Religie als sociale constructie. Een menswetenschappelijke rondleiding
‘De religie’ geeft aanleiding tot vele, vaak heftige debatten in academische en minder academische kringen. Bij nader toezien gaan die debatten meestal over de sociale constructie die de religieuze beleving bevordert of verzwakt en niet over de kern van de religie, de religieuze beleving. Ze gaan over de omstandigheden die de participatie aan de religieuze gemeenschap en cultuur ondersteunen of hinderen, die haar geloofwaardigheid ondermijnen of bevestigen. Dit werk wil een aantal van die debatten verhelderen met behulp van een sociologische zienswijze en de beschikbare empirische gegevens.
Daarmee is alvast één thema aangestipt dat herhaaldelijk zal weerkeren: het onderscheid tussen de theologische (en de filosofische) zienswijze en de sociologische (en de menswetenschappelijke). De stelling van de auteur luidt dat in debatten over religie de theologisch/filosofische zienswijze, zij het vaak in haar gevulgariseerde vorm, te veel aan bod komt en de sociologische te weinig. Dit geldt, paradoxaal genoeg, zowel voor de vrienden als voor de vijanden van de religie. Dat is begrijpelijk omdat levensbeschouwelijke debatten nu eenmaal ‘heet’ zijn en meer aantrekkingskracht hebben dan menswetenschappelijke debatten die veeleer ‘koel’ zijn.
Guido Dierickx is emeritus-hoogleraar sociologie. Hij studeerde filosofie en theologie en doctoreerde daarna in de sociale wetenschappen aan de KU Leuven. Hij specialiseerde zich in de politicologie aan de universiteiten van North Carolina en Michigan. Aan de Universiteit Antwerpen doceerde hij politicologie en sociologie, en ook het vak godsdienstsociologie, waarop hij zich de laatste jaren in het bijzonder toelegde.
Religie als sociale constructie. Een menswetenschappelijke rondleiding
‘De religie’ geeft aanleiding tot vele, vaak heftige debatten in academische en minder academische kringen. Bij nader toezien gaan die debatten meestal over de sociale constructie die de religieuze beleving bevordert of verzwakt en niet over de kern van de religie, de religieuze beleving. Ze gaan over de omstandigheden die de participatie aan de religieuze gemeenschap en cultuur ondersteunen of hinderen, die haar geloofwaardigheid ondermijnen of bevestigen. Dit werk wil een aantal van die debatten verhelderen met behulp van een sociologische zienswijze en de beschikbare empirische gegevens.
Daarmee is alvast één thema aangestipt dat herhaaldelijk zal weerkeren: het onderscheid tussen de theologische (en de filosofische) zienswijze en de sociologische (en de menswetenschappelijke). De stelling van de auteur luidt dat in debatten over religie de theologisch/filosofische zienswijze, zij het vaak in haar gevulgariseerde vorm, te veel aan bod komt en de sociologische te weinig. Dit geldt, paradoxaal genoeg, zowel voor de vrienden als voor de vijanden van de religie. Dat is begrijpelijk omdat levensbeschouwelijke debatten nu eenmaal ‘heet’ zijn en meer aantrekkingskracht hebben dan menswetenschappelijke debatten die veeleer ‘koel’ zijn.
Guido Dierickx is emeritus-hoogleraar sociologie. Hij studeerde filosofie en theologie en doctoreerde daarna in de sociale wetenschappen aan de KU Leuven. Hij specialiseerde zich in de politicologie aan de universiteiten van North Carolina en Michigan. Aan de Universiteit Antwerpen doceerde hij politicologie en sociologie, en ook het vak godsdienstsociologie, waarop hij zich de laatste jaren in het bijzonder toelegde.
Van woordblindheid tot dyslexie. De geschiedenis van leesproblemen in het Nederlandse onderwijs (O&A-Reeks, nr. 9)
Dyslexie of woordblindheid is al vanaf het einde van de negentiende eeuw bekend.Toch duurde het meer dan tachtig jaar voor het onderwijs er iets meeging doen. Dit boek onderzoekt waarom het zo lang heeft moeten duren.Dyslectische kinderen die voor 1990 de lagere school bezochten, kwamen vaakniet ver. Hogere opleidingen waren voor hen meestal onbereikbaar en wie wel zover kwam, moest beschikken over een forse dosis doorzettingsvermogen en eenbehoorlijke intelligentie.
Dat er zoveel onbekendheid was over dyslexie of woordblindheid betekende nietdat het onderwijs niets deed. Lezen vormde er sinds 1945 een speerpunt. DeLOM-school ontstond waar vele kinderen met ernstige leesproblemen zich thuisen geholpen voelden. Remedial teachers kwamen de scholen binnen. Nadat dewetenschap het onderzoek naar dyslexie ter hand nam en wetenschappers, belangenverenigingenen overheid gingen samenwerken, ontstond vanaf 2000 beleidom dyslectische kinderen op te sporen en te behandelen.
Van woordblindheid tot dyslexie. De geschiedenis van leesproblemen in het Nederlandse onderwijs (O&A-Reeks, nr. 9)
Dyslexie of woordblindheid is al vanaf het einde van de negentiende eeuw bekend.Toch duurde het meer dan tachtig jaar voor het onderwijs er iets meeging doen. Dit boek onderzoekt waarom het zo lang heeft moeten duren.Dyslectische kinderen die voor 1990 de lagere school bezochten, kwamen vaakniet ver. Hogere opleidingen waren voor hen meestal onbereikbaar en wie wel zover kwam, moest beschikken over een forse dosis doorzettingsvermogen en eenbehoorlijke intelligentie.
Dat er zoveel onbekendheid was over dyslexie of woordblindheid betekende nietdat het onderwijs niets deed. Lezen vormde er sinds 1945 een speerpunt. DeLOM-school ontstond waar vele kinderen met ernstige leesproblemen zich thuisen geholpen voelden. Remedial teachers kwamen de scholen binnen. Nadat dewetenschap het onderzoek naar dyslexie ter hand nam en wetenschappers, belangenverenigingenen overheid gingen samenwerken, ontstond vanaf 2000 beleidom dyslectische kinderen op te sporen en te behandelen.
Cocreatief leiderschap. Mierenspel
Cocreatie is bij uitstek de benadering wanneer jouw organisatie – bedrijf, instelling, vereniging,buurtwerking – geconfronteerd wordt met complexe uitdagingen en onbekende uitwegen. Dit boekis bestemd voor al wie als leidinggevende of begeleider, zonder pasklare antwoorden en oplossingen,het onvoorspelbare pad van cocreatief leiderschap wil bewandelen. We stellen bondig vijftien ondersteunendepraktijken voor die dienen als spiegel en baken.
Dit ‘handig’ zak-boekje geeft een eigentijdse en verfrissende herformulering van de leven gevende krachtenvan samenwerking over grenzen en verschillen heen. Precies die verschillen en uitdagingen worden debouwstenen van ieder interactief ontwerp dat we samen kunnen creëren als een cocreatie, het sleutelwoorddat de auteurs als anker voor samenwerken willen uitwerpen. In cocreatie ontvouwt zich immers onze socialerealiteit, die we voortdurend samen ‘mee’-maken. In vijftien vuistregels met opdrachten schetsen deauteurs een concrete micro-aanpak om hier-en-nu met elkaar aan de slag te gaan.
René Bouwen, emeritus gewoon hoogleraar Organisatiepsychologie en Groepsdynamica, KULeuven.
Een inspirerend boek dat uitnodigt om samen betekenisvolle dingen te maken en lastige vraagstukkenaan te pakken. De auteurs schrijven vanuit een nieuwsgierige en onderzoekende houding en hechten veelwaarde aan respectvolle interacties. Vanuit een perspectief van emancipatie en zelfsturing ziet leiderschapaf van het gebruik van macht. Het uitoefenen van onzelfzuchtige invloed bevordert een betrokkenheid opduurzame ontwikkeling. Graag zou ik bekwaam willen zijn in de hier beschreven praktijken.
Joseph W.M. Kessels, hoogleraar Human Resources Development, Universiteit Twente.
Respect voor verschil en acceptatie van inter-afhankelijkheid bieden voor leiders de ingrediënten om tot constructievecocreatie te komen. Het boek nodigt uit om deze uitdaging op te pakken. Het biedt praktischhandvatten om nieuwe mogelijkheden te verkennen en te realiseren. Verschil wordt brandstof voor cocreatie.
André Wierdsma, hoogleraar Organiseren en Co-creëren, Nyenrode Business Universiteit en hoogleraarManagement and Organization’, China Europe International Business School (Shanghai).
Deze publicatie is een waarde(n)vol geschenk voor eenieder die op een of andere manier verantwoordelijkheiddraagt en democratisch leiderschap ernstig neemt. De vijftien handvatten, die de auteurs in een uiterstleesbare stijl aanreiken, zouden ‘top of mind’ moeten worden voor iedere leidinggevende, iedere manager,iedere politicus en iedere begeleid(st)er van teams of van eender welke andere groep.
Herman Lauwers, ere Vlaams Volksvertegenwoordiger
Cocreatief leiderschap. Mierenspel
Cocreatie is bij uitstek de benadering wanneer jouw organisatie – bedrijf, instelling, vereniging,buurtwerking – geconfronteerd wordt met complexe uitdagingen en onbekende uitwegen. Dit boekis bestemd voor al wie als leidinggevende of begeleider, zonder pasklare antwoorden en oplossingen,het onvoorspelbare pad van cocreatief leiderschap wil bewandelen. We stellen bondig vijftien ondersteunendepraktijken voor die dienen als spiegel en baken.
Dit ‘handig’ zak-boekje geeft een eigentijdse en verfrissende herformulering van de leven gevende krachtenvan samenwerking over grenzen en verschillen heen. Precies die verschillen en uitdagingen worden debouwstenen van ieder interactief ontwerp dat we samen kunnen creëren als een cocreatie, het sleutelwoorddat de auteurs als anker voor samenwerken willen uitwerpen. In cocreatie ontvouwt zich immers onze socialerealiteit, die we voortdurend samen ‘mee’-maken. In vijftien vuistregels met opdrachten schetsen deauteurs een concrete micro-aanpak om hier-en-nu met elkaar aan de slag te gaan.
René Bouwen, emeritus gewoon hoogleraar Organisatiepsychologie en Groepsdynamica, KULeuven.
Een inspirerend boek dat uitnodigt om samen betekenisvolle dingen te maken en lastige vraagstukkenaan te pakken. De auteurs schrijven vanuit een nieuwsgierige en onderzoekende houding en hechten veelwaarde aan respectvolle interacties. Vanuit een perspectief van emancipatie en zelfsturing ziet leiderschapaf van het gebruik van macht. Het uitoefenen van onzelfzuchtige invloed bevordert een betrokkenheid opduurzame ontwikkeling. Graag zou ik bekwaam willen zijn in de hier beschreven praktijken.
Joseph W.M. Kessels, hoogleraar Human Resources Development, Universiteit Twente.
Respect voor verschil en acceptatie van inter-afhankelijkheid bieden voor leiders de ingrediënten om tot constructievecocreatie te komen. Het boek nodigt uit om deze uitdaging op te pakken. Het biedt praktischhandvatten om nieuwe mogelijkheden te verkennen en te realiseren. Verschil wordt brandstof voor cocreatie.
André Wierdsma, hoogleraar Organiseren en Co-creëren, Nyenrode Business Universiteit en hoogleraarManagement and Organization’, China Europe International Business School (Shanghai).
Deze publicatie is een waarde(n)vol geschenk voor eenieder die op een of andere manier verantwoordelijkheiddraagt en democratisch leiderschap ernstig neemt. De vijftien handvatten, die de auteurs in een uiterstleesbare stijl aanreiken, zouden ‘top of mind’ moeten worden voor iedere leidinggevende, iedere manager,iedere politicus en iedere begeleid(st)er van teams of van eender welke andere groep.
Herman Lauwers, ere Vlaams Volksvertegenwoordiger
De onvrije markt
Op slechts enkele decennia tijd heeft het economischneoliberalisme zich wereldwijd indringend doengelden. Onder invloed van dit gedachtegoed is deverhouding tussen de financiële wereld en de reëleeconomie inmiddels al geruime tijd geheel ontwricht.Klassiek welvarende landen ervaren steeds meermoeite om hun financiën gezond te krijgen en ziendaardoor hun welvaartspeil in het gedrang komen.Voor tal van fundamentele sociaaleconomischeen andere problemen, worden geen oplossingengevonden, of zelfs amper nog serieus gezocht.
In ‘De onvrije markt’ brengt Koen Byttebier opheldere wijze de economische denkpatronen ende juridische mechanismen in kaart aan de handwaarvan het economisch neoliberalisme in depraktijk is geïmplementeerd en wijst hij tevens op deverregaande invloed die hiervan is uitgegaan op desociaaleconomische ordening. Daarnaast belicht hijeen aantal denkpistes die aan de negatieve gevolgenzouden kunnen remediëren.
De onvrije markt
Op slechts enkele decennia tijd heeft het economischneoliberalisme zich wereldwijd indringend doengelden. Onder invloed van dit gedachtegoed is deverhouding tussen de financiële wereld en de reëleeconomie inmiddels al geruime tijd geheel ontwricht.Klassiek welvarende landen ervaren steeds meermoeite om hun financiën gezond te krijgen en ziendaardoor hun welvaartspeil in het gedrang komen.Voor tal van fundamentele sociaaleconomischeen andere problemen, worden geen oplossingengevonden, of zelfs amper nog serieus gezocht.
In ‘De onvrije markt’ brengt Koen Byttebier opheldere wijze de economische denkpatronen ende juridische mechanismen in kaart aan de handwaarvan het economisch neoliberalisme in depraktijk is geïmplementeerd en wijst hij tevens op deverregaande invloed die hiervan is uitgegaan op desociaaleconomische ordening. Daarnaast belicht hijeen aantal denkpistes die aan de negatieve gevolgenzouden kunnen remediëren.
Een algemene orthopedagogiek (O&A-Reeks, nr. 8)
Opvoeding kan vanwege diverse redenen moeizaam verlopen. Verschillendesoorten hulpverleners kunnen dan op allerlei manieren hulpverlenen. Hetis daarbij van groot belang dat opvoeders, jeugdigen, hulpverleners helder metelkaar kunnen communiceren. Dit boek wil daaraan een bijdrage leveren. De auteurgeeft een antwoord op de vragen wat stagnerende opvoeding is, welke typenopvoedingsstagnatie te onderscheiden zijn, wat hulpverlenen is en welke soortenhulpverleners er zijn. Omdat er meerdere antwoorden mogelijk zijn, heeft dit boekde titel: Een algemene orthopedagogiek.
Het boek is onder meer bestemd voor studenten in het hoger en postacademischonderwijs die zich voorbereiden op één van de beroepen als opvoedingshulpverlener.Tevens is het van belang voor studenten in een opleiding tot docent in het basis-of voortgezet onderwijs, omdat zij in hun werk niet alleen doorsnee leerlingenontmoeten maar ook leerlingen met een specifieke opvoedvraag. Daarnaast is heteen waardevolle bron voor professionele hulpverleners die zich willen bezinnen ophet kenmerkende van opvoedingshulpverlening.
De auteur licht fijnmazige analyses van en kritische reflecties op opvoedingshulpverleningtoe met vele praktijkvoorbeelden. Hij daagt de lezer uit om grondig na te denken zonderhet contact met de werkelijkheid te verliezen. Met deze publicatie bewijst hij niet alleenorthopedagogen (in opleiding) een grote dienst, maar ook degenen aan wie zij opvoedingshulp(gaan) bieden.
Doret de Ruyter (hoogleraar Theoretische Pedagogiek en Opleidingsdirecteur PedagogischeWetenschappen Vrije Universiteit Amsterdam).
Een algemene orthopedagogiek (O&A-Reeks, nr. 8)
Opvoeding kan vanwege diverse redenen moeizaam verlopen. Verschillendesoorten hulpverleners kunnen dan op allerlei manieren hulpverlenen. Hetis daarbij van groot belang dat opvoeders, jeugdigen, hulpverleners helder metelkaar kunnen communiceren. Dit boek wil daaraan een bijdrage leveren. De auteurgeeft een antwoord op de vragen wat stagnerende opvoeding is, welke typenopvoedingsstagnatie te onderscheiden zijn, wat hulpverlenen is en welke soortenhulpverleners er zijn. Omdat er meerdere antwoorden mogelijk zijn, heeft dit boekde titel: Een algemene orthopedagogiek.
Het boek is onder meer bestemd voor studenten in het hoger en postacademischonderwijs die zich voorbereiden op één van de beroepen als opvoedingshulpverlener.Tevens is het van belang voor studenten in een opleiding tot docent in het basis-of voortgezet onderwijs, omdat zij in hun werk niet alleen doorsnee leerlingenontmoeten maar ook leerlingen met een specifieke opvoedvraag. Daarnaast is heteen waardevolle bron voor professionele hulpverleners die zich willen bezinnen ophet kenmerkende van opvoedingshulpverlening.
De auteur licht fijnmazige analyses van en kritische reflecties op opvoedingshulpverleningtoe met vele praktijkvoorbeelden. Hij daagt de lezer uit om grondig na te denken zonderhet contact met de werkelijkheid te verliezen. Met deze publicatie bewijst hij niet alleenorthopedagogen (in opleiding) een grote dienst, maar ook degenen aan wie zij opvoedingshulp(gaan) bieden.
Doret de Ruyter (hoogleraar Theoretische Pedagogiek en Opleidingsdirecteur PedagogischeWetenschappen Vrije Universiteit Amsterdam).
Tegenpolen. Filosoferen tussen uitersten
Filosofisch denken is bij uitstek conceptueel denken. Het gaat om begrippen en hoe je die gebruikt. Dit boek wil de filoso- fie verhelderen aan de hand van filosofische begrippen in de vorm van tegenpolen. Begrippen die op de ene of de andere manier met elkaar contrasteren. Elk van de begrippenparen karakteriseert een aspect van de werkelijkheid, en met elkaar spannen ze een ruimte op waarin er kan worden nagedacht over hoe de wereld in elkaar steekt en welke rol mensen daarin spelen.
Pim Lemmens studeerde filosofie aan de universiteit van Utrecht. Hij geeft filosofische cursussen en workshops.
Tegenpolen. Filosoferen tussen uitersten
Filosofisch denken is bij uitstek conceptueel denken. Het gaat om begrippen en hoe je die gebruikt. Dit boek wil de filoso- fie verhelderen aan de hand van filosofische begrippen in de vorm van tegenpolen. Begrippen die op de ene of de andere manier met elkaar contrasteren. Elk van de begrippenparen karakteriseert een aspect van de werkelijkheid, en met elkaar spannen ze een ruimte op waarin er kan worden nagedacht over hoe de wereld in elkaar steekt en welke rol mensen daarin spelen.
Pim Lemmens studeerde filosofie aan de universiteit van Utrecht. Hij geeft filosofische cursussen en workshops.
Interculturele filosofie. Een studieboek
Interculturele filosofie is een relatief nieuw werkterrein op hetgebied van de filosofie. De actualiteit en de noodzaak ervan isevident in een tijd waarin in de economie en politiek, wetenschapen technologie, kunst en toerisme wereldwijd uitwisselingenplaatsvinden. Om te beginnen wordt een kritische blikgeworpen op het eurocentrisme van de westerse filosofie sindsde Verlichting. De gevolgen van deze houding ten opzichte vanandere culturen zijn nog steeds aanwezig en moeten met duidelijkeargumenten worden bestreden. Hierbij is de samenwerkingmet de thematisering van het denken in andere culturen,zowel in de culturele antropologie als in de comparatieve filosofie,van grote waarde. Dit boek presenteert concrete voorbeeldenvan dialogen tussen Europees-westerse en niet-westersefilosofieën.
Interculturele filosofie. Een studieboek
Interculturele filosofie is een relatief nieuw werkterrein op hetgebied van de filosofie. De actualiteit en de noodzaak ervan isevident in een tijd waarin in de economie en politiek, wetenschapen technologie, kunst en toerisme wereldwijd uitwisselingenplaatsvinden. Om te beginnen wordt een kritische blikgeworpen op het eurocentrisme van de westerse filosofie sindsde Verlichting. De gevolgen van deze houding ten opzichte vanandere culturen zijn nog steeds aanwezig en moeten met duidelijkeargumenten worden bestreden. Hierbij is de samenwerkingmet de thematisering van het denken in andere culturen,zowel in de culturele antropologie als in de comparatieve filosofie,van grote waarde. Dit boek presenteert concrete voorbeeldenvan dialogen tussen Europees-westerse en niet-westersefilosofieën.
De 7 competenties van de duurzame professional
Duurzaamheid en MVO – maatschappelijk verantwoord ondernemen staan volop in de belangstelling. Vaak gaat het om duurzaam gedrag voor individuen, maar dan altijd in de rol van burger of van consument. Maar de schakel daartussen ontbreekt: de individuele professional. Want het gedrag van ieder bedrijf en van elke organisatie wordt uiteindelijk bepaald door het gedrag van de bestuurders, de managers en de medewerkers.
Het boek is gebaseerd op een managementmethode: RESFIA+D. De zeven letters verwijzen naar de competenties waarover een duurzame professional beschikt. De methode wordt toegepast door bedrijven voor hun strategisch management en HRM, door professionals voor hun loopbaanplanning, en door universiteiten en hogescholen voor hun onderwijsontwikkeling.
Verhalen uit de praktijk illustreren hoe echte mensen, midden in de praktijk van hun werk, die competenties tot uiting brengen. Samen met de theorie vormen ze een inspiratiebron voor duurzaam ondernemen in de praktijk. Ze laten zien dat iedere professional, hoog of laag in wat voor bedrijf of organisatie ook, kan bijdragen aan duurzame ontwikkeling.
Deze publicatie is bedoeld voor algemene managers en HRM-managers in bedrijven,
overheids- en zorginstellingen, scholen en universiteiten, politieke partijen, verenigingen,
stichtingen en maatschappelijke organisaties. Maar ook voor coaches van professionals
en voor die professionals zelf en voor consultants op het gebied van duurzaamheid en
MVO.
Tot slot is het boek prima geschikt als lesmateriaal voor leerlingen en studenten in het
volwassenenonderwijs, hogescholen en universiteiten en hun docenten en onderwijsontwikkelaars.
Dr. Niko Roorda is een internationale pionier op het gebied van
duurzame ontwikkeling en hoger onderwijs. Hij werkte hij als
manager en docent aan de ontwikkeling van een HBO-opleiding
Duurzame Technologie. Later ontwierp hij diverse opleidingen
Duurzaam Ondernemen.
Na zijn studie theoretische natuurkunde en filosofie en een managementopleiding
promoveerde hij in de sociale wetenschappen,
met een proefschrift over duurzame ontwikkeling en organisatieverandering.
Al vele jaren adviseert en begeleidt hij bedrijven en onderwijsinstellingen bij de ontwikkeling
van hun duurzaamheidsstrategie en beleid. Hij verzorgt cursussen en trainingen voor
personeel en coacht individuele professionals. Hij publiceerde diverse boeken en artikelen
over duurzaamheid en MVO en hij ontving de VROM-prijs voor Innovatie en Duurzame
Ontwikkeling.
De 7 competenties van de duurzame professional
Duurzaamheid en MVO – maatschappelijk verantwoord ondernemen staan volop in de belangstelling. Vaak gaat het om duurzaam gedrag voor individuen, maar dan altijd in de rol van burger of van consument. Maar de schakel daartussen ontbreekt: de individuele professional. Want het gedrag van ieder bedrijf en van elke organisatie wordt uiteindelijk bepaald door het gedrag van de bestuurders, de managers en de medewerkers.
Het boek is gebaseerd op een managementmethode: RESFIA+D. De zeven letters verwijzen naar de competenties waarover een duurzame professional beschikt. De methode wordt toegepast door bedrijven voor hun strategisch management en HRM, door professionals voor hun loopbaanplanning, en door universiteiten en hogescholen voor hun onderwijsontwikkeling.
Verhalen uit de praktijk illustreren hoe echte mensen, midden in de praktijk van hun werk, die competenties tot uiting brengen. Samen met de theorie vormen ze een inspiratiebron voor duurzaam ondernemen in de praktijk. Ze laten zien dat iedere professional, hoog of laag in wat voor bedrijf of organisatie ook, kan bijdragen aan duurzame ontwikkeling.
Deze publicatie is bedoeld voor algemene managers en HRM-managers in bedrijven,
overheids- en zorginstellingen, scholen en universiteiten, politieke partijen, verenigingen,
stichtingen en maatschappelijke organisaties. Maar ook voor coaches van professionals
en voor die professionals zelf en voor consultants op het gebied van duurzaamheid en
MVO.
Tot slot is het boek prima geschikt als lesmateriaal voor leerlingen en studenten in het
volwassenenonderwijs, hogescholen en universiteiten en hun docenten en onderwijsontwikkelaars.
Dr. Niko Roorda is een internationale pionier op het gebied van
duurzame ontwikkeling en hoger onderwijs. Hij werkte hij als
manager en docent aan de ontwikkeling van een HBO-opleiding
Duurzame Technologie. Later ontwierp hij diverse opleidingen
Duurzaam Ondernemen.
Na zijn studie theoretische natuurkunde en filosofie en een managementopleiding
promoveerde hij in de sociale wetenschappen,
met een proefschrift over duurzame ontwikkeling en organisatieverandering.
Al vele jaren adviseert en begeleidt hij bedrijven en onderwijsinstellingen bij de ontwikkeling
van hun duurzaamheidsstrategie en beleid. Hij verzorgt cursussen en trainingen voor
personeel en coacht individuele professionals. Hij publiceerde diverse boeken en artikelen
over duurzaamheid en MVO en hij ontving de VROM-prijs voor Innovatie en Duurzame
Ontwikkeling.
Staar verder. Naar een kosmopolitisch begrijpen van de relatie tussen blindheid, kunst en maatschappij
Personen met een handicap worden vaak benaderd vanuithet verschil dat een handicap met zich mee kan brengen.Dit boek presenteert een andere manier van omgaan methandicap: de kosmopolitische benadering. Nieuw hieraan isdat niet het verschil of de focus op individuele behoeftenvoorop staat, maar de relatie tussen personen met en zonderhandicap. In dit boek weerklinkt het verhaal van een onderzoekmet blinde, slechtziende en ziende personen die onderlingover die “kosmopolitische relatie” nadenken en samenkunst beleven om te ontdekken wat deze relatie zou kunnenbetekenen. Hun ervaringen bieden tal van concrete suggestiesvoor musea, die op toegankelijkheid en ontmoeting tussenmensen willen inzetten.
Beleidsmedewerkers, mensen uit het onderwijs, het cultureleen museale veld of de zorgsector, kortom iedereen diezich in de thema’s toegankelijkheid, inclusie en omgaan metdiversiteit wil verdiepen, kan in het theoretisch kader en depraktische inzichten in dit boek inspiratie vinden en er zelfmee aan de slag gaan.
Als kosmopolitisch kunstenaar ben ik ervan overtuigd dat dit het imageis: twee kippen, van totaal verschillende identiteiten, die naar mekaar kijken...Om zo een image in een museum te hangen, van boven tot onder,een museum waar iedereen totaal verschillend is en waar men ook nognaar elkaar durft te luisteren ...
Het verhaal in dit boek is alvast een aanzet tot dit image.
Koen Vanmechelen
Staar verder. Naar een kosmopolitisch begrijpen van de relatie tussen blindheid, kunst en maatschappij
Personen met een handicap worden vaak benaderd vanuithet verschil dat een handicap met zich mee kan brengen.Dit boek presenteert een andere manier van omgaan methandicap: de kosmopolitische benadering. Nieuw hieraan isdat niet het verschil of de focus op individuele behoeftenvoorop staat, maar de relatie tussen personen met en zonderhandicap. In dit boek weerklinkt het verhaal van een onderzoekmet blinde, slechtziende en ziende personen die onderlingover die “kosmopolitische relatie” nadenken en samenkunst beleven om te ontdekken wat deze relatie zou kunnenbetekenen. Hun ervaringen bieden tal van concrete suggestiesvoor musea, die op toegankelijkheid en ontmoeting tussenmensen willen inzetten.
Beleidsmedewerkers, mensen uit het onderwijs, het cultureleen museale veld of de zorgsector, kortom iedereen diezich in de thema’s toegankelijkheid, inclusie en omgaan metdiversiteit wil verdiepen, kan in het theoretisch kader en depraktische inzichten in dit boek inspiratie vinden en er zelfmee aan de slag gaan.
Als kosmopolitisch kunstenaar ben ik ervan overtuigd dat dit het imageis: twee kippen, van totaal verschillende identiteiten, die naar mekaar kijken...Om zo een image in een museum te hangen, van boven tot onder,een museum waar iedereen totaal verschillend is en waar men ook nognaar elkaar durft te luisteren ...
Het verhaal in dit boek is alvast een aanzet tot dit image.
Koen Vanmechelen
Leraars in de hoek? (Korpus – Katernen Onderwijs: Research en Praktijk Uit Scholen, nr. 1)
De leraarskamer is de ontmoetingsplek voor leerkrachten. Hier wordt gepraat, gewerkt en gepauzeerd. Een leraarskamer heeft tot doel de leerkrachten aan te sporen om contacten te leggen en professionele relaties op te bouwen. Maar wat als er verschillende leraarskamers zijn? Of niet elke leraar hier gebruik van maakt? Is het dan nog mogelijk om een hecht leerkrachtenteam te hebben binnen een school?
Deze publicatie onderzoekt of er een samenhang is tussen de (in)formele leraarskamer en de schoolsubculturen. Om de verschillen te bepalen tussen de officiële en de informele leraarskamers, vormt de schoolcultuur het ‘meetinstrument’. De schoolcultuur bestaat uit drie domeinen, namelijk hoe de leerkrachten de directie zien, welke doelen nagestreefd worden door het team en de samenwerking tussen de leerkrachten onderling. De auteur trok naar een technische school om er de relatie tussen de schoolcultuur en de leraarskamer te bevragen.
De schoolorganisatie (lesroosters, inrichting schoolgebouw, …) dicteert wie elkaar (niet) ziet en waar deze ontmoetingen plaatsvinden. Maar dit zou een te eenzijdig beeld schetsen van het gebruik van de leraarskamer en de relatie tot de schoolcultuur.
Wanneer de school beschikt over een digitaal communicatie- en informatieplatform ontstaat er een virtuele leraarskamer die het gebrek aan face-to-face contact met collega’s (gedeeltelijk) compenseert en communicatie en samenwerking mogelijk maakt. Daarnaast kan de school investeren in momenten waarop leerkrachten elkaar treffen, los van de verplichte personeelsvergaderingen, opendeurdagen en pedagogische studiedagen. Een school moet ruimte creëren voor de organisatie van vrijblijvende sociale momenten waarbij leerkrachten elkaar in een ontspannen sfeer kunnen leren kennen.
Katrijn De Waele geeft al elf jaar les. Ze behaalde in 2004 haar bachelor leraar secundair onderwijs Nederlands, Engels en geschiedenis aan de Arteveldehogeschool in Gent. Vanuit haar ervaring en passie voor didactiek raakte zij gefacineerd door de beïnvloedende factoren op het functioneren van leraars en de leeromgeving van leerlingen. Zo voltooide ze haar master in de “Opleidings- en Onderwijswetenschappen” aan de UA in 2014. “Leraars in de hoek” is de titel van haar masterproef waarbij ze een brug maakt tussen de verschillende (in)formele leraarskamers en de schoolcultuur.
Paul Mahieu is hoogleraar onderwijswetenschappen aan de Universiteit Antwerpen.
Leraars in de hoek? (Korpus – Katernen Onderwijs: Research en Praktijk Uit Scholen, nr. 1)
De leraarskamer is de ontmoetingsplek voor leerkrachten. Hier wordt gepraat, gewerkt en gepauzeerd. Een leraarskamer heeft tot doel de leerkrachten aan te sporen om contacten te leggen en professionele relaties op te bouwen. Maar wat als er verschillende leraarskamers zijn? Of niet elke leraar hier gebruik van maakt? Is het dan nog mogelijk om een hecht leerkrachtenteam te hebben binnen een school?
Deze publicatie onderzoekt of er een samenhang is tussen de (in)formele leraarskamer en de schoolsubculturen. Om de verschillen te bepalen tussen de officiële en de informele leraarskamers, vormt de schoolcultuur het ‘meetinstrument’. De schoolcultuur bestaat uit drie domeinen, namelijk hoe de leerkrachten de directie zien, welke doelen nagestreefd worden door het team en de samenwerking tussen de leerkrachten onderling. De auteur trok naar een technische school om er de relatie tussen de schoolcultuur en de leraarskamer te bevragen.
De schoolorganisatie (lesroosters, inrichting schoolgebouw, …) dicteert wie elkaar (niet) ziet en waar deze ontmoetingen plaatsvinden. Maar dit zou een te eenzijdig beeld schetsen van het gebruik van de leraarskamer en de relatie tot de schoolcultuur.
Wanneer de school beschikt over een digitaal communicatie- en informatieplatform ontstaat er een virtuele leraarskamer die het gebrek aan face-to-face contact met collega’s (gedeeltelijk) compenseert en communicatie en samenwerking mogelijk maakt. Daarnaast kan de school investeren in momenten waarop leerkrachten elkaar treffen, los van de verplichte personeelsvergaderingen, opendeurdagen en pedagogische studiedagen. Een school moet ruimte creëren voor de organisatie van vrijblijvende sociale momenten waarbij leerkrachten elkaar in een ontspannen sfeer kunnen leren kennen.
Katrijn De Waele geeft al elf jaar les. Ze behaalde in 2004 haar bachelor leraar secundair onderwijs Nederlands, Engels en geschiedenis aan de Arteveldehogeschool in Gent. Vanuit haar ervaring en passie voor didactiek raakte zij gefacineerd door de beïnvloedende factoren op het functioneren van leraars en de leeromgeving van leerlingen. Zo voltooide ze haar master in de “Opleidings- en Onderwijswetenschappen” aan de UA in 2014. “Leraars in de hoek” is de titel van haar masterproef waarbij ze een brug maakt tussen de verschillende (in)formele leraarskamers en de schoolcultuur.
Paul Mahieu is hoogleraar onderwijswetenschappen aan de Universiteit Antwerpen.
A doctor’s order. The Dutch Case of Evidence-Based Medicine (1970-2015)
In the early 1990s, a new concept was coined: ‘evidence-based medicine’(EBM). After a remarkably short time, EBM was virtually all-pervasive in medicineand healthcare throughout the world. Even outside the domain ofhealthcare,the new concept became fashionable, for example in the shape of(pleas for) ‘evidence-based management’ and ‘evidence-based policy’. In short,‘evidence-based’ developed into one of the mantras of the current era.
This book uses history as a tool to gain insight into the highly influential,but also elusive and multifaceted phenomenon of EBM. As such, A Doctor’sOrder is a ‘must read’ for patients, professionals, managers and policy makersin healthcareas well as for anyone who is interested in understanding thepresent socio-political order.
A doctor’s order. The Dutch Case of Evidence-Based Medicine (1970-2015)
In the early 1990s, a new concept was coined: ‘evidence-based medicine’(EBM). After a remarkably short time, EBM was virtually all-pervasive in medicineand healthcare throughout the world. Even outside the domain ofhealthcare,the new concept became fashionable, for example in the shape of(pleas for) ‘evidence-based management’ and ‘evidence-based policy’. In short,‘evidence-based’ developed into one of the mantras of the current era.
This book uses history as a tool to gain insight into the highly influential,but also elusive and multifaceted phenomenon of EBM. As such, A Doctor’sOrder is a ‘must read’ for patients, professionals, managers and policy makersin healthcareas well as for anyone who is interested in understanding thepresent socio-political order.
Professionele identiteitsontwikkeling van leraren als dialogisch proces Een narratieve studie in een masteropleiding in speciale onderwijszorg en loopbaanbegeleiding van leerlingen
Hoe ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit? In deze studie in een opleidingspraktijk voor speciale onderwijszorg staan twee vragen centraal. Wat is de professionele identi- teit van ervaren leraren en in welke componenten kan deze uiteengelegd worden? Op welke wijze ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit als verhaal en waarin manifesteert zich dat?
Identiteit wordt opgevat als een verhaal-in-wording en een compositie met diverse ik-posities. Leraren reflecteerden op betekenisvolle ervaringen uit hun onderwijspraktijk, opleiding en levensloopbaan. De analyse geeft zicht op hun motivatie, taakopvatting en zelfbeeld en ontvouwt drie dominante thema’s in hun verhalen: ''Tussen zorg en ontwikkeling’ in begeleiding van leerlingen, ‘Tussen erkenning en autonomie’ in hun beroepspraktijk en ‘Tussen levensthema en maatschappelijke positionering’ in hun loopbaan. Het onderzoek laat zien hoe leraren hun professionele identiteit als meerstemmig zelfverhaal ontwikkelen in dialoog met zichzelf en met hun beroepscontext.
Kara Vloet is werkzaam als docent/onderzoeker in het hbo. Opgeleid als persoonlijkheids- en onderwijspsycholoog heeft zij veel ervaring in professionalisering en onderzoek rond onderwijsvraagstukken, diversiteit en loopbaanbegeleiding. Dit boek biedt zicht op een narratieve dialogische methode voor professionele ontwikkeling die breed inzetbaar is in diverse settings.
Professionele identiteitsontwikkeling van leraren als dialogisch proces Een narratieve studie in een masteropleiding in speciale onderwijszorg en loopbaanbegeleiding van leerlingen
Hoe ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit? In deze studie in een opleidingspraktijk voor speciale onderwijszorg staan twee vragen centraal. Wat is de professionele identi- teit van ervaren leraren en in welke componenten kan deze uiteengelegd worden? Op welke wijze ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit als verhaal en waarin manifesteert zich dat?
Identiteit wordt opgevat als een verhaal-in-wording en een compositie met diverse ik-posities. Leraren reflecteerden op betekenisvolle ervaringen uit hun onderwijspraktijk, opleiding en levensloopbaan. De analyse geeft zicht op hun motivatie, taakopvatting en zelfbeeld en ontvouwt drie dominante thema’s in hun verhalen: ''Tussen zorg en ontwikkeling’ in begeleiding van leerlingen, ‘Tussen erkenning en autonomie’ in hun beroepspraktijk en ‘Tussen levensthema en maatschappelijke positionering’ in hun loopbaan. Het onderzoek laat zien hoe leraren hun professionele identiteit als meerstemmig zelfverhaal ontwikkelen in dialoog met zichzelf en met hun beroepscontext.
Kara Vloet is werkzaam als docent/onderzoeker in het hbo. Opgeleid als persoonlijkheids- en onderwijspsycholoog heeft zij veel ervaring in professionalisering en onderzoek rond onderwijsvraagstukken, diversiteit en loopbaanbegeleiding. Dit boek biedt zicht op een narratieve dialogische methode voor professionele ontwikkeling die breed inzetbaar is in diverse settings.