Garant

De economische wetenschap is een empirisch-wiskundige wetenschap. De rechtvaardiging van de kennis binnen deze wetenschap is immers afhankelijk van empirische observaties en tegelijk worden de theorieën op een wiskundige manier geformuleerd. Een econoom wordt dan ook verwacht in staat te zijn een economisch probleem op een wiskundige wijze te kunnen formuleren en op te lossen en de oplossing te toetsen aan de realiteit aan de hand van geobserveerde data. Om aan deze doelstellingen tegemoet te komen, is in een opleiding in de economische wetenschappen een basisscholing in wiskunde, statistiek en econometrie opgenomen.

Dit studieboek biedt hierbij een gepaste introductie tot de statistiek. Deel 1 loodst de lezer door de beschrijvende statistiek en behandelt het verzamelen en zinvol voorstellen en samenvatten van data. Deel 2 is een introductie tot kansrekenen. Elke statistische analyse steunt immers op het kansrekenen. Deel 3 sluit af met statistische besluitvorming. Met behulp van een statistisch model worden wetenschappelijke conclusies uit de data gehaald. Economische voorbeelden begeleiden de aangebrachte materie. Bij elk deel zijn er tientallen oefeningen voorzien. Een basiskennis van optimalisatie- en integratietechnieken volstaat. Zo kan de praktische betekenis van het kansrekenen en de (univariatie) statistiek verzoend worden met een zeker inzicht in de meer theoretische concepten.

Luc Lauwers doceert onder meer statistiek voor economen aan de Faculteit Economie en Bedrijfswetenschappen van de KU Leuven en is er verbonden aan het Centrum voor Economische Studiën.

Autisme en psychoanalytische psychotherapie: het is allerminst een evidente combinatie.

Redenen waarom je autisme ver weg zou houden van vroegere - en soms ook actuele -psychoanalyse hebben alles te maken met achterhaalde ideeën over ijskastmoeders die autisme veroorzaken en met autisten die via psychoanalyse van hun autisme genezen zouden kunnen worden. Het negeren van recentere psychoanalytische inzichten met betrekking tot autisme is terug te voeren tot het grote misverstand dat de psychoanalytische theorievorming en praktijk in dit domein zijn blijven stilstaan na Bettelheim. Tevens gaat men er vaak van uit dat de psychoanalyse niets meer zou kunnen betekenen voor mensen met autisme sinds we weten dat autisme als ontwikkelingsstoornis een biologische basis heeft.

Ondanks dit ‘weten’ blijft autisme in zijn diverse vormen een groot raadsel en een complexe opgave binnen de huidige hulpverlening. De behandeling ervan vereist zonder twijfel een multidisciplinaire aanpak. Naast een grondige diagnostiek zijn de begeleiding van ouders, schoolse en pedagogische ondersteuning van kinderen met autisme, van hun gezinnen en leerkrachten van essentieel belang.

Ook wanneer een problematiek biologisch gegrond is, dient er te worden nagedacht over beleving en betekenisgeving. De klinische praktijk moet de mogelijkheden van relatie en communicatie verder in kaart brengen. Het autistisch syndroom beïnvloedt fundamenteel de wijze van in de wereld staan, met andere woorden de wijze om zichzelf en de anderen (niet?) te beleven, een ‘zelfbeeld’ (niet?) te hebben, ervaringen (niet?) op te zoeken, te vrezen, te vermijden. Hoe de zelfen lichaamsbeleving van de personen met autisme begrijpen en helpen ontwikkelen ? Hoe hun primitieve angsten beter verstaan en helpen dragen ?

Bij kinderen en jongeren met autisme kan een aanvullende inbreng van psychoanalytische therapie een zinvolle bijdrage zijn om te proberen hen één of enkele stappen dichter te brengen bij de wereld van menselijke relaties en communicatie.

Ook bij psychoanalytische therapeuten zijn velen nog weinig vertrouwd met deze thematiek, terwijl zij er in hun praktijk meer en meer mee worden geconfronteerd.

Dit boek wil ‘van binnenuit’, door en voor psychoanalytische psychotherapeuten, een inkijk bieden in denk- en werkwijzen van psychoanalytische psychotherapeuten, onder wie de vermaarde Anne Alvarez.

Met bijdragen van Anne Alvarez, Britta Blomberg, Jos De Backer, Filip De Volder, Ilse Theys, Ludi Van Bouwel en Jan Van Camp.

Dit verhaal onthult de manipulaties, de censuur en de hypocrisie binnen de Verenigde Naties, haar mensenrechtenraden, haar wereldconferenties. Het vertelt waarom en hoe de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens in de jaren 1947-1948 is geschreven. Hoe toen al twee kampen tegenover elkaar stonden. Landen en individuen die lessen trokken uit de waanzin van de Tweede Wereldoorlog door universele rechten voor elke wereldburger af te kondigen tegenover de machthebbers van landen die nooit dulden dat de internationale gemeenschap zich inlaat met hun zaken, ook niet wanneer het over foltering, vrije meningsuiting of de strijd tegen armoede gaat: de soevereinisten. Plus zij die hun goddelijke wetten steeds boven menselijke afspraken stellen: moslimlanden verenigd in de Organisatie van de Islamitische Conferentie. En de Heilige Stoel. In dit verhaal intolerante gelovigen genoemd.

Het boek gaat over censuur in de vn wanneer ngo’s en hoge vn-functionarissen de mond wordt gesnoerd als zij schendingen van mensenrechten aanklagen. Over manipulatie wanneer belangrijke elementen uit de Universele Verklaring quasi stiekem uit de verdragen en teksten geschrapt worden, zoals het recht om van godsdienst te veranderen. Over hypocrisie wanneer landen die de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens al meer dan zestig jaar verwerpen én systematisch schenden, toch zetelen in de Mensenrechtenraad om er te oordelen over mensenrechten in andere landen.

De praktijken van censuur, manipulatie en hypocrisie worden hard gemaakt met teksten en citaten van soevereinisten en intolerante gelovigen zelf. Zo wordt de eerste Nederlandse vertaling van de Verklaring van de Rechten van de Mens in Islam – onderworpen aan de sharia – naast de Universele Verklaring gelegd: een onthullende vergelijking. Zo worden de landen die deel uitmaken van de Mensenrechtenraad, getoetst op hun democratisch gehalte. Ontwikkelingen binnen de vn beïnvloeden de wereldgebeurtenissen buiten de vn-vergaderzalen. Het verloop van de affaire-Rushdie en de zaak van de Deense cartoons illustreren dit.

Tegenover deze nefaste ontwikkelingen pleit het boek voor weerstand. Weerstand omdat vele mensen wereldwijd slachtoffer zijn van grove en systematische schendingen. Weerstand omdat onder meer de Arabische Lente en de groeiende oppositie in China aantonen dat de Universele Verklaring echt universeel is.

Willy Laes was leraar geschiedenis en adjunct-directeur van het Koninklijk Atheneum in Keerbergen. Hij was vrijwilliger, later bestuurslid en de eerste Vlaamse voorzitter van Amnesty International Vlaanderen. Hij behoort tot de generatie die heeft samengewerkt met de founding fathers van de internationale mensenrechtenbeweging. Daarnaast was hij onder meer medeoprichter van de ai–eu Association waarvan hij voorzitter was. Ook nam hij het initiatief voor het Belgisch ngo-forum voor de viering van de 50ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Momenteel is hij nog steeds actief binnen Amnesty International.

CIVITAS gaat over ‘samen leven’, over de wijzen waarop mensen de maatschappij hebben ingericht.

De auteurs hebben er vanuit hun jarenlange ervaring voor gekozen om niet meteen met de deur in huis te vallen, maar eerst de tijd te nemen om met een opbouw van het vak te beginnen. Je gaat trede voor trede een trap op. Je komt steeds op nieuwe verdiepingen en dat levert diepgaande vergezichten op. Op deze manier leer je langzamerhand om maatschappelijke fenomenen te doorzien.

Dit werkboek helpt je bij het trede voor trede opgaan van die trap en bij het verkennen van de verdiepingen. Je vindt in dit werkboek opdrachten waarmee je kunt nagaan of je de teksten van CIVITAS goed begrepen en onthouden hebt.

De opdrachten van CIVITAS zijn afwisselend. Laat je verrassen door de vragen. Antwoord altijd alsof je het tegen iemand hebt die dit vak niet kent. Zo zorg je ervoor dat je beantwoording compleet is. Als je in staat bent het een ander uit te leggen, dan blijkt dat je inzicht verworven hebt in de wijze waarop onze samenleving is ingericht.

Deze opgavenbundel hoort bij het basisboek Civitas. Er is ook een docentenhandleiding en een opgavenbundel vwo verkrijgbaar.

De antwoorden bij de opgavenbundels zijn voor leraren te verkrijgen door een mail te sturen naar h.philippens@planet.nl.
Vermeld daarin uw naam en uw school, het mailadres van de administratie en het telefoonnummer van de school. Geef ook aan of het om de havo of de vwo-antwoorden gaat.
Na verificatie zullen dan de bestanden met antwoorden worden opgestuurd naar de administratiemail ter attentie van de leraar.

Dit onderbouwd praktijkboek kijkt vanuit verschillende perspectieven naar het werken met beginassessments in het hoger onderwijs. In het boek is de realiteit niet uit de weg gegaan. Het boek geeft dan ook niet alleen antwoorden op theoretische vragen als welke richtlijnen best in acht genomen worden wanneer een beginassessment ontwikkeld wordt en hoe de antwoorden op de vragen in het beginassessment kunnen geanalyseerd worden. Ook hele praktische vragen komen aan bod en krijgen een eerlijk antwoord: hoe kunnen lectoren en beleidsmakers ermee aan de slag, wat zijn de valkuilen, effecten, toekomstperspectieven en wat vinden studenten er eigenlijk van?

Dit boek is het resultaat van een unieke samenwerking tussen lectoren, onderzoekers, beleidsmakers én studenten van het Departement Lerarenopleiding van de Karel de Grote Hogeschool en de master Opleidings- en Onderwijswetenschappen van de Universiteit Antwerpen.

GPRC – Guaranteed Peer Reviewed Content

Geert Speltincx is Coördinator Onderwijs op maat voor Karel de Grote-Hogeschool. Hij studeerde Sociale Pedagogiek aan de K.U.Leuven. Van 2007 tot 2009 was hij verbonden aan de Katholieke Hogeschool Kempen. Na een korte periode als docent in de Lerarenopleiding werkte hij als Coördinator Onderwijsontwikkeling aan deze hogeschool. Tussen 2009 en 2011 werkte hij binnen de Lerarenopleiding van de Karel de Grote-Hogeschool als projectleider Onderwijs op maat. Dit project gaat op zoek naar structurele en goed onderbouwde maatregelen om de kwaliteit van de instroom, de doorstroom en uitstroom van kansengroepen te verbeteren.

David Gijbels doceert binnen de master Opleidings- en Onderwijswetenschappen (OOW) en de Specifieke Lerarenopleiding (SLO) aan het Instituut voor Onderwijs- en Informatiewetenschappen (IOIW) van de Universiteit Antwerpen. Voorheen was hij verbonden aan het Expertisecentrum Hoger Onderwijs (ECHO) van de Universiteit Antwerpen en aan de vakgroep onderwijsinnovatie en IT van de Universiteit Maastricht. Hij doet onderzoek binnen de onderzoeksgroep research in education and professional development (REPRO) naar de relatie tussen leren en evalueren binnen het (hoger) onderwijs en op de werkplek. Hij is momenteel coördinator van de special interest group rond learning and professional development van de European Association for Research on Learning and Instruction (EARLI).

Zowat alle organisaties, zowel in de profit als in de social profit, opereren in een veranderende, turbulente omgeving. Staande blijven is een kwestie van het produceren en aanbieden van kwaliteitsvolle goederen en diensten, die in grote mate kennisintensief zijn. Medewerkers zijn dan ook “kenniswerkers” aan wie steeds meer en hogere eisen qua competenties en blijvende ontwikkeling worden gesteld. Hen aantrekken en vooral hen goed inzetten en houden, vereist dat werkend leren en lerend werken dagelijks hand in hand gaan. Dat op een geïntegreerde wijze tot stand brengen in een hedendaagse organisatie is de uitdaging van een strategisch ingebed leer- en VTO-beleid – Vorming, Training, Opleiding.

Werk maken van leren biedt een visie en aanpak voor het voeren van een strategisch leer-en VTO-beleid.
Zo komen onder meer aan bod:

• competentie- en talentmanagement
  
• kennismanagement
  
• redenen om te investeren in VTO
  
• duurzame leerpatronen
  
• VTO-beleidsplannen voor organisaties en medewerkers
  
• optimalisering van opleidingen en het bevorderen van werkplekleren
  

Het boek is een praktische gids voor wie betrokken is bij het beleid van leren en VTO in organisaties: o.a. directies, VTO-coördinatoren, personeelsverantwoordelijken en opleidingsmanagers. Het biedt een leidraad voor het opstarten en verder optimaliseren van het leren binnen de eigen organisatie. Daarbij combineert het een wetenschappelijk onderbouwde benadering met een grote vertrouwdheid met de dagelijkse praktijk.



Herman Baert is hoogleraar Sociale en Arbeidspedagogiek, verbonden aan het Centrum voor Professionele Opleiding & Ontwikkeling en Levenslang Leren van de K.U.Leuven.
Natalie Govaerts, sociaal en arbeidspedagoog, is als wetenschappelijk medewerkster verbonden aan dit centrum.
Karel De Witte doceerde Personeelspsychologie aan deze universiteit. Hij was er ook coördinator Universitaire Permanente Vorming.
Geert Sterck deed aan dezelfde universiteit onderzoek naar het in kaart brengen, optimaliseren en aansturen van leerprocessen in organisaties en werkt momenteel als Learning & Development manager.

In de media:
Recensie LAPP - Leuvense Afgestudeerde Psychologen en Pedagogen

Ruim tachtig jaar geleden en precies midden in het interbellum verscheen een van Freuds meest gelezen essays: Het onbehagen in de cultuur (1929/1930). De boodschap is nogal pessimistisch: ‘Het oogmerk dat de mens ‘gelukkig’ is, komt in het plan van de ‘schepping’ niet voor.’

Freud beklemtoont herhaaldelijk het transhistorisch karakter van dit onbehagen. Het is toe te schrijven aan onbewuste schuldgevoelens als onvermijdelijk nevenproduct van de cultuur. De menselijke conditie heeft onvermijdelijk te lijden onder de tegenstelling tussen beschaving en seksualiteit. Bovendien zijn er onderliggende en interne spanningsverhoudingen tussen libido en zelfbehoud, lustprincipe en realiteitsprincipe, liefde en destructie, Eros en Thanatos.

De prijs die we voor onze cultuur betalen is het verlies van geluk dat het gevolg is van (onbewust) schuldgevoel. Een tragische visie op de menselijke conditie is en blijft tot vandaag kenmerkend voor de psychoanalytische visie. Een categoraal onderscheid tussen normaal en abnormaal bestaat niet, psychopathologie is voornamelijk te begrijpen als de uitvergroting van algemeen menselijke problemen, de mens is innerlijk verdeeld en leeft in een niet op te heffen disharmonie met zichzelf en met de natuur.

In dit boek komen verschillende (cultuur)filosofische en psychoanalytische stemmen aan het woord die Freuds tekst tegen het licht houden van de actuele psychoanalyse en de hedendaagse cultuur. Versnellingsstress, globalisering, consumptiekapitalisme, postmodernisme, neoliberalisme en meritocratie, de cultus van de zelfonthulling, virtuele realiteit, simulatie en cyborgatie zijn slechts enkele van de huidige gegevens. Wat valt er dientengevolge over het nieuwe onbehagen te zeggen? Neemt het ten gevolge van gewijzigde culturele omstandigheden en gevoeligheden andere gedaanten aan?

Met bijdragen van Lieven De Cauter, Marc De Kesel, Joke J. Hermsen, Dominiek Hoens, Sjef Houppermans, Mark Kinet, Michel Thys, Paul Verhaeghe, Peter Verstraten.



Mark Kinet is bestuurslid van de Stichting Psychoanalyse en Cultuur, psychiater in de Kliniek St Jozef Pittem en in vrij gevestigde psychoanalytische praktijk te Gent. Hij is o.a. coördinator van de reeks ‘Psychoanalytisch Actueel’ en publiceerde over psychiatrie, klinische psychotherapie, psychoanalyse, liefde en poëzie. Voor een overzicht zie www.markkinet.be.

Marc De Kesel is bestuurslid van de Stichting Psychoanalyse en Cultuur, PhD filosofie verbonden aan de Arteveldehogeschool Gent en Radboud Universiteit Nijmegen en publiceert over ethiek, kunst- en cultuurkritiek, politieke filosofie, psychoanalyse, religietheorie en de receptie van de Shoah.

Sjef Houppermans is voorzitter van de Stichting Psychoanalyse en Cultuur. Hij is universitair hoofddocent moderne Franse Letterkunde aan de Universiteit Leiden en redacteur van het Tijdschrift voor Psychoanalyse. "Alle bijdragen zijn zeer de moeite waard gelezen te worden en zet de lezer aan het denken"
MGv (jrg. 68, nr. 4, blz. 190)


Reeks: Psychoanalyse en Cultuur
Nr. 1: Spreken, zwijgen, ... schrijven. Psychoanalyse en taal
P. Verstraten, M. De Kesel & S. Houppermans (Red.)

Nr. 2: Het nieuwe onbehagen in de cultuur
M. Kinet, M. De Kesel & S. Houppermans (Red.)

Nr. 3: De bedrieger bedrogen
S. Houppermans, M. Kinet & M. De Kesel(Red.)

Nr. 4: For your pleasure? Psychoanalyse over esthetisch genot.
Mark Kinet, Marc De Kesel & Sjef Houppermans (Red.)



Voor de publicaties sinds 1990 zie www.stichtingpsychoanalyseencultuur.eu

Despite international developments towards inclusion, many children are excluded and deprived of adequate education, because of an impairment and or functional difficulties: there is not enough support, teachers lack knowledge how to include different children, and assessment reports are rarely suitable for inclusive teaching.

Current functional assessment is too much deficiency oriented and tends to ''blame'' the child. If schools have to become ''inclusive schools for all'', as is laid down in the UN Convention on the Rights of People with disabilities, then the assessment & coaching system needs a thorough reform.

This book wants to propose some alternatives: next to finding out about a child''s functional difficulties, assessment methods also need to look at a child''s learning potential, responsiveness to teaching, and learning context (teachers, parents). The objective of assessment should be to adequately plan and monitor a challenging educational intervention, allowing the child to be maximally included.

Models of ''good practice'' have been collected within the context of the European Comenius DAFFODIL project.

The book wants to make school psychologists and other assessors of special needs, aware of the need and possibility to look at children with a different glance: in a more inclusion-oriented and development-oriented way.


Jo Lebeer is associate professor of disability studies at the University of Antwerp, Belgium. Adelinda Candeias and Luísa Grácio are professors of educational psychology at the University of Evora, Portugal.

Heel wat kinderen lijden onder de echtscheiding van hun ouders. Alle kinderen moeten de echtscheiding van hun ouders verwerken.

Tegelijkertijd geraken kinderen overhoop met hun loyaliteitsgevoelens en geraken sommigen zelfs in een loyaliteitsconflict. Loyaliteit en loyaliteitsconflict zijn belangrijke begrippen om het leven van echtscheidingskinderen te begrijpen.

De wetgeving rond gezags- en verblijfsco-ouderschap kan een hulpmiddel zijn om een nieuwe vorm van samenleven met respect voor de loyaliteitsgevoelens van de kinderen te vinden.

Indien het de ouders niet lukt om constructief met elkaar om te gaan en rekening te houden met de loyaliteitsgevoelens van hun kinderen, staan er allerlei hulpverleners klaar om ouders en kinderen te helpen de conflicten op te lossen en de pijn te verzachten. Ook onderwijsgevenden hebben hier een rol te vervullen.

Ieder hoofdstuk wordt geïllustreerd met een voorbeeld uit de klinische praktijk.

Dit boek is bedoeld voor ouders en familieleden van echtscheidingskinderen, onderwijsgevenden, psychosociale hulpverleners en juristen. Ook heel wat echtscheidingskinderen zullen geïnteresseerd zijn.

Ludo Driesen is klinisch kinder- en jeugdpsycholoog en gedragstherapeut. Hij werkt in het Centrum Geestelijke Gezondheidszorg / Limburgs Instituut voor Therapie en integrale Personenzorg (CGG/litp) Campus Noord-Limburg in Overpelt, België.

"Een absolute aanrader."
Caleidoscoop (jrg. 54, nr. 12, blz. 1076-1077)

"(...) een aanrader voor mensen die met kinderen werken. De vele uitgeschreven casussen maken dit werk heel leesbaar, zodat het ook door ouders en oudere echtscheidingskinderen kan gelezen worden"
Tijdschrift voor Welzijnswerk(jrg. 37, nr. 331, blz. 45-46)

In een tijd waarin de boekenwinkels uitpuilen van kookboeken in alle vormen en gewichten en waarin de media een zeer groot stuk van hun zendtijd inruimen voor kookrubrieken, ontbreekt vaak de achtergrond van onze culinaire cultuur. Ondanks het feit dat die boeiend en verhelderend is voor de bewuste (hobby)kok en zijn tafelgenoten. Bovendien kruidt een verhaal de spijzen.

Hoog tijd dus om diverse bekende en minderbekende facetten van onze keuken onder de schijnwerper te plaatsen, om kennis te maken met de democratie in onze keuken en een licht op te steken bij de belangrijkste schrijvende klassekoks. Zo worden onder meer klassieke culinaire deugden als zuinigheid, conservatisme en snelheid in eer hersteld. Het helpt ook om de regels van de tafeletiquette opnieuw te hanteren, de Russische service te leren kennen en ons feestgedrag te analyseren. Als toemaatje komen ook twee eeuwenoude smaakmakers aan de orde: bier en kaas.



Eddie Niesten publiceerde diverse boeken over België en zijn geschiedenis. Hierbij ook meerdere uitgaven met betrekking tot gastronomie en culinaire ontwikkelingen. Daarover geeft hij heel wat lezingen en verzorgt hij bijdragen in de media.
Hij is oprichter en bezieler van het cultureel-culinaire initiatief Keukenhistories & Tafelpraat.

Zie ook Keuken en tafel 2: Tweemaal oorlog, driemaal honger