De ondertitel van deze publicatie is Investeren in de leraar en in de leerling. Lezers worden uitgenodigd de communicatie in de klas door hun eigen mentale bril te bekijken. Zij kunnen vervolgens beter beslissen hoe de afstemming en de participatie met de groep of de individuele leerling het best kan gebeuren.
Net zoals een coach werkt aan de vertrouwensrelatie in dialoog met zijn cliënt, werkt de "nieuwe" leraar aan de relatie met zijn leerlingen en neemt daartoe initiatief. Deze investering doet de communicatie met de groep of de leerling vaak beter verlopen. In alle veranderingen die in het onderwijs gaande zijn, is communicatie van het grootste belang.

Alle artikelen dragen bij aan bewustwording van eigenschappen van de competente leraar. De scholen liggen geplaveid met goede leraren en goede ideeën. Deze zorgen voor veranderend perspectief. Zij zijn nieuwsgierig en gefascineerd.
Investeren in communicatie is professionalisering op basis van deze nieuwsgierigheid en fascinatie.

What Everyone Should Know About the Qur''an is an essential book for everyone wanting to know about the Holy Qur''an. It does not require any previous knowledge of the subject it, however, deals with historical and Qur''anic issues of extreme importance not only because the Qur''an is the Holy Book of over a billion Muslims, but also as it is considered the living miracle of Islam, as well. It is by all means the only miracle in existence in comparison to all other religions.

One of the main concerns of this book is the controversial history of the collection of the Qur''an, not ignoring some linguistic points that are of interest to any reader who wants to know about the Qur''an but does not know where to start. This work paves the way for any reader who wishes to study the Qur''an in any degree of depth.

In addition to discussing the stages of the Qur''an''s revelation, memorisation, writing, etc. this publication goes on to investigate jam''al-Qur''an, i.e., the collection of the Qur''an and its putting together in the form of a Book, in all its stages, as well as its preservation until the present day posing a challenge to all people of intellect.

Scholen verschillen sterk van elkaar, ook in hun vermogen om zelf beleid te voeren. De overtuiging groeit dat alle scholen hun beleidsvoerend vermogen verder moeten ontwikkelen. Zodat zij kunnen omgaan met een grotere autonomie, met een turbulente schoolomgeving en met de toenemende vraag naar verantwoording.

Academici en praktijkdeskundigen wisselden inzichten en ervaringen uit over het beleidsvoerend vermogen van scholen.
Wat houdt het concreet in?
Welk doel moet het dienen?
Hebben scholen beleidsvoerend vermogen echt nodig?
Waarom slagen sommige scholen er beter in om goede beleidskeuzes te maken en uit te voeren, terwijl andere teruggrijpen naar regels en procedures?

In deze probleemverkenning achterhalen we wat de ontwikkeling van beleidsvoerend vermogen van scholen stimuleert of net afremt. Welke rol spelen interne aspecten zoals schoolleiding en -bestuur, communicatie, participatie, kwaliteitszorg of deskundigheidsbevordering?
En welke invloed hebben externe factoren zoals het overheidsbeleid en de controle, de opleiding en ondersteuning van schoolteams, het personeelsbeleid en de netwerking tussen scholen op de ontwikkeling van beleidsvoerend vermogen?
Dit boek bevat twaalf bijdragen van deskundigen over het thema. Een synthesetekst bundelt verschillende van hun inzichten en de conclusies van debatten met ervaringsdeskundigen. De synthese eindigt met concrete aanwijzingen over hoe je beleidsvoerend vermogen kan ontwikkelen.

Cultuur en beleid: het heeft iets van een verstandshuwelijk. De ene partner: cultuur, altijd om geld verlegen maar bedacht voor inmenging van bovenaf. De andere partner: de beleidsmaker, houdt bij het inzetten van middelen steeds zijn eigen visie op de samenleving voor ogen. Sinds de culturele autonomie is het cultuurbeleid een Vlaams huwelijk geworden.
Dit boek beschrijft hoe in het pas ontvoogde Vlaanderen de klemtoon kwam te liggen op de uitbouw van een sociaal-cultureel netwerk. De jaren ''80 brachten daarna samen met een gestegen zelfbewustzijn een cultuurbeleid dat in het teken van de kunsten stond. Momenteel zien we hoe beide bewegingen moeizaam naar elkaar toe groeien.

Moet gesubsidieerde kunst maatschappelijk relevant zijn? Moet de overheid consument of eerder producent georiënteerd zijn? Hoe verhoudt de overheid zich ten aanzien van de markt? Moet cultuur een dam opwerpen tegen de ''verzuring''? Hoe Vlaams is het Vlaamse cultuurbeleid? De auteur gaat na welke de visies waren van de opeenvolgende ministers m.b.t. deze en andere thema''s. Het boek brengt voor het eerst een globale geschiedenis van het Vlaamse cultuurbeleid, waardoor het actuele cultuurdebat in een historische context komt te staan.

Wim De Pauw is verbonden aan de opleiding 'sociale en culturele agogiek' aan de Vrije Universiteit Brussel. Hij publiceerde onder meer over het Vlaamse en Brusselse podiumkunstenbeleid. Momenteel bereidt hij een proefschrift voor over vernieuwing binnen het Vlaamse cultuurbeleid.

Zwangerschapsbegeleiding, voortplantingsgeneeskunde, orgaantransplantatie, behandeling van terminale patiënten, … plaatsen artsen voor grote ethische uitdagingen. Al deze ontwikkelingen hebben een diepgaande impact op de maatschappelijke gezondheidszorg in het algemeen en de relatie arts-patiënt in het bijzonder. In alle ethische debatten hierover is er één opvallende constante: altijd weer verwijst men naar de hippocratische traditie. Te pas én helaas ook te onpas wordt de hippocratische Eed hierbij als een gezagsargument aangewend. Vaak zonder veel kritische zin worden citaten uit de Eed gebruikt – en ook misbruikt – om het eigen standpunt kracht bij te zetten, wat dan weer door anderen in twijfel wordt getrokken.
Hiermee is duidelijk hoe belangrijk de hippocratische traditie blijft voor de medische ethiek. Er zijn weinig disciplines met een eeuwenoude inspiratiebron die nog zo kernachtig de huidige praktijk beïnvloedt. Dit boek analyseert de ware draagwijdte en betekenis van de hippocratische Eed en de medisch-ethische context waarin hij tot stand is gekomen. De betekenis ervan voor het actuele ethische debat in de geneeskunde is groot.
Deze uitgave is uiteraard van grote importantie voor elke medicus.

Jan Godderis is gewoon hoogleraar aan de Faculteit der Geneeskunde van de K.U.Leuven. Hij doceert er onder meer psychiatrie, geschiedenis van de geneeskunde, cultuurgeschiedenis van de seksualiteit.

Jongeren met ernstige gedrags- en emotionele problemen stellen hun directe omgeving, het onderwijs en de samenleving op de proef. Erg vaak verloopt hun schoolcarrière allesbehalve rimpelloos.

De Vlaamse Onderwijsraad onderzoekt in deze probleemverkenning hoe men de onderwijskansen van deze jongeren kan verbeteren, in de eerste plaats in het buitengewoon secundair onderwijs. Wat kenmerkt deze leerlingen? Hoe kan een school een beter inzicht krijgen in de problemen van deze jongeren om zo betere leervoorwaarden te scheppen? Welke rol kunnen vrienden en familie spelen? Hoc kan men de onderwijsvoorzieningen beter aanpassen aan dc noden van deze leerlingen? Wat komt de conflictpreventie ten goede?

Op de achtergrond is altijd de zorg aanwezig voor de professionele en emotionele uitdagingen waaraan de leraar het hoofd moet bieden. Hoc kan men leraren beter ondersteunen? Welke begeleidings- of opleidingsbehoeften hebben zij? De Vlor belicht ook de noodzaak om de netwerkvorming tussen scholen onderling en tussen scholen en zorginstanties te versterken.

De wetenschappers en ervaringsdeskundigen die hebben meegewerkt aan deze probleemverkenning, behandelen het thema vanuit uiteenlopende invalshoeken. Een bewuste keuze omdat jongeren met ernstige gedrags- en emotionele problemen precies behoefte hebben aan een geïntegreerde, multidisciplinaire benadering.

175 jaar geleden voltooide België, als eerste land op het Europese continent, zijn omvorming van een eeuwenoude Ancien Régime-samenleving tot een moderne natiestaat. Uit het enthousiasme van die Revolutie van 1830 ontstond een beweging voor het alzijdig gebruiken van de volkstaal als cultuur- en bestuurstaal. Die “Vlaamse beweging” schiep, in de loop van generaties, een Vlaamse subnatie binnen de Belgische natie, en lokte als reactie een Waalse beweging uit. In de twintigste eeuw keerden beide bewegingen zich tegen het unitaire België. In 1970 werd de federalisering ingezet, die sindsdien leidde tot een steeds verdergaande ontmanteling van de Belgische staat.

Lode Wils, emeritus hoogleraar Nieuwste Geschiedenis aan de K.U. Leuven, beschreef het ontstaan en de ontwikkeling van ons proto-nationaal en nationaal bewustzijn, vanaf de Middeleeuwen tot nu. Als eerste heeft hij hiervoor gebruik gemaakt van de heel verhelderende inzichten, verworden door het internationaal historisch en sociologisch onderzoek naar het fenomeen natievorming.

Het is een populaire opvatting de narcist te zien als iemand die niet in staat is een ander lief te hebben en die alleen zichzelf graag ziet en bewondert. We kunnen ons ook een persoon voorstellen die mooi en aantrekkelijk denkt te zijn en wiens autocentrisme de vorm aanneemt van fascinatie door en voor het eigen imago.

Sinds Freud in 1914 dit begrip introduceerde, zijn de opvattingen zowel over de psychopathologie, de psychodynamiek als de psychogenese sterk geëvolueerd. Hiermee gaan uiteenlopende strekkingen over de psychotherapeutische implicaties gepaard. Zo maakt het met name een groot verschil of we het narcisme beschouwen als een fixatie in de ontwikkeling dan wel als een secundaire, defensieve formatie: of narcisme deel uitmaakt van de algemeen menselijke psychologie dan wel verwijst naar een stoornis.

Hoe kunnen we het psychisch lijden van de narcistische patiënt begrijpen? Hoe kunnen we hem uit de gevangenis van het spiegelpaleis of van de echokamer bevrijden? En wat als zijn narcisme soelaas biedt voor nog grotere pijnen? En hoe zit het met narcisme in onze cultuur?

Wellicht mede door de soms hevige tegenoverdrachtsgevoelens van o.a. onmacht en nietigheid die narcistische patiënten oproepen genieten psychoanalytische therapeuten het (voor sommige twijfelachtige) voorrecht zich over deze problematiek te ontfermen. Het is en blijft immers een harde nood om te kraken. Uit diverse psychoanalytische windstreken wordt vanuit hedendaagse inzichten rond psychotherapie en narcisme gereflecteerd.

Met bijdragen van Jan Cambien, Marc Hebbrecht, Thierry Simonelli, Erik Ceysens, Luc Moyson en Mark Kinet.

Mark Kinet, psychiater en psychoanalytisch psychotherapeut, is hoofdgeneesheer van de Kliniek Sint-Jozef in Pittem, Centrum voor Psychiatrie en Psychotherapie. Hij is lid van de Belgische School voor Psychoanalyse en voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Psychoanalytische Therapie.

Luc Moyson is beleidspsycholoog in een residentieel psychoanalytisch programma voor adolescenten in het U.C. Sint- Jozef in Kortenberg, psychoanalytisch psychotherapeut, opleider en supervisor in de Specialisatie Psychoanalytische Psychotherapie van de KU Leuven en heeft een zelfstandige praktijk. Hij is lid van de Vlaamse Vereniging voor Psychoanalytische Therapie en bestuurslid van de European Federation for Psychoanalytic Psychotherapies.

Zie ook www.psychoanalytischactueel.eu.