Garant

In dit boek wordt een geannoteerde en becommentarieerde Nederlandse vertaling gepresenteerd van hettraktaat Ars medica (Téchnê iatrikê) van Galênós van Pérgamon (129-216 n. Chr.). Weinig artsen hebbeneen zó verstrekkende invloed gehad als deze beroemde Hellenistische arts. Zijn gedachtegoed heeft vanafhet jaar 300 na Chr. de geneeskunde in de Byzantijnse wereld overheerst. Het heeft insgelijks, middelsmultipele vertalingen van zijn traktaten, op de wereld van de Islam, en vanaf de twaalfde tot de zeventiendeeeuw evenzeer op de West-Europese geneeskunde een persoonlijke en zelfs zeer nadrukkelijke stempelgedrukt. Zijn latere volgelingen hebben, vermits ze bij herhaling alleen maar Galênós’ conclusies hebbendoorgegeven en het door hem voorgelegd empirisch bewijsmateriaal en de hierbij gehanteerde proceduresonbesproken hebben gelaten, (wellicht ongewild) een bijdrage geleverd tot het totstandkomen van een beeldvan Galênós als “dogmatisch en autoritair theoreticus”, die een verlammende rem op de ontwikkeling vanhet medisch denken zou hebben gezet tot aan het begin van de Renaissance. Recent hebben tal van geleerden,vooral sinds het herontdekken van heel wat van zijn werken in Arabische vertaling, een bijdrage geleverdtot zijn (volstrekt legitieme) rehabilitatie als arts, filosoof, grammaticus én ethicus.
De Ars medica is een van de belangrijkste werken die Galênós uit zijn schrijfhout heeft laten komen. Dittraktaat is op late leeftijd tot stand gekomen, vermoedelijk na 193, en verschaft een opsomming van de meestessentiële elementen uit zijn ziekteleer. Het heeft, gezien de talrijke verwijzingen naar andere galenischegeschriften, zowel het karakter van een “introductie” (eisagôgê) tot zijn volumineus oeuvre als van eenbeknopte inhoud (súnopsis) van zijn talrijke bevindingen inzake de humane pathologie. De Ars medica werddoor medische studenten gebruikt vanaf de vierde eeuw en maakte in de twaalfde eeuw deel uit van deArticella, het complex samenraapsel van medische teksten die in de Middeleeuwen en Renaissance deeigenlijke basis hebben gevormd van het universitair medisch curriculum.

In dit boek stelt Ann Van Sevenant een elementaire filosofie voor. Dezefilosofie weerspiegelt de twee-eenheid van theorie en praktijk. De lezervindt hier zowel een filosofische uiteenzetting over aanvaarding alseen beschrijving van het aanvaardingsproces. In het levenswerk gaathet niet alleen om het vormen van een mening, om het spreken overlevensvragen, maar ook om het aanpakken van situaties en om het samenleren omgaan met wat zich als nieuw aandient. Naast de levenskunstbestaat er inderdaad ook zoiets als het levenswerk.

Elk van de hoofdstukken wordt onderverdeeld in een theoretisch en eenpraktisch deel. In het theoretische denkkader krijgt de lezer een overzichtvan de filosofen die het thema van de aanvaarding direct of indirecthebben behandeld. De praktische benaderingswijze richt zich tot wie opzoek is naar een concrete filosofie van de aanvaarding, met bijzondereaandacht voor het onaanvaardbare.

De psychoanalyse is een westerse uitvinding. Haar kijk op onbewuste psychische processen is ingebed in de cultuur die haar heeft voortgebracht. Ook in de actuele diversiteit van haar therapeutische toepassingsvormen kan ze haar cultuurbepaaldheid niet loochenen. Anderzijds leven we in een klimaat van transculturalisme, dat van ons verwacht dat we met cultureel-anderen in interactie gaan en daarbij de cultuurverschillen overstijgen zonder hun bestaan te negeren. Is er in dit transculturalisme plaats voor de psychoanalyse? Is een transculturele psychoanalyse mogelijk? Kan de psychoanalyse juist dankzij het transculturalisme haar aanspraken op universaliteit verzilveren of dwingt het transculturalisme haar er integendeel toe deze aanspraken in bescheidenheid op te bergen? In ieder geval gaat de psychoanalyse de uitdaging aan.
In deze publicatie getuigen psychoanalytici en psychoanalytisch psychotherapeuten uit Nederland en Vlaanderen van de wijze waarop zij in contact proberen te komen met het psychisch lijden van cultureel-anderen. Met vele klinische voorbeelden uit de praktijk onderzoeken zij welke processen de aandacht opeisen als patiënt en therapeut een verschillende culturele achtergrond hebben. Zij laten zien hoe de psychoanalyse probeert verder te kijken dan haar westerse neus lang is.

Met bijdragen van Wouter Gomperts, Mohsen Edrisi, Mark Kinet, Jaap Ubbels, Jaak Le Roy, Eduarda Vendysova Bakalarova, Patrick Meurs, Fatma Sevinç & Annelies Verheugt-Pleiter, Renaat Devisch, Ans van Blokland & Nynke Colijn en Michel Thys.

Michel Thys is klinisch psycholoog, psychoanalyticus en psychoanalytisch psychotherapeut en doctor in de filosofie. Hij is lid van de Belgische School voor Psychoanalyse en van de Vlaamse Vereniging voor Psychoanalytische Therapie. Hij is verbonden aan het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Andante in Antwerpen en heeft een privépraktijk. Hij is hoofdredacteur van het Tijdschrift voor Psychoanalyse.
Wouter Gomperts is klinisch psycholoog, psychoanalyticus, psychoanalytisch psychotherapeut en doctor in de psychologie. Hij is lid en opleider van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse en lid van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalytische Psychotherapie. Hij is werkzaam bij het Nederlands Psychoanalytisch Instituut en bij de Programmagroep Klinische Psychologie van de Universiteit van Amsterdam.

Zie ook www.psychoanalytischactueel.eu.

Dit boek gaat over kennis en haar dynamiek, over verantwoording en rationaliteit. De auteur trekt van leer tegen irrationalisten, maar ook tegen het traditioneel rationalisme. Hij argumenteert dat de gangbare opvattingen over kennis fout zitten en niet toelaten de huidige toestand van onze kennis te begrijpen.
Maar hij breekt niet alleen af. Integendeel, hij bouwt vooral een visie op waarin kennis, betekenis, aanvaarding en communicatie een duidelijke plaats krijgen. Daarbij verdedigt hij een relatieve rationaliteitsopvatting, die niet de onbereikbare eisen van het traditionele rationalisme stelt, maar toch een vorm van rationaliteit is: een die voor mensen past. Het gaat daarbij om de verbetering van onze opvattingen vanuit deze opvattingen zelf, een radicaal contextuele aanpak, en een kennissysteem dat gestructureerd maar niet monolitisch is.
De argumenten voor de verdedigde stellingen komen vooral uit de hedendaagse wetenschapsfilosofie en de recente ontwikkelingen in de filosofie van de wiskunde en in de logica.

Diderik Batens is gewoon hoogleraar en directeur van het Centrum voor Logica en Wetenschapsfilosofie van de Universiteit Gent, momenteel een van de grootste en meest dynamische dergelijke centra in de wereld. Zijn recent onderzoek gaat hoofdzakelijk over adaptieve logica’s, dynamische bewijzen, en hun toepassingen, vooral op de wetenschapsfilosofie. Hij is internationaal erg actief als auteur en als uitgever en als organisator van wetenschappelijke bijeenkomsten. Bij Garant publiceerde hij eerder: ‘Logicaboek. Praktijk en theorie van het redeneren’.

Om goed te kunnen beleggen moet men visie hebben. Men moet de toekomstkunnen lezen en inschatten wat die zal brengen. Dat is echterniet evident. Nochtans voorspellen de auteurs van dit boek dat we – integenstelling tot wat we vandaag meemaken – in de komende tien jaareen periode van wereldwijde economische groei tegemoet gaan. Ze baserendeze visie op de studie van de diverse kortere en langere golvenin de economie. Aan de hand daarvan gebruiken ze een beleggingskaartdie reeds gedurende decennia houvast heeft geboden en waarop de langegolf, ook wel de Kondratieffgolf genoemd, zichtbaar is. Op die golf wordende zes belangrijke scenario’s zichtbaar die zich op lange termijn voordoenmet hun vaste volgorde: herstel, creatieve transformatie, voorspoed,recessie, chaotische neergang en depressie. In welk scenario de economiebelandt, hangt onder meer af van hoe sterk bepaalde machten in demaatschappij zich verhouden. Die verschuiving van de machten gaat ineen vaste cyclus en veroorzaakt de lange golf in de economie met zijnlangdurig gemiddeld goede en slechte tijden. In de huidige fase staan hetbedrijfsleven en individuen sterk, en dat staat borg voor een hoge stijgingvan de productiviteit en innovaties. Toename van de productiviteit is velemalen belangrijker voor economische groei dan schuldafbouw. Daaromgaan we wereldwijd – met de Emerging Markets voorop – een sterkegroei tegemoet, vooral als de overheid zijn nieuwe macht inzet door teinvesteren in infrastructuur.

De groei in de wereld rustte de afgelopen jaren op drie pijlers: de ICTRevolutie,de opkomst van grote Emerging Markets en de FinanciëleRevolutie met de Asset Economy. Alle drie zijn zwaar ontspoord (deICT-Revolutie in 2000-2003, de Emerging Markets in de Aziëcrisis van1997-1998 en de Financiële Revolutie in de Kredietcrisis van 2008-2009).De eerste twee pijlers kennen een sterke heropleving en dat valt ook teverwachten voor de derde pijler. Daarenboven biedt de Groene Revolutieeen nieuwe pijler voor een aanzienlijke duurzame groei in de toekomst.