Van overleven naar vrijheid. Herstel na narcistisch misbruik
Aan de hand van e-mailuitwisselingen en neergeschreven coachinggesprekken brengt dit boek stap voor stap het verhaal en het groeiproces van Niels, die zich met de hulp van narcismecoach Mieke wist los te maken uit de greep van een narcistische vriendschap. Niels ontdekte welke patronen uit zijn kindertijd hem voor toxisch gedrag kwetsbaar maakten, leerde grenzen stellen, en vond de weg naar zichzelf terug.
Met persoonlijke inzichten en concrete handvatten biedt het boek een unieke inkijk in herstel na narcistisch misbruik en toont hoe heling, zelfliefde en emotionele vrijheid weer mogelijk worden. Van overleven naar vrijheid dient daarom zowel als een baken van herkenning, maar ook als een praktische gids voor iedereen die de gevolgen van narcisme wil overwinnen en zijn eigen kracht wil terugvinden.
Mieke Baudelet, voormalig leerkracht, begeleidt als narcismecoach mensen in hun herstel na narcistisch misbruik. Vanuit eigen ervaring weet ze hoe belangrijk bewustwording en zelfliefde zijn. Met dit boek wil ze kracht, inzicht en hoop aanreiken aan wie opnieuw wil helen en groeien.
Niels Noppe (pseudoniem) werkte mee aan dit boek als inhoudelijk meelezer en denker. Zijn inzichten en correspondentie vormden een waardevolle aanvulling.
Van overleven naar vrijheid. Herstel na narcistisch misbruik
Aan de hand van e-mailuitwisselingen en neergeschreven coachinggesprekken brengt dit boek stap voor stap het verhaal en het groeiproces van Niels, die zich met de hulp van narcismecoach Mieke wist los te maken uit de greep van een narcistische vriendschap. Niels ontdekte welke patronen uit zijn kindertijd hem voor toxisch gedrag kwetsbaar maakten, leerde grenzen stellen, en vond de weg naar zichzelf terug.
Met persoonlijke inzichten en concrete handvatten biedt het boek een unieke inkijk in herstel na narcistisch misbruik en toont hoe heling, zelfliefde en emotionele vrijheid weer mogelijk worden. Van overleven naar vrijheid dient daarom zowel als een baken van herkenning, maar ook als een praktische gids voor iedereen die de gevolgen van narcisme wil overwinnen en zijn eigen kracht wil terugvinden.
Mieke Baudelet, voormalig leerkracht, begeleidt als narcismecoach mensen in hun herstel na narcistisch misbruik. Vanuit eigen ervaring weet ze hoe belangrijk bewustwording en zelfliefde zijn. Met dit boek wil ze kracht, inzicht en hoop aanreiken aan wie opnieuw wil helen en groeien.
Niels Noppe (pseudoniem) werkte mee aan dit boek als inhoudelijk meelezer en denker. Zijn inzichten en correspondentie vormden een waardevolle aanvulling.
The one straw revolution. De filosofie van natuurlijke landbouw
Masanobu Fukuoka (1913-2008, Iyo, Japan) was een veelbelovend microbioloog die in een lab voor plantenziekten van de douane in Yokohama werkte. Na een bijna fatale longontsteking en daaropvolgende depressie op 25-jarige leeftijd kreeg hij een diep besef van de volmaaktheid van de natuur en de vernietiging ervan door menselijk ingrijpen, en gooide hij zijn leven helemaal om. Hij diende zijn ontslag in, keerde terug naar zijn geboortestreek en werd landbouwer. Na jaren van afzondering publiceerde hij artikels over zijn landbouwpraktijk, sprak hij erover op de nationale televisie en verwierf hij nationale bekendheid in Japan. Hij trok ook de aandacht van jongeren van over de hele wereld die zijn boerderij bezochten en in ruil voor kost en inwoon op zijn rijstvelden en in zijn boomgaard werkten, terwijl ze van hem leerden. Het was de tijd van de hippies, de dreiging van een nucleaire oorlog, en van de terugkeer naar de natuur.
In 1975 schreef Masanobu Fukuoka de Japanse voorloper van The One-Straw Revolution: わら一本の革命。自然農法。(Wara ippon no kakumei. Shizen nouhou.). Enkele jaren later werd de Engelstalige bewerking van dit werk geredigeerd door een van zijn Amerikaanse leerlingen, Larry Korn.
Een halve eeuw later, in tijden van covid, landbouw- en voedselcrisissen, en verregaande ‘wetenschappelijke’ ingrepen in de natuur, klinkt Fukuoka’s kritiek op academische kennis en wetenschap, op het voedsel- en landbouwbeleid van overheden, en op geopolitiek brandend actueel.
In dit boek neemt Masanobu Fukuoka je mee langs zijn rijstvelden en citrusboomgaard, terwijl hij zijn holistische filosofie en natuurlijke landbouwpraktijken uit de doeken doet. Hij maakt duidelijk dat natuurlijk voedsel onlosmakelijk verbonden is met natuurlijke landbouw en met de mens die zijn natuurlijke intuïtie cultiveert en zo min mogelijk ingrijpt in de natuur. Landbouw is voor Fukuoka een bezielde praktijk die de eenheid tussen mens en natuur kan herstellen en kan zorgen voor overvloed.
Deze Nederlandse editie, van de hand van Sarah Van Camp, bevat de integrale vertaling van de Engelse tekst en van het laatste hoofdstuk van de Japanse versie, waarin Fukuoka zijn reis naar Californië in 1981 beschrijft.
Sarah Van Camp studeerde af als japanoloog in 1991 en behaalde een postgraduaat literair vertalen in 2018 aan de KU Leuven. Ze vertaalt uit het Japans en uit het Engels. Eerder verschenen bij Garant/Maklu boeken van haar over de Japanse taal.
The one straw revolution. De filosofie van natuurlijke landbouw
Masanobu Fukuoka (1913-2008, Iyo, Japan) was een veelbelovend microbioloog die in een lab voor plantenziekten van de douane in Yokohama werkte. Na een bijna fatale longontsteking en daaropvolgende depressie op 25-jarige leeftijd kreeg hij een diep besef van de volmaaktheid van de natuur en de vernietiging ervan door menselijk ingrijpen, en gooide hij zijn leven helemaal om. Hij diende zijn ontslag in, keerde terug naar zijn geboortestreek en werd landbouwer. Na jaren van afzondering publiceerde hij artikels over zijn landbouwpraktijk, sprak hij erover op de nationale televisie en verwierf hij nationale bekendheid in Japan. Hij trok ook de aandacht van jongeren van over de hele wereld die zijn boerderij bezochten en in ruil voor kost en inwoon op zijn rijstvelden en in zijn boomgaard werkten, terwijl ze van hem leerden. Het was de tijd van de hippies, de dreiging van een nucleaire oorlog, en van de terugkeer naar de natuur.
In 1975 schreef Masanobu Fukuoka de Japanse voorloper van The One-Straw Revolution: わら一本の革命。自然農法。(Wara ippon no kakumei. Shizen nouhou.). Enkele jaren later werd de Engelstalige bewerking van dit werk geredigeerd door een van zijn Amerikaanse leerlingen, Larry Korn.
Een halve eeuw later, in tijden van covid, landbouw- en voedselcrisissen, en verregaande ‘wetenschappelijke’ ingrepen in de natuur, klinkt Fukuoka’s kritiek op academische kennis en wetenschap, op het voedsel- en landbouwbeleid van overheden, en op geopolitiek brandend actueel.
In dit boek neemt Masanobu Fukuoka je mee langs zijn rijstvelden en citrusboomgaard, terwijl hij zijn holistische filosofie en natuurlijke landbouwpraktijken uit de doeken doet. Hij maakt duidelijk dat natuurlijk voedsel onlosmakelijk verbonden is met natuurlijke landbouw en met de mens die zijn natuurlijke intuïtie cultiveert en zo min mogelijk ingrijpt in de natuur. Landbouw is voor Fukuoka een bezielde praktijk die de eenheid tussen mens en natuur kan herstellen en kan zorgen voor overvloed.
Deze Nederlandse editie, van de hand van Sarah Van Camp, bevat de integrale vertaling van de Engelse tekst en van het laatste hoofdstuk van de Japanse versie, waarin Fukuoka zijn reis naar Californië in 1981 beschrijft.
Sarah Van Camp studeerde af als japanoloog in 1991 en behaalde een postgraduaat literair vertalen in 2018 aan de KU Leuven. Ze vertaalt uit het Japans en uit het Engels. Eerder verschenen bij Garant/Maklu boeken van haar over de Japanse taal.
Altijd vreemdeling ergens
Altijd vreemdeling ergens is een gesprek tussen een ‘jij, de vreemdeling’ en een ‘jij’ die zich niet zo voelt en argumenten zoekt om afstand te nemen van clichés, slogans en woorden die worden ingezet om tegenpolen te creëren. Het verhaal is een arabesk die heen-en-weer gaat tussen identiteit en verschil en de nadruk legt op de passages ertussen: het hybride, het anonieme, het (on)zichtbare, het authentieke en het allochtone en waar anders zijn een mislukking, een denkfout of een verkeerd argument is.
Elk hoofdstuk wordt ingeleid door een anoniem beeld, eenzaam achtergelaten zonder ergens bij te horen; daarop volgt een kritische, soms provocerende, soms gewoonweg een gewaagde visie om de concepten te hernemen die deze vreemde wezens – van migranten tot toeristen – onder woorden moeten brengen. Het gesprek wordt onderbroken en hervat door storytellings die de lezer meenemen naar steden als Ciudad Juárez, Istanbul, Nagoya of Almaty in onverwachte ontmoetingen met een ‘ander’ die toch niet zo anders is.
In een spel van onverwachte wendingen, stereotiepe herhalingen en nostalgische verlangens wordt het verhaal een meer intieme dialoog die het voorgeschreven parcours inruilt voor iets onvoltooids en afstemt op een in-between – noch van hier noch van daar – dat de voortdurende en conflictueuze wrijving tussen zijn en erbij horen verzoent. Of gewoonweg als een fragment op zoek naar andere horizonten die sporadische ervaringen onder woorden brengen om oude horizonten in te ruilen voor nieuwe bestemmingen. Het is een poging om het verschil op een andere manier te vertellen in een traject zonder grenzen.
Altijd vreemdeling ergens
Altijd vreemdeling ergens is een gesprek tussen een ‘jij, de vreemdeling’ en een ‘jij’ die zich niet zo voelt en argumenten zoekt om afstand te nemen van clichés, slogans en woorden die worden ingezet om tegenpolen te creëren. Het verhaal is een arabesk die heen-en-weer gaat tussen identiteit en verschil en de nadruk legt op de passages ertussen: het hybride, het anonieme, het (on)zichtbare, het authentieke en het allochtone en waar anders zijn een mislukking, een denkfout of een verkeerd argument is.
Elk hoofdstuk wordt ingeleid door een anoniem beeld, eenzaam achtergelaten zonder ergens bij te horen; daarop volgt een kritische, soms provocerende, soms gewoonweg een gewaagde visie om de concepten te hernemen die deze vreemde wezens – van migranten tot toeristen – onder woorden moeten brengen. Het gesprek wordt onderbroken en hervat door storytellings die de lezer meenemen naar steden als Ciudad Juárez, Istanbul, Nagoya of Almaty in onverwachte ontmoetingen met een ‘ander’ die toch niet zo anders is.
In een spel van onverwachte wendingen, stereotiepe herhalingen en nostalgische verlangens wordt het verhaal een meer intieme dialoog die het voorgeschreven parcours inruilt voor iets onvoltooids en afstemt op een in-between – noch van hier noch van daar – dat de voortdurende en conflictueuze wrijving tussen zijn en erbij horen verzoent. Of gewoonweg als een fragment op zoek naar andere horizonten die sporadische ervaringen onder woorden brengen om oude horizonten in te ruilen voor nieuwe bestemmingen. Het is een poging om het verschil op een andere manier te vertellen in een traject zonder grenzen.
Wouter heeft een heel leven in te halen. Ons leven voor en na Wouters ASS-diagnose op latere leeftijd
Toen we elkaar ontmoetten was Wouter 54 jaar oud. Pas op zijn 60e zou hij de diagnose ASS krijgen. Voordat hij de diagnose kreeg, vielen me bepaalde eigenaardigheden aan Wouter op. Toch had ik, als leerkracht in het speciaal onderwijs met kinderen met ASS in mijn klas, niet in de gaten dat hij ASS had. Wouter worstelde met heel wat onzekerheden, over waarom bepaalde gebeurtenissen in zijn leven niet goed waren gegaan. Zijn eigenaardigheden bemoeilijkten onze relatie soms zodanig dat hij hulp ging zoeken. Toen uiteindelijk de diagnose ASS viel, was er opluchting en viel de puzzel op zijn plaats.
Na zijn diagnose was het eerste wat hij tegen me zei: ‘Ik heb een heel leven in te halen.’ Een zin die me diep raakte. Zijn kijk op de wereld moest worden bijgesteld en in veel opzichten zelfs opnieuw worden geleerd. Hij was er heilig van overtuigd – en nu nog steeds – dat hij veel kan leren, veranderen en groeien. Aan de hand van een aantal voorbeelden en vragen aan Wouter ga ik dieper in op het begrip ASS en hoe ASS zich bij Wouter in het bijzonder manifesteert. Na zijn pensionering schreef Wouter zijn memoires. Wouters ‘dagboek’ biedt onthullende inzichten in zijn leven. Daarom werden ze ook in dit verhaal verweven.
Merle Peschel (pseudoniem), geboren in 1952 in Den Haag (Nederland), studeerde kunst en kunstgeschiedenis aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Maastricht, orthopedagogische visuele vormgeving aan de Hogeschool Maastricht en lerares speciaal onderwijs aan de Universiteit van Keulen.
Wouter heeft een heel leven in te halen. Ons leven voor en na Wouters ASS-diagnose op latere leeftijd
Toen we elkaar ontmoetten was Wouter 54 jaar oud. Pas op zijn 60e zou hij de diagnose ASS krijgen. Voordat hij de diagnose kreeg, vielen me bepaalde eigenaardigheden aan Wouter op. Toch had ik, als leerkracht in het speciaal onderwijs met kinderen met ASS in mijn klas, niet in de gaten dat hij ASS had. Wouter worstelde met heel wat onzekerheden, over waarom bepaalde gebeurtenissen in zijn leven niet goed waren gegaan. Zijn eigenaardigheden bemoeilijkten onze relatie soms zodanig dat hij hulp ging zoeken. Toen uiteindelijk de diagnose ASS viel, was er opluchting en viel de puzzel op zijn plaats.
Na zijn diagnose was het eerste wat hij tegen me zei: ‘Ik heb een heel leven in te halen.’ Een zin die me diep raakte. Zijn kijk op de wereld moest worden bijgesteld en in veel opzichten zelfs opnieuw worden geleerd. Hij was er heilig van overtuigd – en nu nog steeds – dat hij veel kan leren, veranderen en groeien. Aan de hand van een aantal voorbeelden en vragen aan Wouter ga ik dieper in op het begrip ASS en hoe ASS zich bij Wouter in het bijzonder manifesteert. Na zijn pensionering schreef Wouter zijn memoires. Wouters ‘dagboek’ biedt onthullende inzichten in zijn leven. Daarom werden ze ook in dit verhaal verweven.
Merle Peschel (pseudoniem), geboren in 1952 in Den Haag (Nederland), studeerde kunst en kunstgeschiedenis aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Maastricht, orthopedagogische visuele vormgeving aan de Hogeschool Maastricht en lerares speciaal onderwijs aan de Universiteit van Keulen.
Naar een pedagogiek van de beweeglijkheid
In Naar een pedagogiek van de beweeglijkheid nodigt Carolien Hermans ons uit om het onderwijs te heroverwegen door beweging, het ongeordende en de zintuiglijke ervaringen van het lichaam als uitgangspunt te nemen. Ze ziet onderwijs niet als een statisch proces van kennisoverdracht, maar als een dynamische beweging naar buiten, een uitnodiging om de wereld tegemoet te treden. Hermans pleit in dit boek voor een andere benadering van onderwijs: onderwijs dat het ongeregelde, het speelse, het magische en het lichamelijke omarmt.
Met de inzichten van denkers als Tim Ingold, Michel Serres en Jan Masschelein onderzoekt Hermans hoe onderwijs niet slechts een overdracht van kennis is, maar een gezamenlijke zoektocht, een ontmoetingsplek waar ideeën, lichamen en ervaringen elkaar voortdurend doorkruisen. Het is een plek van verbondenheid met de wereld om ons heen. Ze neemt ons mee op een verkenning van beweging: van dans tot luchtgetrappel, van vergeten gebaren zoals huppelen tot de mond niet enkel als vervoermiddel voor woorden, maar als een sensitief orgaan dat in voortdurende verbinding staat met de wereld. Ook lachen en fluisteren worden door Hermans gezien als vormen van belichaamd verzet in het onderwijs.
Dit boek is een pleidooi voor onderwijs in beweging: een onderwijs dat niet naar binnen is gekeerd, dat niet vasthoudt aan een uitsluitend mensgericht of ontwikkelingsgericht perspectief, maar dat ruimte biedt voor het onverwachte, het ongeordende en het wereldse. Het is een uitnodiging om op zwerftocht te gaan: te dolen langs kronkelende paden, waar verdwalen onontbeerlijk is en het vinden van oriëntatiepunten niet het doel maar het onderwijs zelf wordt.
Carolien Hermans studeerde aan de Radboud Universiteit Nijmegen en behaalde een master in Choreografie aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Ze promoveerde aan de Academy for Creative and Performing Arts (ACPA) van de Universiteit Leiden, waar ze onderzoek deed naar dansimprovisatie en het creatieve spel van kinderen. Naast haar werk als schrijver van kinderboeken en essays, publiceert ze regelmatig in wetenschappelijke tijdschriften. Als associate lector Muzikale Leerculturen is ze verbonden aan het Conservatorium van Amsterdam, waar ze ook lesgeeft. In 2022 verscheen haar boek Pedagogiek van het onderweg zijn, uitgegeven door Garant.
Naar een pedagogiek van de beweeglijkheid
In Naar een pedagogiek van de beweeglijkheid nodigt Carolien Hermans ons uit om het onderwijs te heroverwegen door beweging, het ongeordende en de zintuiglijke ervaringen van het lichaam als uitgangspunt te nemen. Ze ziet onderwijs niet als een statisch proces van kennisoverdracht, maar als een dynamische beweging naar buiten, een uitnodiging om de wereld tegemoet te treden. Hermans pleit in dit boek voor een andere benadering van onderwijs: onderwijs dat het ongeregelde, het speelse, het magische en het lichamelijke omarmt.
Met de inzichten van denkers als Tim Ingold, Michel Serres en Jan Masschelein onderzoekt Hermans hoe onderwijs niet slechts een overdracht van kennis is, maar een gezamenlijke zoektocht, een ontmoetingsplek waar ideeën, lichamen en ervaringen elkaar voortdurend doorkruisen. Het is een plek van verbondenheid met de wereld om ons heen. Ze neemt ons mee op een verkenning van beweging: van dans tot luchtgetrappel, van vergeten gebaren zoals huppelen tot de mond niet enkel als vervoermiddel voor woorden, maar als een sensitief orgaan dat in voortdurende verbinding staat met de wereld. Ook lachen en fluisteren worden door Hermans gezien als vormen van belichaamd verzet in het onderwijs.
Dit boek is een pleidooi voor onderwijs in beweging: een onderwijs dat niet naar binnen is gekeerd, dat niet vasthoudt aan een uitsluitend mensgericht of ontwikkelingsgericht perspectief, maar dat ruimte biedt voor het onverwachte, het ongeordende en het wereldse. Het is een uitnodiging om op zwerftocht te gaan: te dolen langs kronkelende paden, waar verdwalen onontbeerlijk is en het vinden van oriëntatiepunten niet het doel maar het onderwijs zelf wordt.
Carolien Hermans studeerde aan de Radboud Universiteit Nijmegen en behaalde een master in Choreografie aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Ze promoveerde aan de Academy for Creative and Performing Arts (ACPA) van de Universiteit Leiden, waar ze onderzoek deed naar dansimprovisatie en het creatieve spel van kinderen. Naast haar werk als schrijver van kinderboeken en essays, publiceert ze regelmatig in wetenschappelijke tijdschriften. Als associate lector Muzikale Leerculturen is ze verbonden aan het Conservatorium van Amsterdam, waar ze ook lesgeeft. In 2022 verscheen haar boek Pedagogiek van het onderweg zijn, uitgegeven door Garant.
Voorbij de schaduw – De vier seizoenen als gids voor levensvragen
Met de seizoenen als metafoor leidt dit boek je stap voor stap naar dit levensdoel. Het toont je door middel van praktische oefeningen en inzichten hoe je met moeilijke situaties, zoals het verliezen van een dierbare of het maken van moeilijke keuzes, kunt leren omgaan. Het gebruik van de natuur als inspiratiebron maakt dit boek origineel en vooral heel krachtig.
‘Op het ritme van de seizoenen en met de rijke symboliek van de natuur kan Voorbij de schaduw op je weg naar meer balans en naar dieper contact met je eigen potentieel een gids naar meer welzijn en geluk zijn. Stap voor stap, cyclus na cyclus. Met altijd het uitzicht op een nieuwe start.’
— Walter Krikilion, psychotherapeut en theoloog, stafmedewerker zingeving, ethiek en cliëntenparticipatie OPZ Geel.
Voorbij de schaduw – De vier seizoenen als gids voor levensvragen
Met de seizoenen als metafoor leidt dit boek je stap voor stap naar dit levensdoel. Het toont je door middel van praktische oefeningen en inzichten hoe je met moeilijke situaties, zoals het verliezen van een dierbare of het maken van moeilijke keuzes, kunt leren omgaan. Het gebruik van de natuur als inspiratiebron maakt dit boek origineel en vooral heel krachtig.
‘Op het ritme van de seizoenen en met de rijke symboliek van de natuur kan Voorbij de schaduw op je weg naar meer balans en naar dieper contact met je eigen potentieel een gids naar meer welzijn en geluk zijn. Stap voor stap, cyclus na cyclus. Met altijd het uitzicht op een nieuwe start.’
— Walter Krikilion, psychotherapeut en theoloog, stafmedewerker zingeving, ethiek en cliëntenparticipatie OPZ Geel.
Berichten uit de filosofentuin. Verhalen van troost, verbeelding en verwondering
Berichten uit de filosofentuin. Verhalen van troost, verbeelding en verwondering
Aanraking in tijden van huidhongerMet beklijvende verhalen van en voor jong en oud
Door COVID-19 beseffen en erkennen velen plots dat aanraking geen fijne surplus maar een essentieel verlangen was en is; dit niet alleen voor mensen die er kwaliteitsvolle familiale en vriendschapsrelaties op na houden.
Maar uiteraard was huidhonger ook eerder al een reëel gegeven. Daarom ontstond het concept voor dit boek reeds in januari 2020, dus enkele maanden voor het begin van de pandemie.
De auteur reikt in dit boek vele tips tot inspiratie aan om met huidhonger om te gaan. Vervolgens hoopt ze dat de lezer kracht en troost put uit de talloze beklijvende en veerkrachtige verhalen van jong én oud; van professionals en niet-professionals.
“Deze pandemie geeft ons de tijd om te reflecteren over onze maatschappij. Het biedt ons kansen om intimiteit meer toegankelijk te maken. Indien we daarin slagen, zullen we de mens in ons zorgsysteem gelukkiger maken, daar ben ik van overtuigd. In dit boek ontdekken we wat de waarde van intimiteit is, en hoe we die grondstof beter kunnen inzetten in onze maatschappij. Want de grote verbeteringen in geluk zullen we vinden in wat we onderweg vergeten waren. Laat datnet de vraag zijn die dit zeer waardevolle boek beantwoordt: hoe kunnen we de waarde van intimiteit in al onze contacten herstellen?”
(Wim Slabbinck, auteur van het voorwoord)
Aanraking in tijden van huidhongerMet beklijvende verhalen van en voor jong en oud
Door COVID-19 beseffen en erkennen velen plots dat aanraking geen fijne surplus maar een essentieel verlangen was en is; dit niet alleen voor mensen die er kwaliteitsvolle familiale en vriendschapsrelaties op na houden.
Maar uiteraard was huidhonger ook eerder al een reëel gegeven. Daarom ontstond het concept voor dit boek reeds in januari 2020, dus enkele maanden voor het begin van de pandemie.
De auteur reikt in dit boek vele tips tot inspiratie aan om met huidhonger om te gaan. Vervolgens hoopt ze dat de lezer kracht en troost put uit de talloze beklijvende en veerkrachtige verhalen van jong én oud; van professionals en niet-professionals.
“Deze pandemie geeft ons de tijd om te reflecteren over onze maatschappij. Het biedt ons kansen om intimiteit meer toegankelijk te maken. Indien we daarin slagen, zullen we de mens in ons zorgsysteem gelukkiger maken, daar ben ik van overtuigd. In dit boek ontdekken we wat de waarde van intimiteit is, en hoe we die grondstof beter kunnen inzetten in onze maatschappij. Want de grote verbeteringen in geluk zullen we vinden in wat we onderweg vergeten waren. Laat datnet de vraag zijn die dit zeer waardevolle boek beantwoordt: hoe kunnen we de waarde van intimiteit in al onze contacten herstellen?”
(Wim Slabbinck, auteur van het voorwoord)
#HetGevoelGeadopteerd
Dit boek, dat heel open en onbevooroordeeld 8 getuigenissen en verhalen van geadopteerden brengt, zonder eenzijdige morele boodschappen rond adoptie, wil daartoe een waardevolle bijdragezijn.
#HetGevoelGeadopteerd
Dit boek, dat heel open en onbevooroordeeld 8 getuigenissen en verhalen van geadopteerden brengt, zonder eenzijdige morele boodschappen rond adoptie, wil daartoe een waardevolle bijdragezijn.
Dieren in de hulpverlening. Narratief ontwerp van een een hulpverleningscontext met dieren in de hoofdrol.
Met een narratieve benadering verkennen we de elementen van een hulpverleningscontextdie van cruciaal belang blijken om de integriteit van de cliënten – en de dieren waarmee wordt gewerkt – te vrijwaren, maar vooral om hulpverleningsdoelstellingen te behalen.
De lezer wordt meegenomen in kleurrijke voorbeelden, beelden , narratieven en verhalen uit de praktijk. (‘narratief’ en ‘verhaal’ zijn synoniemen)
Dieren in de hulpverlening. Narratief ontwerp van een een hulpverleningscontext met dieren in de hoofdrol.
Met een narratieve benadering verkennen we de elementen van een hulpverleningscontextdie van cruciaal belang blijken om de integriteit van de cliënten – en de dieren waarmee wordt gewerkt – te vrijwaren, maar vooral om hulpverleningsdoelstellingen te behalen.
De lezer wordt meegenomen in kleurrijke voorbeelden, beelden , narratieven en verhalen uit de praktijk. (‘narratief’ en ‘verhaal’ zijn synoniemen)
Gedurfde vragen. De antwoorden die je nog niet eerder kreeg over autisme
In ‘Gedurfde vragen: de antwoorden die je nog niet eerder kreeg over autisme’ beantwoordt Sam Peeters meer dan 50 van deze vragen: rond autisme, rust en onrust, opgroeien en gezinsleven, het dagelijks leven met autisme, op school, samen leven en genieten, vrije tijd en uitgaan, aan het werk en de toekomst.
Hij doet dat vanuit eigen ervaringen en kennis, met respect, eerlijk en vooral met nuance. Soms zijn het kritische, praktische, positieve of filosofische vragen. Vaak zijn het ook ongewone, harde, bizarre, ongepaste of gedurfde vragen. Meer dan genoeg stof dus om over na te denken, herkenning te vinden en zelf mee aan de slag te gaan.
Gedurfde vragen. De antwoorden die je nog niet eerder kreeg over autisme
In ‘Gedurfde vragen: de antwoorden die je nog niet eerder kreeg over autisme’ beantwoordt Sam Peeters meer dan 50 van deze vragen: rond autisme, rust en onrust, opgroeien en gezinsleven, het dagelijks leven met autisme, op school, samen leven en genieten, vrije tijd en uitgaan, aan het werk en de toekomst.
Hij doet dat vanuit eigen ervaringen en kennis, met respect, eerlijk en vooral met nuance. Soms zijn het kritische, praktische, positieve of filosofische vragen. Vaak zijn het ook ongewone, harde, bizarre, ongepaste of gedurfde vragen. Meer dan genoeg stof dus om over na te denken, herkenning te vinden en zelf mee aan de slag te gaan.
Leven met een chronische aandoening. Patiënten aan het woord
An Debaene liet zestien personen aan het woord die getuigden over hun ziekte. Daarmee hoopte zij die overeenkomsten en parallellen te vinden. Met dit boek wil zij de persoon met een chronische aandoening erkenning geven, personen met verschillende chronische aandoeningen dichter bij elkaarbrengen en de samenleving wijzen op de verschillende aspecten die het welbevinden en de levenskwaliteit van de chronisch zieke mee bepalen. Wat ervaren zij hetzelfde, wat bindt hen en hoe zouden zij een steun kunnen betekenen voor elkaar? Maar ook, wat kunnen anderen, niet chronisch zieken en zorgverleners ‘mee-dragen’ en doen.
Leven met een chronische aandoening. Patiënten aan het woord
An Debaene liet zestien personen aan het woord die getuigden over hun ziekte. Daarmee hoopte zij die overeenkomsten en parallellen te vinden. Met dit boek wil zij de persoon met een chronische aandoening erkenning geven, personen met verschillende chronische aandoeningen dichter bij elkaarbrengen en de samenleving wijzen op de verschillende aspecten die het welbevinden en de levenskwaliteit van de chronisch zieke mee bepalen. Wat ervaren zij hetzelfde, wat bindt hen en hoe zouden zij een steun kunnen betekenen voor elkaar? Maar ook, wat kunnen anderen, niet chronisch zieken en zorgverleners ‘mee-dragen’ en doen.
Opvoeding en onderwijs tussen geduld en ongeduld
Een open zoektocht naar wat geduld en ongeduld in onze steeds snellere tijd betekenen voor opvoeding en onderwijs.
Een podcast-interview met Taco Visser
Een serie vlogs over dit boek
Een artikel van de auteur over dit onderwerp in Pedagogiek in Praktijk
Opvoeding en onderwijs tussen geduld en ongeduld
Een open zoektocht naar wat geduld en ongeduld in onze steeds snellere tijd betekenen voor opvoeding en onderwijs.
Een podcast-interview met Taco Visser
Een serie vlogs over dit boek
Een artikel van de auteur over dit onderwerp in Pedagogiek in Praktijk
Tussen hoop en hersenletsel. Een zoektocht naar identiteit, van een verkeersslachtoffer.
De verhalende getuigenis wordt aangevuld met inzichten vanuit een beschouwende en wetenschapsfilosofische hoek.Op 11 maart geeft Stijn Geerinck een presentatie over dit boek.
Tussen hoop en hersenletsel. Een zoektocht naar identiteit, van een verkeersslachtoffer.
De verhalende getuigenis wordt aangevuld met inzichten vanuit een beschouwende en wetenschapsfilosofische hoek.Op 11 maart geeft Stijn Geerinck een presentatie over dit boek.
DFNA9. De dief die gehoor en evenwicht wegneemt.
In 2014 werd bij de auteur van dit boek DFNA9 vastgesteld. Elf jaar eerder begonnen de eerste klachten: licht gehoorverlies en slecht spraakverstaan. In 2010 escaleerde haar situatie met enkele Ménièreforme aanvallen die haar evenwicht voorgoed wegnamen en haar leven van de ene op de andere dag veranderden.
DFNA9. De dief die gehoor en evenwicht wegneemt.
In 2014 werd bij de auteur van dit boek DFNA9 vastgesteld. Elf jaar eerder begonnen de eerste klachten: licht gehoorverlies en slecht spraakverstaan. In 2010 escaleerde haar situatie met enkele Ménièreforme aanvallen die haar evenwicht voorgoed wegnamen en haar leven van de ene op de andere dag veranderden.
Een stap uit de duisternis.Veerkrachtig omgaan met heden en verleden.
In dit boek laat Conny Ielegems zien hoe zij een einde maakte aan de opeenstapeling van problemen die haar leven tekenden. Ze beschrijft haar weg langs kindermishandeling en verwaarlozing, trauma, burn-out en depressie, verlieservaringen, faillissement, scheiding en relatiebreuken tot de verslaving van haar zoon. Vanuit haar opleidingen en werkervaringen als therapeute bekijkt zij de gevolgen van dit alles op haar leven en zelfbeeld. Ze beklemtoont hoe negatief zelfgeloof, aangeleerd in de vroege kinderjaren, aan de basis ligt van vele problemen. Niet alleen bij zichzelf herkent ze de gevolgen, ze ziet ze dagelijks terug bij haar cliënten. In een tweede deel geeft ze tips om de stap uit de duisternis te zetten, op weg naar een tevreden leven.
Een stap uit de duisternis.Veerkrachtig omgaan met heden en verleden.
In dit boek laat Conny Ielegems zien hoe zij een einde maakte aan de opeenstapeling van problemen die haar leven tekenden. Ze beschrijft haar weg langs kindermishandeling en verwaarlozing, trauma, burn-out en depressie, verlieservaringen, faillissement, scheiding en relatiebreuken tot de verslaving van haar zoon. Vanuit haar opleidingen en werkervaringen als therapeute bekijkt zij de gevolgen van dit alles op haar leven en zelfbeeld. Ze beklemtoont hoe negatief zelfgeloof, aangeleerd in de vroege kinderjaren, aan de basis ligt van vele problemen. Niet alleen bij zichzelf herkent ze de gevolgen, ze ziet ze dagelijks terug bij haar cliënten. In een tweede deel geeft ze tips om de stap uit de duisternis te zetten, op weg naar een tevreden leven.
Een gelukkige menopauze. Vrij van ongemakken en vooroordelen in de overgang
Dit boek biedt een nieuwe kijk op wat de klachten van de overgang zijn, waarom we ze krijgen en hoe we ze moeten aanpakken. Op grond van directe en persoonlijke ervaring, ondersteund door recente studies en onderzoeken, geeft de auteur een aantal methoden om de oorsprong van je opvliegers te leren herkennen en te begrijpen, en er zo snel en met minder ongemakken vanaf te komen.
Eenvoudig, fris en didactisch als een zelfhulpboek, maar ook ironisch en onderhoudend als een roman, laat Grazia Sferrazza nieuw licht schijnen op de meest delicate en mysterieuze leeftijd van de vrouw. Een nieuwe zienswijze voor een menopauze zonder medicijnen en vooroordelen.
Een gelukkige menopauze. Vrij van ongemakken en vooroordelen in de overgang
Dit boek biedt een nieuwe kijk op wat de klachten van de overgang zijn, waarom we ze krijgen en hoe we ze moeten aanpakken. Op grond van directe en persoonlijke ervaring, ondersteund door recente studies en onderzoeken, geeft de auteur een aantal methoden om de oorsprong van je opvliegers te leren herkennen en te begrijpen, en er zo snel en met minder ongemakken vanaf te komen.
Eenvoudig, fris en didactisch als een zelfhulpboek, maar ook ironisch en onderhoudend als een roman, laat Grazia Sferrazza nieuw licht schijnen op de meest delicate en mysterieuze leeftijd van de vrouw. Een nieuwe zienswijze voor een menopauze zonder medicijnen en vooroordelen.
Achter deze muren. Inkijk in het Syrische gevangeniswezen (1983-1999)
Het boek neemt de lezer mee van een kleine gevangenis te midden van Damascus, zonder enige vorm van medische zorg, naar een moderne gevangenis aan de randen van de stad, die is gebouwd volgens de voorschriften van Human Rights Watch. Vervolgens, en dat was de grootste klap, gaat het naar de Wastijns gevangenis van Tadmur, waar de gevangene geen enkele recht heeft, zelfs geen recht op leven. Maar zelfs in Tadmur overwint het leven. De gevangenen mogen er geen agenten aankijken, ze moeten altijd de blik op de grond richten, en toch kunnen ze zelfs daar soms lachen. Ze vluchten naar de hoeken van de slaapzaal, waar ze niet te zien zijn als de bewaker door het luik (Sharaka) kijkt. Ze spelen, wisselen poëzie uit of delen hun herinneringen. Als er leven zou zijn na de dood, dan is het zonder twijfel hier… De grote vraag blijft: Hoe kan de gevangene het leven hernemen na de gevangenis? Zal hij zijn studie hervatten om zich te specialiseren in chirurgie? Hoe kan hij liefhebben? En ook, hoe kijkt hij naar het Syrië van vandaag? Is er hoop in het land van de zon?
Achter deze muren. Inkijk in het Syrische gevangeniswezen (1983-1999)
Het boek neemt de lezer mee van een kleine gevangenis te midden van Damascus, zonder enige vorm van medische zorg, naar een moderne gevangenis aan de randen van de stad, die is gebouwd volgens de voorschriften van Human Rights Watch. Vervolgens, en dat was de grootste klap, gaat het naar de Wastijns gevangenis van Tadmur, waar de gevangene geen enkele recht heeft, zelfs geen recht op leven. Maar zelfs in Tadmur overwint het leven. De gevangenen mogen er geen agenten aankijken, ze moeten altijd de blik op de grond richten, en toch kunnen ze zelfs daar soms lachen. Ze vluchten naar de hoeken van de slaapzaal, waar ze niet te zien zijn als de bewaker door het luik (Sharaka) kijkt. Ze spelen, wisselen poëzie uit of delen hun herinneringen. Als er leven zou zijn na de dood, dan is het zonder twijfel hier… De grote vraag blijft: Hoe kan de gevangene het leven hernemen na de gevangenis? Zal hij zijn studie hervatten om zich te specialiseren in chirurgie? Hoe kan hij liefhebben? En ook, hoe kijkt hij naar het Syrië van vandaag? Is er hoop in het land van de zon?
Een onstuitbaar verlangen. De werking van de ziel in onze relaties.
Dit boek laat zijn licht schijnen op de bron van dit verlangen, en op de invloed van de ziel op onze relaties. We ontvangen in onze alledaagse situaties voortdurend aanwijzingen van de ziel om naar de grote Eenheid toe te groeien. Het mannelijke en vrouwelijke vormen samen deze Eenheid, maar we voelen deze Eenheid in onze relaties vaak niet. We worstelen heel wat af, omdat ons ego de overhand heeft op ons innerlijk verlangen. Daardoor slaan we de plank nogal eens mis.Wanneer we hiernaar kijken door de ogen van de ziel groeien onze inzichten en groeit ook onze liefde voor de ander.
Een onstuitbaar verlangen. De werking van de ziel in onze relaties.
Dit boek laat zijn licht schijnen op de bron van dit verlangen, en op de invloed van de ziel op onze relaties. We ontvangen in onze alledaagse situaties voortdurend aanwijzingen van de ziel om naar de grote Eenheid toe te groeien. Het mannelijke en vrouwelijke vormen samen deze Eenheid, maar we voelen deze Eenheid in onze relaties vaak niet. We worstelen heel wat af, omdat ons ego de overhand heeft op ons innerlijk verlangen. Daardoor slaan we de plank nogal eens mis.Wanneer we hiernaar kijken door de ogen van de ziel groeien onze inzichten en groeit ook onze liefde voor de ander.
Ruimte voor Dyslexie
Mensen met dyslexie, zoals Léon Biezeman, worden vaak voor dom of lui gehouden. Men begrijpt niet dat iemand op sommige punten uitblinkt, terwijl hij op andere punten slechte tot zeer slechte resultaten haalt. In dit boek beschrijft de auteur onder meer de ervaringen die hij op verschillende scholen heeft opgedaan. Het gaat over begrip en onbegrip voor iemand die dyslectisch is. Door zijn handicap blijkt hij steeds weer in aanvaring te komen met de algemeen aanvaarde wijze van werken en studeren.
Het belangrijkste is dat er ‘ruimte voor dyslexie’ en dus voor dyslectici wordt gelaten. Vaak is men bereid te helpen, men weet alleen niet hoe. Dan wordt onvermijdelijk de vraag gesteld: Wat is dyslexie eigenlijk en wat doet het met je? Voor iemand die dyslectisch is, is het vrijwel onmogelijk om daar een antwoord op te geven. Hij weet immers niet hoe het is om niet dyslectisch te zijn, hij weet alleen dat hij problemen heeft met lezen en spellen.
De auteur is er in dit boek in geslaagd om zijn eigen ervaringen weer te geven. Zijn boodschap aan de lezer is dat iemand met dyslexie over het algemeen voldoende mogelijkheden heeft om te leren, als zijn omgeving de leerproblemen maar accepteert.
Boekvoorstelling op 19 april 2019:
Ruimte voor Dyslexie
Mensen met dyslexie, zoals Léon Biezeman, worden vaak voor dom of lui gehouden. Men begrijpt niet dat iemand op sommige punten uitblinkt, terwijl hij op andere punten slechte tot zeer slechte resultaten haalt. In dit boek beschrijft de auteur onder meer de ervaringen die hij op verschillende scholen heeft opgedaan. Het gaat over begrip en onbegrip voor iemand die dyslectisch is. Door zijn handicap blijkt hij steeds weer in aanvaring te komen met de algemeen aanvaarde wijze van werken en studeren.
Het belangrijkste is dat er ‘ruimte voor dyslexie’ en dus voor dyslectici wordt gelaten. Vaak is men bereid te helpen, men weet alleen niet hoe. Dan wordt onvermijdelijk de vraag gesteld: Wat is dyslexie eigenlijk en wat doet het met je? Voor iemand die dyslectisch is, is het vrijwel onmogelijk om daar een antwoord op te geven. Hij weet immers niet hoe het is om niet dyslectisch te zijn, hij weet alleen dat hij problemen heeft met lezen en spellen.
De auteur is er in dit boek in geslaagd om zijn eigen ervaringen weer te geven. Zijn boodschap aan de lezer is dat iemand met dyslexie over het algemeen voldoende mogelijkheden heeft om te leren, als zijn omgeving de leerproblemen maar accepteert.
Boekvoorstelling op 19 april 2019:
De verbroken verbinding
De verbinding met ons Zelf is de essentie van ons leven. Door belasting, trauma of shock in ons prenatale en vroegkinderlijke leven kunnen we verbinding verliezen. Wanneer we de verbinding met ons Zelf verliezen en we van ons Zelf vervreemden, raakt onze levensloop vertroebeld. We verliezen aan bewust ‘Zijn’. Ons leven wordt dan gedomineerd door het onbewuste en we blijven zoeken naar het verloren geluk. Het wordt moeilijker om verbinding met anderen te onderhouden. We krijgen het moeilijk betekenis en zin te geven aan ons leven. Een angst voor de dood neemt bezit van ons.
Verbinden gaat veel dieper en is veel belangrijker dan hechten. Hechting is een reactie op angst; verbinding betekent een diep verbondenheid met ons Zelf, met anderen en met de natuur. Het is in onze vroege, prenatale geschiedenis dat het basisgevoel van verbinding al dan niet is ontstaan. Prenatale belasting en geboortetrauma’s kunnen de verbinding met ons Zelf verbreken.
Alleen door bewustwording kunnen we de verbroken verbinding herstellen. We kunnen die weg alleen gaan door innerlijke stilte te zoeken, door ons terug te trekken in een zelfgekozen eenzaamheid, door in het hier-en-nu te leven. Zonder lijden kunnen we de verbinding niet herstellen. Soms kan het nodig zijn om professionele hulp te zoeken om de verbinding met ons Zelf te helen. Een psychotherapie die aandacht schenkt aan onze prenatale en vroegkinderlijke trauma’s is dan aangewezen.
De verbroken verbinding
De verbinding met ons Zelf is de essentie van ons leven. Door belasting, trauma of shock in ons prenatale en vroegkinderlijke leven kunnen we verbinding verliezen. Wanneer we de verbinding met ons Zelf verliezen en we van ons Zelf vervreemden, raakt onze levensloop vertroebeld. We verliezen aan bewust ‘Zijn’. Ons leven wordt dan gedomineerd door het onbewuste en we blijven zoeken naar het verloren geluk. Het wordt moeilijker om verbinding met anderen te onderhouden. We krijgen het moeilijk betekenis en zin te geven aan ons leven. Een angst voor de dood neemt bezit van ons.
Verbinden gaat veel dieper en is veel belangrijker dan hechten. Hechting is een reactie op angst; verbinding betekent een diep verbondenheid met ons Zelf, met anderen en met de natuur. Het is in onze vroege, prenatale geschiedenis dat het basisgevoel van verbinding al dan niet is ontstaan. Prenatale belasting en geboortetrauma’s kunnen de verbinding met ons Zelf verbreken.
Alleen door bewustwording kunnen we de verbroken verbinding herstellen. We kunnen die weg alleen gaan door innerlijke stilte te zoeken, door ons terug te trekken in een zelfgekozen eenzaamheid, door in het hier-en-nu te leven. Zonder lijden kunnen we de verbinding niet herstellen. Soms kan het nodig zijn om professionele hulp te zoeken om de verbinding met ons Zelf te helen. Een psychotherapie die aandacht schenkt aan onze prenatale en vroegkinderlijke trauma’s is dan aangewezen.
Ik moet nu gaan. Een triptiek: ziekte, euthanasie, rouw
Veel meer dan een wetenschappelijk traktaat kan dit hoogstpersoonlijke en gevoelige verhaal ons laten stilstaan bij complexe thema’s als euthanasie en rouw.Dit boek overstijgt echter het individuele leed, het raakt ons in de wezenlijkheid, in onze eigen kwetsbaarheid en sterfelijkheid. Er lijkt een universele herkenbaarheid en troost uit te gaan van het durven uitspreken van verdriet. Ik word er stil van.
Dirk De Wachter
Ontreddering en onmacht verruilen voor sereniteit en steun. Negen en een halve week kreeg Mieke om de moederzorg naar haar zoon te voleindigen. Drie jaar later bundelt zij haar kronieken en fileert zij haar afscheid en rouw. Respect is het enige dat ik over mijn lippen krijg.
François Pauwels
Teamarts Omega
Het leven: nog niet en dan niet meer. De dood: nooit meer. De dood in het leven: van nooit meer naar toch misschien weer. Of nog niet?
Jean-Paul Van Bendegem
Ik moet nu gaan. Een triptiek: ziekte, euthanasie, rouw
Veel meer dan een wetenschappelijk traktaat kan dit hoogstpersoonlijke en gevoelige verhaal ons laten stilstaan bij complexe thema’s als euthanasie en rouw.Dit boek overstijgt echter het individuele leed, het raakt ons in de wezenlijkheid, in onze eigen kwetsbaarheid en sterfelijkheid. Er lijkt een universele herkenbaarheid en troost uit te gaan van het durven uitspreken van verdriet. Ik word er stil van.
Dirk De Wachter
Ontreddering en onmacht verruilen voor sereniteit en steun. Negen en een halve week kreeg Mieke om de moederzorg naar haar zoon te voleindigen. Drie jaar later bundelt zij haar kronieken en fileert zij haar afscheid en rouw. Respect is het enige dat ik over mijn lippen krijg.
François Pauwels
Teamarts Omega
Het leven: nog niet en dan niet meer. De dood: nooit meer. De dood in het leven: van nooit meer naar toch misschien weer. Of nog niet?
Jean-Paul Van Bendegem
Elke dag fluitend naar de klas. Visie met tips en anekdotes
Elke dag fluitend naar de klas. Visie met tips en anekdotes
Wanneer woorden tekortschieten.Creatief op zoek naar het doorleefde levensverhaal
Het levensverhaal van eenieder is uniek, met ups en downs, met tekortschietenvreugde en verdriet. Oudere volwassenen denken graag na over allelevenservaring die ze hebben opgedaan.
De auteur geeft in dit boek een aantal inzichten over hoe men metpassie kan leven en hoe men creativiteit kan brengen in het eigen levenen levensverhaal. Ook toont de auteur hoe begeleiders/coaches opzoek kunnen gaan naar het doorleefde levensverhaal van individuelemensen of mensen in groep, waarbij ze niet alleen expert zijn, maarook vertrouwenspersoon en begeleider. Hierbij is het belangrijk om deoudere volwassene centraal te stellen en te werken vanuit zijn sterktes,mogelijkheden, talenten, dromen en competenties. Er wordt niet enkelingezet op het verleden en het heden. Ook de toekomst komt aan bod.Hoe kan het leven er over vijf of tien jaar uitzien?
Dit boek is bedoeld voor iedereen die op een creatieve manier zijnlevensverhaal naar boven wil brengen. Het is ook bedoeld voor begeleiders/coaches die ondersteuning bieden om het levensverhaal vanoudere volwassenen in beeld te brengen.
Wanneer woorden tekortschieten.Creatief op zoek naar het doorleefde levensverhaal
Het levensverhaal van eenieder is uniek, met ups en downs, met tekortschietenvreugde en verdriet. Oudere volwassenen denken graag na over allelevenservaring die ze hebben opgedaan.
De auteur geeft in dit boek een aantal inzichten over hoe men metpassie kan leven en hoe men creativiteit kan brengen in het eigen levenen levensverhaal. Ook toont de auteur hoe begeleiders/coaches opzoek kunnen gaan naar het doorleefde levensverhaal van individuelemensen of mensen in groep, waarbij ze niet alleen expert zijn, maarook vertrouwenspersoon en begeleider. Hierbij is het belangrijk om deoudere volwassene centraal te stellen en te werken vanuit zijn sterktes,mogelijkheden, talenten, dromen en competenties. Er wordt niet enkelingezet op het verleden en het heden. Ook de toekomst komt aan bod.Hoe kan het leven er over vijf of tien jaar uitzien?
Dit boek is bedoeld voor iedereen die op een creatieve manier zijnlevensverhaal naar boven wil brengen. Het is ook bedoeld voor begeleiders/coaches die ondersteuning bieden om het levensverhaal vanoudere volwassenen in beeld te brengen.