Garant

Dit boek reflecteert over recente en klassieke onderwijsproblemen; de invoering van competenties en de al ruim een halve eeuw bestaande eerstejaars hecatombe. Het synthetiseert in de persoon van zijn auteur ruim 40 jaar Leuvens onderzoek inzake studeren en doceren.

Hoger Onderwijs aan de universiteit zowel als erbuiten staat inmiddels voor de uitdaging om – getrouw aan eigen missie binnen Europa in wording – zoveel mogelijk jongeren in staat te stellen zichzelf optimaal als aankomend expert tot persoonlijkheid te ontwikkelen. Dat vergt grondige reorganisatie, inclusief substantiële evaluatie; verandering leidt, ook al beoogt zij fundamentele vernieuwing, immers ipso facto niet tot verbetering. Binnen dit perspectief plaatst Janssen twee reeksen kanttekeningen bij wat momenteel in uitbouw is.

De eerste betreft het vormingsgebeuren. Qua einddoel lijkt expertise als omvattend vormingsideaal te moeten wijken voor een rist door lerenden successief als credits te verwerven competenties. Zulks impliceert echter dat jongeren leerling (kunnen) blijven én (dienvolgens) lerend levenslang krijgen. Wie daarentegen studeert, transformeert zich zelf in expert. Dat betekent zichzelf – én daar gaat het om – in eigen zich stilaan uitkristalliserende sociale rol, eerst als persoon Fons en vervolgens als persoonlijkheid Renée, op authentieke wijze tot iemand maken.

De tweede betreft de schijnoplossing die via flexibilisering binnen deze hervorming gegeven wordt aan het al zo’n halve eeuw bestaand probleem in de transitie van secundair naar hoger onderwijs. Dit vraagstuk is niet opgelost door te doen alsof die eraan inherente hecatombe – o.m. dankzij een inmiddels gerealiseerd leerkrediet – nu niet meer bestaat.

De auteur start deze psychologische analyse vanuit zijn ervaringen als visiterend onderwijsdeskundige die zich vanuit eigen expertise een weg baant doorheen de diversiteit van competenties die studenten op hun weg van eerstejaars naar bachelor dienen te verwerven. Hij integreert die oplossing met zijn visie op de processen van studeren (als transformatie) en doceren (als noodzakelijke katalyse daarvan). Van daaruit rapporteert hij via zijn [3*3] van [actie*reflectie] over studeergedragservaringen van o.m. eerstejaars hoger én universitair onderwijs. Zo fundeert hij de noodzaak adituriënten te leren studeren. Zulks impliceert dat abituriënten voordien hun keuze als ontwerp van (het verhaal van) eigen leven realiseren bij wijze van proces van matrixconstructie. De hiermee complementair noodzakelijke tweetraps keuzebegeleiding stelt Maks in staat zichzelf te transformeren in Fons en diens studeren, als eigen actie, in persoonlijke reflectie (als Renée in wording) te duiden en effectief te sturen.

Piet J. Janssen (°1934) is sedert 1999 emeritus gewoon hoogleraar Schoolpsychologie aan de K.U.Leuven.

In het Nederlandse taalgebied wordt nog altijd een vrij strikt onderscheid gemaakt tussen misdaadliteratuur en de ‘echte’ literatuur. Thrillers worden stiefmoederlijk behandeld, niet alleen door literatuurhistorici, maar ook door literaire critici. Behoren ‘spannende boeken’ niet tot de literatuur? In dit boek geven academici, critici en misdaadauteurs, elk vanuit hun invalshoek, een antwoord op deze vraag.
Centraal staan de zowel theoretische als kritische verkenning van al dan niet vermeende tegenstellingen tussen misdaadroman en literaire roman en hun eventuele relevantie. De geschiedenis en ontwikkeling van de misdaadliteratuur in de Lage Landen komt beschrijvend en analytisch aan bod. Specifi eke bijdragen handelen over de (informele) hiërarchie der genres in de Verenigde Staten en over de sociale relevantie van de Zuid-Afrikaanse misdaadliteratuur.

Thriller versus roman bevat bijdragen van René Appel, Jos van Cann, Jim Madison Davis, Jooris van Hulle, Henri-Floris Jespers, Jan Lampo, Mieke de Loof, Elvin Post, Matthijs de Ridder, Charles den Tex en Felix Thijssen.

Jos van Cann is bestuurslid van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, zetelde in de jury voor de Gouden Strop en maakt deel uit van de jury voor De Diamanten Kogel. Hij recenseert en publiceert over misdaadliteratuur.
Henri-Floris Jespers is redactiesecretaris van de Mededelingen van het Centrum voor Documentatie & Reëvaluatie, redacteur van het Bulletin de la Fondation Ça ira en lid van het wetenschappelijk comité van het SFV – Studiecentrum Franstaligen in Vlaanderen. Hij is ook juryvoorzitter voor De Diamanten Kogel.

Het zelfbeeld is een van de meest fascinerende dimensies van de menselijke persoon en bepaalt ons denken, voelen en handelen. De dichter Goethe zei ooit: ‘Het grootste kwaad dat iemand kan overkomen, is dat hij slecht over zichzelf denkt.’
En inderdaad. Een goed begrip van het fenomeen zelfbeeld is van onschatbaar belang voor de begeleiding van mensen in opvoeding en onderwijs maar ook in de hulpverlening aan mensen die het psychisch moeilijk hebben. Het zelfbeeld is de hoeksteen van elk gedrag, zowel gezond als gestoord. Welk beeld iemand van zichzelf heeft maakt wel degelijk een verschil: mensen die positief over zichzelf denken blijken zich gezonder en productiever te gedragen en zijn ook gelukkiger. De versterking van het zelfbeeld moet dan ook kerndoel zijn in onderwijs, opvoeding en begeleiding.
Maar waaruit is een zelfbeeld eigenlijk opgebouwd en hoe kan je eraan werken? Dit boek bekijkt het zelfbeeld als de dialoog die de mens op elk moment aangaat met zichzelf, met anderen en met de omgeving. Naast een verheldering van het fenomeen, komen ook aspecten aan bod als zelfwaardering, zelfpresentatie, de ontwikkeling van het zelfbeeld en methoden voor verheldering en bijsturing ervan.
Het boek richt zich tot iedereen die geboeid is door het fenomeen ‘mens’.

Guido Cuyvers doceert aan het departement Sociaal Werk van de Katholieke Hogeschool Kempen in Geel. Hij is oprichter en was voorheen coördinator van het Vlaams Onderzoeks- en Kenniscentrum Derde Leeftijd.

Deze inspiratiegids heeft één centraal doel: binnen opleidingen het gesprek over competentiegericht onderwijs ondersteunen. Een opleiding die zich ontwikkelt in de richting van een competentiegerichte opleiding, staat voor een paradigmashift. Dit betekent dat er op verschillende domeinen een fundamenteel andere manier van werken vereist is.

Deze gids inventariseert deze domeinen en benoemt ze als componenten. De eerste vier componenten bepalen het onderwijsproces: een competentiegericht opleidingsprofiel opstellen en implementeren, werken aan een gedragen competentiegerichte onderwijsvisie, ontwikkelen van een competentiegericht curriculum, competentiegerichte opleidingsonderdelen en krachtige leeromgevingen creëren.

De volgende vier componenten hebben meer te maken met de organisatie van het onderwijs: professionele relaties met het werkveld opbouwen en onderhouden, een competentiegericht personeelsbeleid ontwikkelen, een organisatie die competentiegericht onderwijs ondersteunt ontwikkelen, studenten in een competentiegerichte onderwijspraktijk begeleiden.

Elke component is in twee delen beschreven. Het eerste deel geeft telkens drie benaderingen: zelfevaluatie, waarderend onderzoek en inspirerende vragen. In het tweede deel staan inspiratiebronnen in de vorm van samenvattingen uit de literatuur rond competentiegericht onderwijs en uitspraken van docenten.
Meteen is deze gids over competentiegericht onderwijs een werkinstrument voor teams van opleidingen. Ze kunnen het geheel zelf verder aanvullen en er geregeld naar teruggrijpen om onderdelen ervan opnieuw te bekijken, bij te stellen en aan te vullen.

Erik Minne doceert aan het Departement Sociaal Werk van de Katholieke Hogeschool Kempen in Geel.

Katrien Seynaeve werkte als docent aan de Katholieke Hogeschool Kempen mee aan deze gids. Sinds augustus 2008 is zij verbonden aan het departement Werk en Economie van de Stad Antwerpen. Als beleidsmedewerker competentieontwikkeling is ze actief in projecten om onderwijs en arbeidsmarkt om elkaar af te stemmen.

Met dit boek streeft de auteur een viervoudige doelstelling na. In de eerste plaats wil hij enerzijds een voldoende wetenschappelijk verantwoorde onderbouw geven aan – en anderzijds praktische handvatten aanreiken voor een efficiënt didactisch handelen in een geïntegreerd perspectief: de voorbereiding (door middel van didactische beoordeling), de implementatie in een lesdossier als basis voor uitvoering, de uitvoering in de praktijk en de evaluatie van het doorgevoerde onderwijs- en leerproces.

Ten tweede, wordt gekozen voor het Model van Didactische Analyse van L. Van Gelder omwille van het systemische karakter, waarin alle componenten in hun onderlinge samenhang bestudeerd worden.

Ten derde, is dit werk vooral bedoeld voor gebruik op microniveau, maar is mutatis mutandis bruikbaar op mesoniveau.

Ten slotte spitst het werk zich vooral toe op het verwerven van psychomotorische vaardigheden – leergebied waar vele andere werken overheen stappen – zonder nochtans het cognitieve en het socio-affectieve domein te verwaarlozen.

Na een inleidend hoofdstuk met terminologie en een overzicht aan onderwijskundige modellen, wordt in de acht volgende hoofdstukken telkens één component van het model van Van Gelder uitgediept. Ten slotte wordt het geheel afgesloten met het hoofdstuk over praktische voorbereiding & uitvoering.

Na zijn studies aan de Koninklijke Militaire School, startte Prof. Mylle zijn professionele loopbaan in 1969 als officier bij de Verkenningstroepen van de Belgische Strijdkrachten in Duitsland. In 1983 wordt hij verantwoordelijk voor de kaderopleiding van de Verkenningstroepen te Stockem. Aangeduid in 1985 als chef Selectie Officieren in het toenmalige Centrum voor Rekrutering en Selectie wordt hij psycholoog en volgt hij de aggregaatsopleiding. In 1990 wordt hij leerstoelhoofd Psychologie aan de Koninklijke Militaire School en doceert er, naast typisch psychologische vakken ook Didactiek. Immers, elke officier is verantwoordelijk voor de instructie en training van zijn ondergeschikten.