopedisten, audiologen, N.K.O.-verpleegkundigen en andere paramedischeberoepen.

Hulpverleners komen steeds meer onder druk te staan. De intensieve informatiedoorstroming, de hoge verwachtingen om de problemen snel en zo efficiënt mogelijk op te lossen, het toenemend administratief werk en de hoge caseload (meer cliënten op korte tijd begeleiden) zijn een dagelijks gegeven. Er mag geen tijd ‘verspild’ worden. Nochtans is het net die zogenaamde verspilde tijd waarin hulpverleners tijd kunnen maken voor een gesprek of een spel met hun cliënt. Dit zijn momenten waarin niets moet en echte ont-moeting plaatsvindt. Op dergelijke micromomenten worden bouwstenen gelegd voor een warme, duurzame en wederkerige relatie in tijden van lief en leed. Deze samenwerkingsrelatie vormt immers het fundament om met de cliënt, die zich bevindt in een maatschappelijk kwetsbare levenssituatie, samen te zoeken hoe zijn levenskwaliteit kan toenemen.

In dit boeiend praktijkboek worden hulpverleners, management, cliënten en hun netwerk uitgenodigd om stil te staan bij deze samenwerkingsrelatie gekleurd door warmte, betrokkenheid en authenticiteit. De publicatie is gelardeerd met herkenbare praktijkvoorbeelden, handige tips en suggesties. Het is een boek waarin ongetwijfeld menig hulpverlener en cliënt zich zal herkennen. Het biedt bovendien concrete handvatten voor de praktijk, in het bijzonder voor hulpverleners in spe. Op een bevlogen wijze slaagt de auteur erin om hulpverleners uit te nodigen tot reflectie over het meest wezenlijke aspect van hun opdracht. Al wie dit leest, heeft zin om weer verder te gaan!

Vera Van Hove is docent Orthopedagogiek aan de Faculteit Mens en Welzijn van Hogeschool Gent. Ze was werkzaam in de sector voor personen met een verstandelijke beperking. Ze geeft geregeld praktijkgerichte voordrachten aan professionals en ouders.