Eerstelijnswerkers die vandaag willen werken aan positieve identiteitsontwikkeling met moslimjongeren staan onder een sterke maatschappelijke druk. Het publieke debat is immers in de ban van thema’s als ‘terreur’, ‘religieus extremisme’, ‘radicalisme’. Thema’s waarbij voortdurend en vanzelfsprekend een link wordt gelegd met moslims. De complexiteit van de actuele realiteit, de onduidelijkheid rond begrippen als terreur en radicalisering en de angst die hierdoor in de hand wordt gewerkt, creëren bij heel wat leerkrachten, schooldirecties, jeugdwerkers en hulpverleners een handelingsverlegenheid. Of erger: een handelingsdwang. Een repressieve veiligheidslogica dreigt in het eerstelijnswerk stilaan de ‘normale’ pedagogische logica te verdringen. Een antiradicaliseringsindustrie speelt daar gretig op in met praktische checklists, quick fixes, hapklare ‘tools’ en handige methodiekjes. Met korte bijscholingsprogramma’s waarin experts pasklare antwoorden bieden op dringende praktijkcases hopen we te leren hoe we radicaliserende jongeren vroegtijdig kunnen detecteren en weerwerk bieden. ‘Preventie van radicalisering’ is de bril geworden waardoor we naar ons dagelijkse werk met jongeren kijken. Maar werken we op die manier geen selffulfilling prophecy in de hand? In welke mate creëren we precies het probleem dat we eigenlijk trachten in te dijken?
Dit tool- en handboek is een poging om in het huidige radicaliseringsdiscours even een stapje achteruit te zetten en terug te keren naar de vraag: Wat is onze pedagogische opdracht als eerstelijnswerkers? Hoe verhouden we ons tot de actuele context en met welke visie gaan we daarin aan de slag? Hoe krijgen we de glazen in onze professionele bril weer helder? Wat is onze reële handelingsruimte en hoe kunnen we die ten volle gebruiken? Hoe krijgen we opnieuw vertrouwen in de deskundigheid waarover we beschikken om een diepgaande, constructieve rol te spelen in de positieve identiteitsontwikkeling van (moslim)jongeren? Dit boek toont hoe visie, handelingssleutels en concrete methodische tools intrinsiek met elkaar verbonden zijn. In het omgaan met (levensbeschouwelijke) diversiteit pleiten de auteurs ervoor om consequent te durven kiezen voor een transformatielogica en een emancipatorische aanpak.

Dit handboek is een publicatie van vzw Motief, een door de Vlaamse overheid erkende vormingsinstelling gespecialiseerd in ‘levensbeschouwing en samenleving’.
Het boek kwam tot stand bij het ontwikkelen en begeleiden van vormingsprogramma’s voor professionals omtrent ‘omgaan met levensbeschouwelijke diversiteit’ en ‘positieve identiteitsontwikkeling met moslimjongeren’.

Dit boek vult een leemte voor opleidingen in de medische sector. Hierbij komt men onlosmakelijk in contact met het medisch vakjargon. Dit boek maakt de geïnteresseerden hierin wegwijs. Eerst geeft het algemene richtlijnen over de schrijfwijze van de medische termen zoals de volgorde van de woorddelen, trema of liggend streepje, afkortingen en meervoud.
Ook de uitspraak wordt even toegelicht.
Vervolgens past de auteur de termen toe op de ligging van de organen en de weefsels ten opzichte van elkaar, evenals op de lichaamsbewegingen. Hierna doet ze de woorddelen zelf (prefix, suffix en stam) uitvoerig uit de doeken.
Tot slot diept dit boek de termen uit die het vaakst voorkomen bij een algemeen klinisch onderzoek. En om de opgedane kennis onmiddellijk toe te kunnen passen is de theorie doorspekt met oefeningen.

Dr. Lydia Moors is arts en specialist in de arbeidsgeneeskunde. Ze geeft les in het volwassenenonderwijs in Tienen, Leuven, Aarschot en Diest.

Het probleem van het relativisme is op de meest dringende wijze aan de orde in tijden van overgang en verandering. Geen wonder dat het één van de opvallendste kenmerken is van de zogeheten postmoderne tijd waarin snelle en diepgaande veranderingen en transformaties schering en inslag zijn. Een groeiend aantal tijdgenoten vindt het evident dat er niet één waarheid is, maar meerdere waarheden, afhankelijk van tijd, plaats en cultuur. De doorsnee relativist vraagt zich zelden af waarop zijn stellingname in feite berust. Nog minder is hij op de hoogte van het feit dat een aantal kritische bemerkingen kan worden gemaakt bij de relativistische overtuigingen en argumentaties.
De bedoeling van dit boek is de lezer aan te sporen zich nader te bezinnen over de keuze die hij heeft gemaakt en kennis te nemen van de kritische vragen die daarbij kunnen worden gesteld. Het relativisme is immers alles behalve een eenduidige entiteit. Het is een buitengewoon complex fenomeen. In de hedendaagse cultuur neemt het verschillende vormen aan in de sociologie, de geschiedenis, de filosofie, de antropologie, het dagelijkse leven. Is het relativisme de definitieve, boven alle twijfel verheven waarheid waartegen geen enkele kritiek is opgewassen of zijn er goede redenen om dat te betwijfelen?

“Opnieuw een buitengewoon rijk boek van prof. em. dr. Valeer Neckebrouck, rijk aan informatie en aan insider inzicht over de nauwe band tussen het heersende hedendaagse relativisme en de ontwikkelingsgang van de culturele antropologie. Het prijzenswaardige doel, door de auteur gesteld in het voorwoord, is aan te tonen – ook voor een breed publiek – dat het cultuurrelativisme niet evident is, hoewel het vandaag zo wordt gesteld en opgevat, zowel binnen als buiten de academische wereld. Een helder boek, een plezier ook om te lezen.” - Prof. em. dr. Herman De Dijn

Valeer Neckebrouck, doctor in de sociale en culturele antropologie en doctor in de theologie, is emeritus hoogleraar aan de KU Leuven. Hij doceerde aan de Universiteit van Tilburg en was gastprofessor aan de Universidad Intercontinental van Mexico-stad. Hij deed jarenlang etnografisch onderzoek in verschillende landen van Afrika en Latijns- Amerika. Hij is auteur van een dertigtal boeken, etnografische monografieën en theologische essays.

Deze publicatie gaat over tien jaar JeugdzorgPlus: 2008-2017. Over jongeren met zeer complexe gedragsproblemen die zich aan hulp onttrekken of daaraan onttrokken worden. En over de manier waarop zij het beste geholpen kunnen worden. De jongeren om wie het gaat, zijn vaak geen ‘lieverdjes’; ze worstelen met veel negatieve invloeden uit hun omgeving. Daarom kunnen vrijheidsbeperkende maatregelen nodig zijn als onderdeel van de behandeling, maar alleen als er gevaar is en er geen alternatieven zijn.
JeugdzorgPlus staat niet op zichzelf. Effectieve zorg gaat namelijk niet alleen over residentiële behandeling, maar ook over de periode daarvoor en daarna. Besluiten over deze jongeren en over JeugdzorgPlus mogen niet lichtzinnig worden genomen. Hulp aan hen is topsport. Kennis over deze jongeren is daarom belangrijk voor iedereen die met hen te maken heeft: van jeugd-/wijkteams, jeugdbeschermers en pedagogisch medewerkers tot studenten, gemeentelijk beslissers en kinderrechters.
Vanuit persoonlijke betrokkenheid en ervaring met deze jongeren is de oproep van de auteurs: deel kennis met elkaar en maak er samen meer van.

De auteurs zijn allen betrokken bij JeugdzorgPlus.

Dit boek behandelt de verschillende aspecten die belangrijk zijn bij het samenwerken over beroepsgrenzen heen, waarbij de deskundigheden van verschillende gezondheidswerkers gecombineerd worden voor een betere gezondheidszorg. Na een bespreking van de specifieke competenties en bevoegdheden van hulp- en zorgverleners beschrijft de auteur de interdisciplinaire competenties die nodig zijn en de instrumenten die ingezet kunnen worden om de bepaling, planning en opvolging van interventies meer gecoördineerd en in onderlinge afstemming te laten gebeuren. Ten slotte brengt hij methoden en instrumenten aan om de kwaliteit van interdisciplinair samenwerken te meten.

Andre Vyt is docent aan de Arteveldehogeschool, gastdocent aan de Universiteit Gent en directeur van het PROSE Netwerk voor kwaliteitszorg (www.prose.be). Hij is pionier in het interdisciplinair onderwijs en medestichter van het European Interprofessional Practice & Education Network (www.eipen.eu). Samen met meer dan 25 medewerkers heeft hij een interdisciplinair onderwijstraject uitgebouwd dat al in verscheidene onderwijsinstellingen geheel of gedeeltelijk is geïmplementeerd.

Anno 2017 bestaat het Brugse buurtwerk net geen dertig jaar. Dit boek is het resultaat van een inspirerend visietraject waarin werd teruggeblikt op de historische wortels van het buurtwerk, kritisch werd gereflecteerd over hedendaagse uitdagingen en complexiteiten, en stevige toekomstscenario’s werden verbeeld.
De bijdragen werden geschreven door een divers collectief van auteurs, die ook betrokken waren in het visietraject.

Activerende werkvormen verrijken en versterken je les. De leerlingen werken samen, met een heldere focus en met veel plezier. Jij als docent observeert, begeleidt en geniet. Maar, het voorbereiden van werkvormen kan veel tijd kosten. En vind maar eens een goede werkvorm, eentje die je bij natuurkunde, scheikunde, wiskunde of informatica kunt gebruiken. De 27 werkvormen in dit boek vergen allemaal tussen de 5 en 30 minuten voorbereiding. Je kunt de opgaven uit het lesmateriaal gebruiken om de werkvormen inhoud te geven. De aanpak en voorbeelden in dit boek helpen bètadocenten op de middelbare school hun leerlingen te activeren en te motiveren. Ook docenten van andere vakken, evenals basisschoolleraren, vinden er inspiratie. De concrete aanwijzingen maken de activerende werkvormen tot een gegarandeerd succes.

Martin Bruggink is vakdidacticus informatica aan de lerarenopleiding van de TU Delft en coördinator van het Bètasteunpunt Zuid-Holland.
www.activerende-werkvormen.nl

De reden waarom mensen ergens in hun geschiedenis in de problemen zijn gekomen ligt in een disfunctioneren. Dit zegt evenveel over een maatschappij of omgeving waarin we leven. Is er wel genoeg ruimte en tijd voor het anders ervaren van en omgaan met gebeurtenissen en omstandigheden? Achter een ogenschijnlijk onvermogen en disfunctioneren schuilt vaak een zeer hoge kwaliteit van ervaren, beleven en denken.
De hoofdstukken in dit boek volgen de stadia waar mensen in terecht kunnen komen als er iets met ze aan de hand is, iets wat later een autismespectrumstoornis blijkt te heten. Het begint eigenlijk met opmerken en ontdekken, hetzij bij henzelf, hetzij via uitwisseling met anderen, dat ze anders zijn dan anderen en bij de confrontatie met allerlei moeilijkheden en onmogelijkheden, bij het zoeken van hulp en het ondergaan van een diagnose. Na die diagnose volgt vaak een proces met een mengeling van ervaringen: blij met een verklaring voor het ‘anders-zijn’, tot het besef komt dat die diagnose je een ander pad doet inslaan in je leven, met allerlei daarbij horende beperkingen en reacties uit de omgeving.
Moet de omschreven diagnose zomaar helemaal worden geaccepteerd? Kan een mens wel over zichzelf denken? Is er een soort waarheid over wat hij wel en niet aankan? Wat biedt de toekomst na de diagnose?

Kristien Hens, ethicus, is docent-onderzoeker aan de Faculteit Filosofie van de Universiteit Antwerpen. Eerder werkte zij aan de Universiteit Maastricht en de KU Leuven. Haar studiegebied zijn ethische kwesties binnen onder meerde epigenetica en neurodiversiteit (met name autisme).
Raymond Langenberg, andragoloog, is verbonden aan Campus Gelbergen en Diversity. Hij is coach-consultant, gespecialiseerd in onder meer communicatie, leiderschap, persoonlijke en loopbaanontwikkeling en organisatiemanagement.