Dit boek is een methodische, geordende ‘survival toolbox’ voor ambulantegezinsbegeleiders in de jeugdzorg die werken met multi-probleemgezinnen.
‘Therapie is te vergelijken met gidsen in de Everglades’ schreef een therapeut;hij weet vaak niet welke problemen hij tegen zal komen en welkewegen bewandeld kunnen worden. De kracht is dat de therapeut de Evergladesgoed kent.
Gidsen in de Everglades is een goede metafoor voor het werken metmulti-probleemgezinnen: Iedereen vaart een eigen koers, niemand neemtadequate leiding, conflicten rijzen de pan uit, de financiële mogelijkhedenzijn slecht … Mensen hebben of krijgen persoonlijke problemen, wordenangstig, agressief … en men is naarstig op zoek naar een goede gids die henuit die misère redt. Er liggen vele onbekendheden en mogelijke gevaren opde loer, de paden veranderen dagelijks en als gids dien je een goede bagagete hebben om je te kunnen oriënteren en goede analyses te maken.
Gidsen door een moerassig landschap vraagt veel van de gids. Het gezinveilig naar een vooraf bestemd doel brengen is behoorlijk ingewikkeld. Dekans dat de gezinsbegeleider verdrinkt in drijfzand is niet ondenkbeeldig,met een ‘overleden’ gezinsbegeleider en systemen die in dezelfde ellendeachterblijven, als gevolg.
Met deze alledaagse en praktische handleiding heb je een kompas in handen.Je maakt een grotere kans om te overleven en doelmatig te gidsen,zodat het gestelde doel bereikt wordt. De handleiding is geïllustreerd metherkenbare voorbeelden uit de praktijk en door vrolijke tekeningen vanWim Schouten.

In dit boek wordt een geannoteerde en becommentarieerde Nederlandse vertaling gepresenteerd van hettraktaat Ars medica (Téchnê iatrikê) van Galênós van Pérgamon (129-216 n. Chr.). Weinig artsen hebbeneen zó verstrekkende invloed gehad als deze beroemde Hellenistische arts. Zijn gedachtegoed heeft vanafhet jaar 300 na Chr. de geneeskunde in de Byzantijnse wereld overheerst. Het heeft insgelijks, middelsmultipele vertalingen van zijn traktaten, op de wereld van de Islam, en vanaf de twaalfde tot de zeventiendeeeuw evenzeer op de West-Europese geneeskunde een persoonlijke en zelfs zeer nadrukkelijke stempelgedrukt. Zijn latere volgelingen hebben, vermits ze bij herhaling alleen maar Galênós’ conclusies hebbendoorgegeven en het door hem voorgelegd empirisch bewijsmateriaal en de hierbij gehanteerde proceduresonbesproken hebben gelaten, (wellicht ongewild) een bijdrage geleverd tot het totstandkomen van een beeldvan Galênós als “dogmatisch en autoritair theoreticus”, die een verlammende rem op de ontwikkeling vanhet medisch denken zou hebben gezet tot aan het begin van de Renaissance. Recent hebben tal van geleerden,vooral sinds het herontdekken van heel wat van zijn werken in Arabische vertaling, een bijdrage geleverdtot zijn (volstrekt legitieme) rehabilitatie als arts, filosoof, grammaticus én ethicus.
De Ars medica is een van de belangrijkste werken die Galênós uit zijn schrijfhout heeft laten komen. Dittraktaat is op late leeftijd tot stand gekomen, vermoedelijk na 193, en verschaft een opsomming van de meestessentiële elementen uit zijn ziekteleer. Het heeft, gezien de talrijke verwijzingen naar andere galenischegeschriften, zowel het karakter van een “introductie” (eisagôgê) tot zijn volumineus oeuvre als van eenbeknopte inhoud (súnopsis) van zijn talrijke bevindingen inzake de humane pathologie. De Ars medica werddoor medische studenten gebruikt vanaf de vierde eeuw en maakte in de twaalfde eeuw deel uit van deArticella, het complex samenraapsel van medische teksten die in de Middeleeuwen en Renaissance deeigenlijke basis hebben gevormd van het universitair medisch curriculum.

Het Japanse schrift bestaat uit drie verschillende soorten schriften:hiragana, katakana (lettergrepenschriften) en kanji (Chinese karakters).Dit boek reikt een eenvoudige zelfstudiemethode aan omde schrijfwijze en de betekenis van kanji te onthouden. Daarvoorwordt de complexiteit van de kanji herleid tot basiselementen, ookwel primitieven genoemd, en krijgt de lezer manieren aangebodenom op basis daarvan betekenissen te reconstrueren. Hierbij wordteen beroep gedaan op het verbeeldingsgeheugen.

Omdat het doel van de methode niet enkel is een bepaald aantalkanji te onthouden, maar ook te leren hoe men kanji precies kanonthouden, is het boek in drie delen onderverdeeld. In deel 1:Verhalen staat bij elk karakter een volledig verhaal waarmee hetgeassocieerd kan worden. In deel 2: Plots wordt enkel nog de plotvan een verhaal gegeven en is het aan de lezer om eigen detailstoe te voegen op basis van fantasie en persoonlijke herinneringen.Deel 3: Elementen reikt enkel nog sleutelwoorden en primitieven aan.

Het richt zich zowel op beginners als op meer gevorderde studenten Japans die op zoek zijn naareen manier om wat ze geleerd hebben te systematiseren en beter te onthouden.

In dit boek stelt Ann Van Sevenant een elementaire filosofie voor. Dezefilosofie weerspiegelt de twee-eenheid van theorie en praktijk. De lezervindt hier zowel een filosofische uiteenzetting over aanvaarding alseen beschrijving van het aanvaardingsproces. In het levenswerk gaathet niet alleen om het vormen van een mening, om het spreken overlevensvragen, maar ook om het aanpakken van situaties en om het samenleren omgaan met wat zich als nieuw aandient. Naast de levenskunstbestaat er inderdaad ook zoiets als het levenswerk.

Elk van de hoofdstukken wordt onderverdeeld in een theoretisch en eenpraktisch deel. In het theoretische denkkader krijgt de lezer een overzichtvan de filosofen die het thema van de aanvaarding direct of indirecthebben behandeld. De praktische benaderingswijze richt zich tot wie opzoek is naar een concrete filosofie van de aanvaarding, met bijzondereaandacht voor het onaanvaardbare.

Organisaties met een maatschappelijke doelstelling drijven vaak op het werk en deinzet van vrijwilligers. Ook voor hun bestuur. Hun engagement en inspanningen leverenmeestal knappe resultaten op. Maar soms loopt het verkeerd en dreigt leidenom te slaan in lijden... Hoe kun je dit voorkomen?

Dit handboek werkt stimulerend en preventief door tien facetten van goed bestuur tebeschrijven, geïllustreerd met tal van voorbeelden en tips. Het is een praktische gidsvoor bestuurders en mensen van het management die werk willen maken van goedbestuur in de eigen organisatie.

We blijven geloven in de ontwikkelingsmogelijkheden van alle leerlingen, ook van leerlingen met een matige of ernstige verstandelijke beperking. Hun leren verloopt echter trager en is begrensd. Zij hebben daarom meer ondersteuning nodig om hun ontwikkeling die minder spontaan verloopt, vooruit te helpen.

We gaan in deze uitgave op zoek naar wegen om de ontwikkeling van leerlingen met een matige of ernstige verstandelijke beperking extra te stimuleren. U vindt in dit boek heel veel concrete tips en suggesties om het leren van deze kinderen en jongeren te bevorderen. De rol van de begeleider is hierbij van zeer groot belang. Het vertrekpunt van de begeleiding is het komen tot een beeld van de leerling en het zoeken naar positieve aangrijpingspunten om de ontwikkeling te stimuleren.

Vanuit een goede beeldvorming formuleren we doelen die we nastreven. Daarna denken we na over de aanpak. Na verloop van tijd dient zowel dit proces als het resultaat ervan geëvalueerd te worden om het cyclisch proces van handelingsplanning opnieuw op te starten. Zeker bij leerlingen met een matige of ernstige verstandelijke beperking is de samenwerking met ouders een pedagogische noodzaak, waar we extra aandacht aan besteden.

Deze uitgave kwam tot stad door én voor mensen die in de rpaktijk werken met leerlingen met een matige of ernstige verstandelijke beperking.

Marc Van Gils heeft 35 jaar ervaring in het buitengewoon onderwijs als leerkracht, directeur en pedagogisch begeleider.

De psychoanalyse is een westerse uitvinding. Haar kijk op onbewuste psychische processen is ingebed in de cultuur die haar heeft voortgebracht. Ook in de actuele diversiteit van haar therapeutische toepassingsvormen kan ze haar cultuurbepaaldheid niet loochenen. Anderzijds leven we in een klimaat van transculturalisme, dat van ons verwacht dat we met cultureel-anderen in interactie gaan en daarbij de cultuurverschillen overstijgen zonder hun bestaan te negeren. Is er in dit transculturalisme plaats voor de psychoanalyse? Is een transculturele psychoanalyse mogelijk? Kan de psychoanalyse juist dankzij het transculturalisme haar aanspraken op universaliteit verzilveren of dwingt het transculturalisme haar er integendeel toe deze aanspraken in bescheidenheid op te bergen? In ieder geval gaat de psychoanalyse de uitdaging aan.
In deze publicatie getuigen psychoanalytici en psychoanalytisch psychotherapeuten uit Nederland en Vlaanderen van de wijze waarop zij in contact proberen te komen met het psychisch lijden van cultureel-anderen. Met vele klinische voorbeelden uit de praktijk onderzoeken zij welke processen de aandacht opeisen als patiënt en therapeut een verschillende culturele achtergrond hebben. Zij laten zien hoe de psychoanalyse probeert verder te kijken dan haar westerse neus lang is.

Met bijdragen van Wouter Gomperts, Mohsen Edrisi, Mark Kinet, Jaap Ubbels, Jaak Le Roy, Eduarda Vendysova Bakalarova, Patrick Meurs, Fatma Sevinç & Annelies Verheugt-Pleiter, Renaat Devisch, Ans van Blokland & Nynke Colijn en Michel Thys.

Michel Thys is klinisch psycholoog, psychoanalyticus en psychoanalytisch psychotherapeut en doctor in de filosofie. Hij is lid van de Belgische School voor Psychoanalyse en van de Vlaamse Vereniging voor Psychoanalytische Therapie. Hij is verbonden aan het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Andante in Antwerpen en heeft een privépraktijk. Hij is hoofdredacteur van het Tijdschrift voor Psychoanalyse.
Wouter Gomperts is klinisch psycholoog, psychoanalyticus, psychoanalytisch psychotherapeut en doctor in de psychologie. Hij is lid en opleider van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse en lid van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalytische Psychotherapie. Hij is werkzaam bij het Nederlands Psychoanalytisch Instituut en bij de Programmagroep Klinische Psychologie van de Universiteit van Amsterdam.

Zie ook www.psychoanalytischactueel.eu.

Eén kind op dertig wordt in een arm gezin geboren, één kind op zeven leeftin een gezin waarin geen van beide ouders een eigen inkomen heeft.

Leven in armoede ontneemt kinderen en jongeren kansen om volwaardig teparticiperen aan de maatschappij. Sociale uitsluiting begint al van in de vroegekinderjaren en zet zich door in de schoolse loopbaan. Kinderen uit kwetsbaregezinnen hebben het moeilijker dan andere kinderen om een diplomaof getuigschrift te behalen. Ze participeren minder vlot in de maatschappijen ze blijven in de armoedespiraal vastzitten. Armoede is een complexewerkelijkheid, die niet altijd in te passen valt in de bestaande hulpverleningsmodellen.

De Katrol heeft als doel aan huis studie- en opvoedingsondersteuning te gevenaan jonge kinderen uit kwetsbare gezinnen en hun ouders. Deze studieenopvoedingsondersteuning gebeurt door hogeschoolstudenten uit sociaalagogischerichtingen en de lerarenopleiding. De Katrol vertrekt hierbij vanuitverzuchtingen van kansarme ouders zelf, namelijk ‘leer ons kennen’ en ‘wewillen dat onze kinderen het beter stellen dan wijzelf en een diploma halen’.Deze uitgangspunten lijken eenvoudig en vanzelfsprekend, maar ze met succesrealiseren in de praktijk van elke dag is dat niet.

Dit boek vertelt het ontstaan en de werking van De Katrol en de zoektochtnaar een methodiek om kwetsbare kinderen en hun ouders een ‘steuntjein de rug’ te geven, zowel op het gebied van studies als van opvoeding. Hetverhaal van De Katrol is hoopvol, maar niet vrijblijvend. ‘Wat de ouders ende kinderen willen, daar gaan we mee aan gang’, is zowat de meest gebruiktezin in het boek. Hoe dit wordt gerealiseerd in de praktijk van elke dag, wordtgeïllustreerd aan de hand van voorbeelden en getuigenissen van kinderen,ouders en studenten-studieondersteuners.

Deze publicatie is bestemd voor (toekomstige) leerkrachten en welzijnswerkers:maatschappelijk werkers, sociaal verpleegkundigen, bachelors in detoegepaste psychologie en de orthopedagogiek, psychologen en orthopedagogen.

Dit boek gaat over kennis en haar dynamiek, over verantwoording en rationaliteit. De auteur trekt van leer tegen irrationalisten, maar ook tegen het traditioneel rationalisme. Hij argumenteert dat de gangbare opvattingen over kennis fout zitten en niet toelaten de huidige toestand van onze kennis te begrijpen.
Maar hij breekt niet alleen af. Integendeel, hij bouwt vooral een visie op waarin kennis, betekenis, aanvaarding en communicatie een duidelijke plaats krijgen. Daarbij verdedigt hij een relatieve rationaliteitsopvatting, die niet de onbereikbare eisen van het traditionele rationalisme stelt, maar toch een vorm van rationaliteit is: een die voor mensen past. Het gaat daarbij om de verbetering van onze opvattingen vanuit deze opvattingen zelf, een radicaal contextuele aanpak, en een kennissysteem dat gestructureerd maar niet monolitisch is.
De argumenten voor de verdedigde stellingen komen vooral uit de hedendaagse wetenschapsfilosofie en de recente ontwikkelingen in de filosofie van de wiskunde en in de logica.

Diderik Batens is gewoon hoogleraar en directeur van het Centrum voor Logica en Wetenschapsfilosofie van de Universiteit Gent, momenteel een van de grootste en meest dynamische dergelijke centra in de wereld. Zijn recent onderzoek gaat hoofdzakelijk over adaptieve logica’s, dynamische bewijzen, en hun toepassingen, vooral op de wetenschapsfilosofie. Hij is internationaal erg actief als auteur en als uitgever en als organisator van wetenschappelijke bijeenkomsten. Bij Garant publiceerde hij eerder: ‘Logicaboek. Praktijk en theorie van het redeneren’.

Van leraren wordt verwacht dat zij hun leerlingen brengen tot het verwerven van nieuwe en steeds complexerevaardigheden. In zekere zin kunnen zij beschouwd worden als programmeurs van gedrag. Nu is hetzo dat in schoolse middens er heel veel aandacht gaat naar vorm en inhoud van de ''gedragsprogramma''s'',maar dat er weinig geweten is over de hardware, met name de hersenen, waarmee zal moeten wordengewerkt. Dit is des te verwonderlijker in een tijd waarin alle leraren kennis dienen te hebben van de ''bijzondereonderwijsbehoeften'' die bij sommige leerlingen bestaan.

De uitgangsvraag bij het schrijven van dit boek is dan ook geweest: Wat moeten leraren en leerlingbegeleidersweten over de menselijke hersenen?Om hierop een antwoord te geven, gaan we kort in op groei en bouw van de hersenen als orgaan. In, eenvoor leraren veel spannender, volgend deel kijken we naar wat op dit ogenblik geweten is over het functionerenvan de hersenen. We doen dit op drie manieren.Vooreerst kijken we naar het hersenweefsel: welke structurele of chemische afwijkingen kunnen het bestaanvan leer- en ontwikkelingsstoornissen verklaren?Ten tweede worden basisprincipes van enkele (oude en recente) medische beeldvormingtechnieken verklaard,om vervolgens een overzicht te geven van belangrijke, wetenschappelijke studies die helpen aan tetonen hoe anders de hersenen van leer- en ontwikkelingsgestoorde kinderen en volwassenen werken. Sommigenhebben echter geen hoge pet op van medische beeldvorming. Zij kijken veel liever naar wat mensendoen en hoe ze het doen en of daar patronen in te herkennen zijn. Daarom gaan we in een derde deelin op enkele beroemde, zoniet beruchte, stellingen die gebaseerd zijn op ''gelijktijdig optredende gedragssymptomen''.

Dit boek is bedoeld als inleiding. Medische voorkennis is niet vereist. Tekst en figuren leveren voldoendebouwstenen om tot een onderbouwde visie te komen. Voor vele leraren is dit een kennismaking met hetboeiend domein van de neuropsychologie. Voor clinici kan dit een geactualiseerde opfrissing zijn.

Om goed te kunnen beleggen moet men visie hebben. Men moet de toekomstkunnen lezen en inschatten wat die zal brengen. Dat is echterniet evident. Nochtans voorspellen de auteurs van dit boek dat we – integenstelling tot wat we vandaag meemaken – in de komende tien jaareen periode van wereldwijde economische groei tegemoet gaan. Ze baserendeze visie op de studie van de diverse kortere en langere golvenin de economie. Aan de hand daarvan gebruiken ze een beleggingskaartdie reeds gedurende decennia houvast heeft geboden en waarop de langegolf, ook wel de Kondratieffgolf genoemd, zichtbaar is. Op die golf wordende zes belangrijke scenario’s zichtbaar die zich op lange termijn voordoenmet hun vaste volgorde: herstel, creatieve transformatie, voorspoed,recessie, chaotische neergang en depressie. In welk scenario de economiebelandt, hangt onder meer af van hoe sterk bepaalde machten in demaatschappij zich verhouden. Die verschuiving van de machten gaat ineen vaste cyclus en veroorzaakt de lange golf in de economie met zijnlangdurig gemiddeld goede en slechte tijden. In de huidige fase staan hetbedrijfsleven en individuen sterk, en dat staat borg voor een hoge stijgingvan de productiviteit en innovaties. Toename van de productiviteit is velemalen belangrijker voor economische groei dan schuldafbouw. Daaromgaan we wereldwijd – met de Emerging Markets voorop – een sterkegroei tegemoet, vooral als de overheid zijn nieuwe macht inzet door teinvesteren in infrastructuur.

De groei in de wereld rustte de afgelopen jaren op drie pijlers: de ICTRevolutie,de opkomst van grote Emerging Markets en de FinanciëleRevolutie met de Asset Economy. Alle drie zijn zwaar ontspoord (deICT-Revolutie in 2000-2003, de Emerging Markets in de Aziëcrisis van1997-1998 en de Financiële Revolutie in de Kredietcrisis van 2008-2009).De eerste twee pijlers kennen een sterke heropleving en dat valt ook teverwachten voor de derde pijler. Daarenboven biedt de Groene Revolutieeen nieuwe pijler voor een aanzienlijke duurzame groei in de toekomst.