Garant

This book is a collection of articles coordinated by Belgian anthropologist and disability scholar Patrick Devlieger in collaboration with colleagues at KU Leuven programs in social and cultural anthropology and students and staff at Yunnan University’s Graduate School of Anthropology and Ethnology.

The focus of the book is people with visual impairments’ occupations in the urban landscape of Kunming. Occupation is meant to be multidimensional, including what people do and how theyembody the urban space, leading into its creative use with its social, economic, political, and spiritualimplications.

The book concentrates on the most obvious occupation of blind massage in Kunming, but also fortune teller are distinct occupations of blind people. Thus, the book opens to local knowledge in urban settings in contemporary China.

De westerse cultuur beroemt er zich op dat ze het idee van de mensenrechten heeft uitgevonden en wereldwijd als ideaal heeft doen aanvaarden. Maar misschien is het idee veeleer de bezegeling en bekrachtiging van een cultuur die veel kwaad heeft berokkend en nog dagelijks berokkent, en moest ze het daarom vroeg of laat wel construeren? Het blijkt evenwel een schamel middel te zijn in de strijd tegen zichzelf als ‘geciviliseerde barbarij’ (Ton Lemaire).Als mens beschouw ik mezelf niet als een rechtssubject, want ik ben een al voelendbelevende innerlijkheid. Ik heb werkelijke behoeften en heb daarvan afhankelijke, noodzakelijk te verdedigen, essentiële belangen.De kloof tussen ‘recht’ en ‘belang’ heeft de westerse cultuur echter nooit begrepen, want ze is misantropistisch. Tot op vandaag – vandaag zelfs méér dan ooit – haat de westerse mens zichzelf, zijn menselijkheid, gevoeligheid, subjectiviteit, en daardoor onvermijdelijk de natuur die voor hem levensnoodzakelijk is. Ze veruitwendigt mij, en verdedigt liever geconstrueerde rechten dan deze behoeften te bevredigen en belangen feitelijk te behartigen. Een radicaal nieuwe cultuur dringt zich op, die van het wilsegoïsme.

Gezinnen, beleid en de samenleving zijn in voortdurende evolutie. Beleidsmakers hebben vaak schroom om over gezinnen te spreken. Nog al te vaak komt ‘in verband met gezinnen…’ als een voetnoot, en niet als ‘iets dat nog ter sprake moet komen’, laat staan een uitgangspunt van beleid. Het Kenniscentrum Gezinswetenschappen pleit resoluut voor een gezinsgerichte kijk, die verder gaat dan een individuele benadering. Het onderzoek van het kenniscentrum van de afgelopen tien jaar biedt een uniek perspectief op gezinnen in verschillende beleidsdomeinen en werkvelden.In deze publicatie geven we inzicht in de perspectieven van gezinnen en hun omgeving over gezinsondersteuning, jeugdwerk, partnerrelaties, de woonomgeving, persoonsvolgende financiering, mantelzorg, de combinatie van arbeid en gezin, levenseinde, levenslang leren en de periode na aankomst als vluchtelingengezin.Speciale aandacht gaat naar de diversiteit binnen de diversiteit van gezinnen, gezinsvormen, maatschappelijke kwetsbare gezinnen, de positie van kinderen en de uitdagingen die gepaard gaan met gezinstransities. We brengen gezinsrelaties en de gezinscontext in beeld. Volgens ons liggen er veel kansen voor beleid en praktijk om de verbondenheid binnen en tussen gezinnen, en tussen gezinnen en de samenleving te stimuleren.Dit boek nodigt uit om een dialoog op gang te brengen, gezinsrelaties bespreekbaar te maken. De schroom om te spreken over gezinnen te overwinnen. Want gezinnen blijven meer dan ooit actueel en verdienen meer dan ooit onze aandacht.

Op 8 november 2019 organiseerde de Vereniging van Ethici in Nederland (VvEN) een zgn. interdisciplinaire ‘toekomstverkenning’, met als thema: ‘Journalistiek en Ethiek’. In tijden van nieuws, ‘nieuws’, nepnieuws of fake news en als voorlopig hoogte- of dieptepunt ‘deepfake’, is dat bepaald een actuele kwestie en voor de redactie van Filosofie & Praktijk aanleiding tot een themanummer, in samenwerking met de Vereniging van Ethici.

Het thema wordt na deze inleidende pagina verder toegelicht en ingeleid door Jan Vorstenbosch (“Journalisten en ethici. Een nieuwe toekomst voor een moeizame relatie?”), waarna bijdragen volgen van Leonie Breebaart (“De digitale revolutie en de journalistieke ethiek: klem of kans voor de krant?”), Marcel Becker (“Journalistieke ethiek in het digitale tijdperk. Herijking nodig?”), Marcel Broersma (“Grensoverschrijdend gedrag in een digitaal speelveld. Over de legitimiteit van journalistiek”) en Sjoerd de Jong (“Objectief is iets anders dan neutraal”); allen deelnemers aan de bewuste ‘toekomstverkenning’.

Cees Maris (“Selfie: Mijn seks is stuk”) en Ton Vink (“Minima Philosophica: Journalistiek en ethiek, de bescherming van/tegen journalisten”) vullen het thema aan vanuit de F&P-redactie.

Patrick Delaere verzorgt een reviewartikel naar aanleiding van Beate Rösslers Autonomie. Een essay over het vervulde leven en Joachim Nieuwland zorgt voor een bespreking van Dieren in ons midden. Samenleven met dieren in het tijdperk van de mens van Jozef Keulartz. Een korte rubriek Signalementen besluit dit nummer van F&P.

De gezondheidszorg in België is goed georganiseerd en volgt de maatschappelijke en economische evoluties van de ons omringende welvaartslanden. De samenleving hecht veel belang aan gezondheid en rekent op zorgverlening door competente gezondheidszorgbeoefenaars. Dit handboek beschrijft in enkele hoofdstukken belangrijke thema’s die de huidige gezondheidszorg kenmerken: 1) organisatie van de gezondheidszorg, 2) trends in de gezondheidszorg en maatschappij, 3) betrokkenen, 4) competenties en competentiekaders, 5) mono- en interdisciplinaire samenwerking, 6) ontwikkeling van competenties en professionele identiteit, en tot slot 7) het procesmodel van het methodisch werken.

Dit laatste hoofdstuk is meteen de titel van het handboek. ‘Methodisch werken in de gezondheidszorg’ is namelijk één van de belangrijke beroepsgerichte competenties die elke gezondheidszorgbeoefenaar moet bezitten om kwaliteitsvolle en veilige zorg te verlenen, al dan niet in interdisciplinair teamverband. De auteurs vertrekken vanuit een holistische mensvisie, waarbij voortdurend rekening wordt gehouden met de context van de zorgvrager. Methodisch werken is doelgericht en kenmerkt zich door een bewust gekozen systematische en procesmatige aanpak in functie van de concrete zorgsituatie. De zorgverlener gaat hierbij planmatig en cyclisch te werk, en doorloopt dus de verschillende fasen van het procesmodel. Dit dynamische model wordt uitgebreid toegelicht aan de hand van casussen en illustraties van een fictieve familie.

Dit handboek is een basiswerk dat vooral bestemd is voor studenten uit de talrijke opleidingen in de gezondheidszorg. Het is ook een interessant naslagwerk voor gezondheidszorgbeoefenaars die studenten opleiden en zelf actief zorg verlenen. Tijdens het maken van dit boek hebben de auteurs ervaren hoe noodzakelijk en leerrijk het is om met een interdisciplinaire bril naar de gezondheidszorg te kijken. Ze hopen als interdisciplinair team een rolmodel te zijn en met dit boek een bijdrage te leveren aan de kwaliteitsvolle samenwerking in de gezondheidszorg van de toekomst!

This book is cramped with familiar school and classroom situations,but despite the title it doesn’t offer the teacher or therapistready-made solutions. And neither does the teacher ortherapist in his solution-focused work at school. They let thepupils discover their own solutions. Solution-focused interventionsinvite you to look at problems differently and can elicitsolution-focused reactions.The Korzybski-institute in Bruges has developed the procedureof solution-focused work described in this book since 1984. Andduring the presentation in ‘Therapeutic Conversations II (Denver,Colorado) the American therapists called it ‘The BrugesModel’, hence the name of this model.