Garant

Een kind dat doof ter wereld komt of in de eerste levensjaren doof wordt, ontwikkelt uit zichzelf geen spraak. Daarom werden deze kinderen vóór 1950 ‘doofstom’ genoemd. Dat betekende niet dat zij niet leerden spreken. Hun onderwijs was lange tijd gekenmerkt door de spreekmethode, die bestond in een lang en moeizaam proces van oefenen voor de spiegel en het leren uitspreken van de afzonderlijke klanken.

De laatste vijftig jaar is er echter een toenemende aandacht voor de gebarentaal, zelfs in die mate dat alle Nederlandse dovenscholen die inmiddels gebruiken. Die evolutie ging gepaard met een groeiend zelfbewustzijn van doven. Zij gingen de dovencultuur centraal stellen met eigen gewoonten en ook een eigen taal, de gebarentaal. Daarmee werd echter het eeuwenlange vraagstuk over het meest geschikte communicatiemiddel binnen het dovenonderwijs niet afgesloten. Recente technologische ontwikkelingen, zoals het cochleair implantaat, leiden tot hernieuwde discussies. De geschiedenis laat een slingerbeweging zien, die in hoge mate bepaald wordt door de visie op de dove mens en de mate van diens emancipatie.

Het boek beschrijft de geschiedenis van doven en hun onderwijs in Nederland. Deze geschiedenis loopt voor een groot deel gelijk met ontwikkelingen in de omringende landen. Daartoe behoort ook de groep slechthorenden, die een belangrijke rol heeft gespeeld in de emancipatie van mensen met een auditieve beperking.

In Jeugd- en gezinsbeleid vanuit pedagogisch perspectief wordt gezinsbeleid benaderd vanuit een (ortho)pedagogische invalshoek en vanuit de pedagogische opdracht van de samenleving. De auteurs pleiten ervoor om in beleidsafwegingen de totale persoon-in-wording van het kind en de jeugdige centraal te stellen.

In Deel 1: Theorie en achtergronden worden een viertal beleidsbenaderingen behandeld vanuit een pedagogisch perspectief. Het gaat concreet om de repressieve benadering, de restauratieve benadering, de risicofactorenbenadering en de ontwikkelingspedagogische benadering, die telkens vanuit theorie en praktijk worden toegelicht. Er wordt ook gereflecteerd over een definitie van het gezin in zijn diversiteit. Een afbakening van het begrip gezin is noodzakelijk voor een systematisch en constructief jeugd- en gezinsbeleid.

Dit boek kadert in een drieluik. In Deel 2: Uitgewerkte beleidsthema’s worden concrete beleidsthema’s op het snijvlak van jeugd-, gezins- en onderwijsbeleid verder uitgediept met behulp van onderzoeksresultaten, beleidsnota’s en praktijksituaties in de jeugdzorg. Deel 3: Verwerkingsopdrachten is een boek met werk- en studieopdrachten met bijbehorende literatuursuggesties. Deze themaopdrachten zijn geschikt voor individuele verwerking en uitdieping, maar ook voor verwerking in beleidswerkgroepen of -workshops. Deze publicaties maken jeugd- en gezinsbeleidsvraagstukken toegankelijk voor een breed publiek, en bieden handvatten voor professionals werkzaam bij gemeentelijke, provinciale en landelijke beleidsorganen. Ze zijn ook een onmisbaar handboek voor de professional in opleiding op universiteit en hogeschool.

Jan R.M. Gerris is hoogleraar Gezinspedagogiek aan de afdeling Orthopedagogiek: Gezin en gedrag van de Radboud Universiteit in Nijmegen en was mede-oprichter en eerste president van de European Society on Family Relations (ESFR).
Jan Willem Veerman is bijzonder hoogleraar Speciale Kinder- en Jeugdzorg aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en directeur van Praktikon, een organisatie voor onderzoek en ontwikkeling in de jeugdzorg.
Dr. Agnes Tellings is universitair docent en onderzoeker aan de afdeling Orthopedagogiek: Leren & Ontwikkeling van de Radboud Universiteit Nijmegen, en aan het aldaar gevestigde onderzoeksinstituut Behavioural Science Institute (BSI).

Kennis toetsen bij studenten en afgestudeerden is een uitdaging voor elke opleiding. Ditkan gestimuleerd worden door gebruik te maken van een voortgangstoets. Competentiegerichtonderwijs is onlosmakelijk verbonden met competentiegerichte assessments.Om een competentie in al zijn aspecten te beoordelen, dus ook het kennisaspect, moetenverschillende assessment- en toetsvormen geïntegreerd worden in een competentieassessment-programma.

De digitale voortgangstoets heeft als doel het functionele kennisaspect van een competentiete evalueren. Het beheersen van deze kennis wordt bevorderd door het herhaaldelijkafnemen van de toets, gecombineerd met een degelijke feedback. Een goed en uitgebreidkennisnetwerk is essentieel om andere metacognitieve assessments tot een goedeinde te brengen en de vooropgestelde competenties te bereiken. Het digitale karaktervan de toets sluit nauw aan bij de digitale leefwereld van de student en de snel evoluerendekennismaatschappij. Een digitale voortgangstoets is een grote stap in het ontwerpenvan innovatieve assessmentinstrumenten. De implementatie vraagt een paradigmashiftvan het onderwijs, zowel op management- als op studenten- en docentenniveau.

Dit boek beschrijft hoe een digitale voortgangstoets vanuit een basisconcept uitgewerkten geïmplementeerd kan worden in het onderwijs. Het biedt theoretische achtergrondenaan die verduidelijkt worden met praktijkvoorbeelden en resultaten uit de opleidingbachelor in de verpleegkunde. Het boek is bestemd voor docenten, lectoren, beleidsmakers,onderwijskundigen, opleidingsverantwoordelijken en medewerkers uit het werkveld.Vanwege het brede perspectief van waaruit de digitale voortgangstoets bekekenwordt, is het boek ook geschikt voor alle opleidingen in het hoger onderwijs of anderesectoren uit het werkveld.