Een algemene orthopedagogiek (O&A-Reeks, nr. 8)
Opvoeding kan vanwege diverse redenen moeizaam verlopen. Verschillende soorten hulpverleners kunnen dan op allerlei manieren hulpverlenen. Het is daarbij van groot belang dat opvoeders, jeugdigen, hulpverleners helder met elkaar kunnen communiceren. Dit boek wil daaraan een bijdrage leveren. De auteur geeft een antwoord op de vragen wat stagnerende opvoeding is, welke typen opvoedingsstagnatie te onderscheiden zijn, wat hulpverlenen is en welke soorten hulpverleners er zijn. Omdat er meerdere antwoorden mogelijk zijn, heeft dit boek de titel: Een algemene orthopedagogiek.
Het boek is onder meer bestemd voor studenten in het hoger en postacademisch onderwijs die zich voorbereiden op één van de beroepen als opvoedingshulpverlener. Tevens is het van belang voor studenten in een opleiding tot docent in het basis- of voortgezet onderwijs, omdat zij in hun werk niet alleen doorsnee leerlingen ontmoeten maar ook leerlingen met een specifieke opvoedvraag. Daarnaast is het een waardevolle bron voor professionele hulpverleners die zich willen bezinnen op het kenmerkende van opvoedingshulpverlening.
De auteur licht fijnmazige analyses van en kritische reflecties op opvoedingshulpverlening
toe met vele praktijkvoorbeelden. Hij daagt de lezer uit om grondig na te denken zonder
het contact met de werkelijkheid te verliezen. Met deze publicatie bewijst hij niet alleen
orthopedagogen (in opleiding) een grote dienst, maar ook degenen aan wie zij opvoedingshulp
(gaan) bieden.
Doret de Ruyter (hoogleraar Theoretische Pedagogiek en Opleidingsdirecteur Pedagogische
Wetenschappen Vrije Universiteit Amsterdam).
Prof. dr. Piet de Ruyter was de eerste hoogleraar Orthopedagogiek aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Hij hield zich onder meer bezig met de professionalisering van het werk van de groepsleider in de residentiële hulpverlening en met de ontwikkeling van de praktisch pedagogische gezinshulpverlening.
Een algemene orthopedagogiek (O&A-Reeks, nr. 8)
Opvoeding kan vanwege diverse redenen moeizaam verlopen. Verschillende soorten hulpverleners kunnen dan op allerlei manieren hulpverlenen. Het is daarbij van groot belang dat opvoeders, jeugdigen, hulpverleners helder met elkaar kunnen communiceren. Dit boek wil daaraan een bijdrage leveren. De auteur geeft een antwoord op de vragen wat stagnerende opvoeding is, welke typen opvoedingsstagnatie te onderscheiden zijn, wat hulpverlenen is en welke soorten hulpverleners er zijn. Omdat er meerdere antwoorden mogelijk zijn, heeft dit boek de titel: Een algemene orthopedagogiek.
Het boek is onder meer bestemd voor studenten in het hoger en postacademisch onderwijs die zich voorbereiden op één van de beroepen als opvoedingshulpverlener. Tevens is het van belang voor studenten in een opleiding tot docent in het basis- of voortgezet onderwijs, omdat zij in hun werk niet alleen doorsnee leerlingen ontmoeten maar ook leerlingen met een specifieke opvoedvraag. Daarnaast is het een waardevolle bron voor professionele hulpverleners die zich willen bezinnen op het kenmerkende van opvoedingshulpverlening.
De auteur licht fijnmazige analyses van en kritische reflecties op opvoedingshulpverlening
toe met vele praktijkvoorbeelden. Hij daagt de lezer uit om grondig na te denken zonder
het contact met de werkelijkheid te verliezen. Met deze publicatie bewijst hij niet alleen
orthopedagogen (in opleiding) een grote dienst, maar ook degenen aan wie zij opvoedingshulp
(gaan) bieden.
Doret de Ruyter (hoogleraar Theoretische Pedagogiek en Opleidingsdirecteur Pedagogische
Wetenschappen Vrije Universiteit Amsterdam).
Prof. dr. Piet de Ruyter was de eerste hoogleraar Orthopedagogiek aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Hij hield zich onder meer bezig met de professionalisering van het werk van de groepsleider in de residentiële hulpverlening en met de ontwikkeling van de praktisch pedagogische gezinshulpverlening.
Tegenpolen. Filosoferen tussen uitersten
Filosofisch denken is bij uitstek conceptueel denken. Het gaat om begrippen en hoe je die gebruikt. Dit boek wil de filoso- fie verhelderen aan de hand van filosofische begrippen in de vorm van tegenpolen. Begrippen die op de ene of de andere manier met elkaar contrasteren. Elk van de begrippenparen karakteriseert een aspect van de werkelijkheid, en met elkaar spannen ze een ruimte op waarin er kan worden nagedacht over hoe de wereld in elkaar steekt en welke rol mensen daarin spelen.
Pim Lemmens studeerde filosofie aan de universiteit van Utrecht. Hij geeft filosofische cursussen en workshops.
Tegenpolen. Filosoferen tussen uitersten
Filosofisch denken is bij uitstek conceptueel denken. Het gaat om begrippen en hoe je die gebruikt. Dit boek wil de filoso- fie verhelderen aan de hand van filosofische begrippen in de vorm van tegenpolen. Begrippen die op de ene of de andere manier met elkaar contrasteren. Elk van de begrippenparen karakteriseert een aspect van de werkelijkheid, en met elkaar spannen ze een ruimte op waarin er kan worden nagedacht over hoe de wereld in elkaar steekt en welke rol mensen daarin spelen.
Pim Lemmens studeerde filosofie aan de universiteit van Utrecht. Hij geeft filosofische cursussen en workshops.
Interculturele filosofie. Een studieboek
Interculturele filosofie is een relatief nieuw werkterrein op het gebied van de filosofie. De actualiteit en de noodzaak ervan is evident in een tijd waarin in de economie en politiek, wetenschap en technologie, kunst en toerisme wereldwijd uitwisselingen plaatsvinden. Om te beginnen wordt een kritische blik geworpen op het eurocentrisme van de westerse filosofie sinds de Verlichting. De gevolgen van deze houding ten opzichte van andere culturen zijn nog steeds aanwezig en moeten met duidelijke argumenten worden bestreden. Hierbij is de samenwerking met de thematisering van het denken in andere culturen, zowel in de culturele antropologie als in de comparatieve filosofie, van grote waarde. Dit boek presenteert concrete voorbeelden van dialogen tussen Europees-westerse en niet-westerse filosofieën.
Heinz Kimmerle is emeritus hoogleraar filosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hij heeft als gasthoogleraar aan verschillende universiteiten in Sub-Saharisch Afrika gewerkt.
Interculturele filosofie. Een studieboek
Interculturele filosofie is een relatief nieuw werkterrein op het gebied van de filosofie. De actualiteit en de noodzaak ervan is evident in een tijd waarin in de economie en politiek, wetenschap en technologie, kunst en toerisme wereldwijd uitwisselingen plaatsvinden. Om te beginnen wordt een kritische blik geworpen op het eurocentrisme van de westerse filosofie sinds de Verlichting. De gevolgen van deze houding ten opzichte van andere culturen zijn nog steeds aanwezig en moeten met duidelijke argumenten worden bestreden. Hierbij is de samenwerking met de thematisering van het denken in andere culturen, zowel in de culturele antropologie als in de comparatieve filosofie, van grote waarde. Dit boek presenteert concrete voorbeelden van dialogen tussen Europees-westerse en niet-westerse filosofieën.
Heinz Kimmerle is emeritus hoogleraar filosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hij heeft als gasthoogleraar aan verschillende universiteiten in Sub-Saharisch Afrika gewerkt.
De 7 competenties van de duurzame professional
Duurzaamheid en MVO – maatschappelijk verantwoord ondernemen staan volop in de belangstelling. Vaak gaat het om duurzaam gedrag voor individuen, maar dan altijd in de rol van burger of van consument. Maar de schakel daartussen ontbreekt: de individuele professional. Want het gedrag van ieder bedrijf en van elke organisatie wordt uiteindelijk bepaald door het gedrag van de bestuurders, de managers en de medewerkers.
Het boek is gebaseerd op een managementmethode: RESFIA+D. De zeven letters verwijzen naar de competenties waarover een duurzame professional beschikt. De methode wordt toegepast door bedrijven voor hun strategisch management en HRM, door professionals voor hun loopbaanplanning, en door universiteiten en hogescholen voor hun onderwijsontwikkeling.
Verhalen uit de praktijk illustreren hoe echte mensen, midden in de praktijk van hun werk, die competenties tot uiting brengen. Samen met de theorie vormen ze een inspiratiebron voor duurzaam ondernemen in de praktijk. Ze laten zien dat iedere professional, hoog of laag in wat voor bedrijf of organisatie ook, kan bijdragen aan duurzame ontwikkeling.
Deze publicatie is bedoeld voor algemene managers en HRM-managers in bedrijven,
overheids- en zorginstellingen, scholen en universiteiten, politieke partijen, verenigingen,
stichtingen en maatschappelijke organisaties. Maar ook voor coaches van professionals
en voor die professionals zelf en voor consultants op het gebied van duurzaamheid en
MVO.
Tot slot is het boek prima geschikt als lesmateriaal voor leerlingen en studenten in het
volwassenenonderwijs, hogescholen en universiteiten en hun docenten en onderwijsontwikkelaars.
Dr. Niko Roorda is een internationale pionier op het gebied van
duurzame ontwikkeling en hoger onderwijs. Hij werkte hij als
manager en docent aan de ontwikkeling van een HBO-opleiding
Duurzame Technologie. Later ontwierp hij diverse opleidingen
Duurzaam Ondernemen.
Na zijn studie theoretische natuurkunde en filosofie en een managementopleiding
promoveerde hij in de sociale wetenschappen,
met een proefschrift over duurzame ontwikkeling en organisatieverandering.
Al vele jaren adviseert en begeleidt hij bedrijven en onderwijsinstellingen bij de ontwikkeling
van hun duurzaamheidsstrategie en beleid. Hij verzorgt cursussen en trainingen voor
personeel en coacht individuele professionals. Hij publiceerde diverse boeken en artikelen
over duurzaamheid en MVO en hij ontving de VROM-prijs voor Innovatie en Duurzame
Ontwikkeling.
De 7 competenties van de duurzame professional
Duurzaamheid en MVO – maatschappelijk verantwoord ondernemen staan volop in de belangstelling. Vaak gaat het om duurzaam gedrag voor individuen, maar dan altijd in de rol van burger of van consument. Maar de schakel daartussen ontbreekt: de individuele professional. Want het gedrag van ieder bedrijf en van elke organisatie wordt uiteindelijk bepaald door het gedrag van de bestuurders, de managers en de medewerkers.
Het boek is gebaseerd op een managementmethode: RESFIA+D. De zeven letters verwijzen naar de competenties waarover een duurzame professional beschikt. De methode wordt toegepast door bedrijven voor hun strategisch management en HRM, door professionals voor hun loopbaanplanning, en door universiteiten en hogescholen voor hun onderwijsontwikkeling.
Verhalen uit de praktijk illustreren hoe echte mensen, midden in de praktijk van hun werk, die competenties tot uiting brengen. Samen met de theorie vormen ze een inspiratiebron voor duurzaam ondernemen in de praktijk. Ze laten zien dat iedere professional, hoog of laag in wat voor bedrijf of organisatie ook, kan bijdragen aan duurzame ontwikkeling.
Deze publicatie is bedoeld voor algemene managers en HRM-managers in bedrijven,
overheids- en zorginstellingen, scholen en universiteiten, politieke partijen, verenigingen,
stichtingen en maatschappelijke organisaties. Maar ook voor coaches van professionals
en voor die professionals zelf en voor consultants op het gebied van duurzaamheid en
MVO.
Tot slot is het boek prima geschikt als lesmateriaal voor leerlingen en studenten in het
volwassenenonderwijs, hogescholen en universiteiten en hun docenten en onderwijsontwikkelaars.
Dr. Niko Roorda is een internationale pionier op het gebied van
duurzame ontwikkeling en hoger onderwijs. Hij werkte hij als
manager en docent aan de ontwikkeling van een HBO-opleiding
Duurzame Technologie. Later ontwierp hij diverse opleidingen
Duurzaam Ondernemen.
Na zijn studie theoretische natuurkunde en filosofie en een managementopleiding
promoveerde hij in de sociale wetenschappen,
met een proefschrift over duurzame ontwikkeling en organisatieverandering.
Al vele jaren adviseert en begeleidt hij bedrijven en onderwijsinstellingen bij de ontwikkeling
van hun duurzaamheidsstrategie en beleid. Hij verzorgt cursussen en trainingen voor
personeel en coacht individuele professionals. Hij publiceerde diverse boeken en artikelen
over duurzaamheid en MVO en hij ontving de VROM-prijs voor Innovatie en Duurzame
Ontwikkeling.
Staar verder. Naar een kosmopolitisch begrijpen van de relatie tussen blindheid, kunst en maatschappij
Personen met een handicap worden vaak benaderd vanuit
het verschil dat een handicap met zich mee kan brengen.
Dit boek presenteert een andere manier van omgaan met
handicap: de kosmopolitische benadering. Nieuw hieraan is
dat niet het verschil of de focus op individuele behoeften
voorop staat, maar de relatie tussen personen met en zonder
handicap. In dit boek weerklinkt het verhaal van een onderzoek
met blinde, slechtziende en ziende personen die onderling
over die “kosmopolitische relatie” nadenken en samen
kunst beleven om te ontdekken wat deze relatie zou kunnen
betekenen. Hun ervaringen bieden tal van concrete suggesties
voor musea, die op toegankelijkheid en ontmoeting tussen
mensen willen inzetten.
Beleidsmedewerkers, mensen uit het onderwijs, het culturele
en museale veld of de zorgsector, kortom iedereen die
zich in de thema’s toegankelijkheid, inclusie en omgaan met
diversiteit wil verdiepen, kan in het theoretisch kader en de
praktische inzichten in dit boek inspiratie vinden en er zelf
mee aan de slag gaan.
Als kosmopolitisch kunstenaar ben ik ervan overtuigd dat dit het image
is: twee kippen, van totaal verschillende identiteiten, die naar mekaar kijken...
Om zo een image in een museum te hangen, van boven tot onder,
een museum waar iedereen totaal verschillend is en waar men ook nog
naar elkaar durft te luisteren ...
Het verhaal in dit boek is alvast een aanzet tot dit image.
Koen Vanmechelen
Joyce Leysen is professionele bachelor basisonderwijs en master in de educatieve studies en in de sociale en culturele pedagogiek. Ze was vele jaren actief als onderwijzeres en zorgleerkracht aan de Sint-Lambertusschool in Heverlee. Momenteel werkt ze bij de Onderzoeksgroep Educatie, Cultuur en Samenleving van de KU Leuven.
Staar verder. Naar een kosmopolitisch begrijpen van de relatie tussen blindheid, kunst en maatschappij
Personen met een handicap worden vaak benaderd vanuit
het verschil dat een handicap met zich mee kan brengen.
Dit boek presenteert een andere manier van omgaan met
handicap: de kosmopolitische benadering. Nieuw hieraan is
dat niet het verschil of de focus op individuele behoeften
voorop staat, maar de relatie tussen personen met en zonder
handicap. In dit boek weerklinkt het verhaal van een onderzoek
met blinde, slechtziende en ziende personen die onderling
over die “kosmopolitische relatie” nadenken en samen
kunst beleven om te ontdekken wat deze relatie zou kunnen
betekenen. Hun ervaringen bieden tal van concrete suggesties
voor musea, die op toegankelijkheid en ontmoeting tussen
mensen willen inzetten.
Beleidsmedewerkers, mensen uit het onderwijs, het culturele
en museale veld of de zorgsector, kortom iedereen die
zich in de thema’s toegankelijkheid, inclusie en omgaan met
diversiteit wil verdiepen, kan in het theoretisch kader en de
praktische inzichten in dit boek inspiratie vinden en er zelf
mee aan de slag gaan.
Als kosmopolitisch kunstenaar ben ik ervan overtuigd dat dit het image
is: twee kippen, van totaal verschillende identiteiten, die naar mekaar kijken...
Om zo een image in een museum te hangen, van boven tot onder,
een museum waar iedereen totaal verschillend is en waar men ook nog
naar elkaar durft te luisteren ...
Het verhaal in dit boek is alvast een aanzet tot dit image.
Koen Vanmechelen
Joyce Leysen is professionele bachelor basisonderwijs en master in de educatieve studies en in de sociale en culturele pedagogiek. Ze was vele jaren actief als onderwijzeres en zorgleerkracht aan de Sint-Lambertusschool in Heverlee. Momenteel werkt ze bij de Onderzoeksgroep Educatie, Cultuur en Samenleving van de KU Leuven.
Leraars in de hoek? (Korpus – Katernen Onderwijs: Research en Praktijk Uit Scholen, nr. 1)
De leraarskamer is de ontmoetingsplek voor leerkrachten. Hier wordt gepraat, gewerkt en gepauzeerd. Een leraarskamer heeft tot doel de leerkrachten aan te sporen om contacten te leggen en professionele relaties op te bouwen. Maar wat als er verschillende leraarskamers zijn? Of niet elke leraar hier gebruik van maakt? Is het dan nog mogelijk om een hecht leerkrachtenteam te hebben binnen een school?
Deze publicatie onderzoekt of er een samenhang is tussen de (in)formele leraarskamer en de schoolsubculturen. Om de verschillen te bepalen tussen de officiële en de informele leraarskamers, vormt de schoolcultuur het ‘meetinstrument’. De schoolcultuur bestaat uit drie domeinen, namelijk hoe de leerkrachten de directie zien, welke doelen nagestreefd worden door het team en de samenwerking tussen de leerkrachten onderling. De auteur trok naar een technische school om er de relatie tussen de schoolcultuur en de leraarskamer te bevragen.
De schoolorganisatie (lesroosters, inrichting schoolgebouw, …) dicteert wie elkaar (niet) ziet en waar deze ontmoetingen plaatsvinden. Maar dit zou een te eenzijdig beeld schetsen van het gebruik van de leraarskamer en de relatie tot de schoolcultuur.
Wanneer de school beschikt over een digitaal communicatie- en informatieplatform ontstaat er een virtuele leraarskamer die het gebrek aan face-to-face contact met collega’s (gedeeltelijk) compenseert en communicatie en samenwerking mogelijk maakt. Daarnaast kan de school investeren in momenten waarop leerkrachten elkaar treffen, los van de verplichte personeelsvergaderingen, opendeurdagen en pedagogische studiedagen. Een school moet ruimte creëren voor de organisatie van vrijblijvende sociale momenten waarbij leerkrachten elkaar in een ontspannen sfeer kunnen leren kennen.
Katrijn De Waele geeft al elf jaar les. Ze behaalde in 2004 haar bachelor leraar secundair onderwijs Nederlands, Engels en geschiedenis aan de Arteveldehogeschool in Gent. Vanuit haar ervaring en passie voor didactiek raakte zij gefacineerd door de beïnvloedende factoren op het functioneren van leraars en de leeromgeving van leerlingen. Zo voltooide ze haar master in de “Opleidings- en Onderwijswetenschappen” aan de UA in 2014. “Leraars in de hoek” is de titel van haar masterproef waarbij ze een brug maakt tussen de verschillende (in)formele leraarskamers en de schoolcultuur.
Paul Mahieu is hoogleraar onderwijswetenschappen aan de Universiteit Antwerpen.
Leraars in de hoek? (Korpus – Katernen Onderwijs: Research en Praktijk Uit Scholen, nr. 1)
De leraarskamer is de ontmoetingsplek voor leerkrachten. Hier wordt gepraat, gewerkt en gepauzeerd. Een leraarskamer heeft tot doel de leerkrachten aan te sporen om contacten te leggen en professionele relaties op te bouwen. Maar wat als er verschillende leraarskamers zijn? Of niet elke leraar hier gebruik van maakt? Is het dan nog mogelijk om een hecht leerkrachtenteam te hebben binnen een school?
Deze publicatie onderzoekt of er een samenhang is tussen de (in)formele leraarskamer en de schoolsubculturen. Om de verschillen te bepalen tussen de officiële en de informele leraarskamers, vormt de schoolcultuur het ‘meetinstrument’. De schoolcultuur bestaat uit drie domeinen, namelijk hoe de leerkrachten de directie zien, welke doelen nagestreefd worden door het team en de samenwerking tussen de leerkrachten onderling. De auteur trok naar een technische school om er de relatie tussen de schoolcultuur en de leraarskamer te bevragen.
De schoolorganisatie (lesroosters, inrichting schoolgebouw, …) dicteert wie elkaar (niet) ziet en waar deze ontmoetingen plaatsvinden. Maar dit zou een te eenzijdig beeld schetsen van het gebruik van de leraarskamer en de relatie tot de schoolcultuur.
Wanneer de school beschikt over een digitaal communicatie- en informatieplatform ontstaat er een virtuele leraarskamer die het gebrek aan face-to-face contact met collega’s (gedeeltelijk) compenseert en communicatie en samenwerking mogelijk maakt. Daarnaast kan de school investeren in momenten waarop leerkrachten elkaar treffen, los van de verplichte personeelsvergaderingen, opendeurdagen en pedagogische studiedagen. Een school moet ruimte creëren voor de organisatie van vrijblijvende sociale momenten waarbij leerkrachten elkaar in een ontspannen sfeer kunnen leren kennen.
Katrijn De Waele geeft al elf jaar les. Ze behaalde in 2004 haar bachelor leraar secundair onderwijs Nederlands, Engels en geschiedenis aan de Arteveldehogeschool in Gent. Vanuit haar ervaring en passie voor didactiek raakte zij gefacineerd door de beïnvloedende factoren op het functioneren van leraars en de leeromgeving van leerlingen. Zo voltooide ze haar master in de “Opleidings- en Onderwijswetenschappen” aan de UA in 2014. “Leraars in de hoek” is de titel van haar masterproef waarbij ze een brug maakt tussen de verschillende (in)formele leraarskamers en de schoolcultuur.
Paul Mahieu is hoogleraar onderwijswetenschappen aan de Universiteit Antwerpen.
A doctor’s order. The Dutch Case of Evidence-Based Medicine (1970-2015)
In the early 1990s, a new concept was coined: ‘evidence-based medicine’ (EBM). After a remarkably short time, EBM was virtually all-pervasive in medicine and healthcare throughout the world. Even outside the domain of healthcare, the new concept became fashionable, for example in the shape of (pleas for) ‘evidence-based management’ and ‘evidence-based policy’. In short, ‘evidence-based’ developed into one of the mantras of the current era.
This book uses history as a tool to gain insight into the highly influential, but also elusive and multifaceted phenomenon of EBM. As such, A Doctor’s Order is a ‘must read’ for patients, professionals, managers and policy makers in healthcare as well as for anyone who is interested in understanding the present socio-political order.
Timo (T.C.) Bolt is a Dutch historian of science and medicine. He finished his PhD on the history of EBM at UMC Utrecht in 2015 and is now assistant professor of medical history at Erasmus MC in Rotterdam.
A doctor’s order. The Dutch Case of Evidence-Based Medicine (1970-2015)
In the early 1990s, a new concept was coined: ‘evidence-based medicine’ (EBM). After a remarkably short time, EBM was virtually all-pervasive in medicine and healthcare throughout the world. Even outside the domain of healthcare, the new concept became fashionable, for example in the shape of (pleas for) ‘evidence-based management’ and ‘evidence-based policy’. In short, ‘evidence-based’ developed into one of the mantras of the current era.
This book uses history as a tool to gain insight into the highly influential, but also elusive and multifaceted phenomenon of EBM. As such, A Doctor’s Order is a ‘must read’ for patients, professionals, managers and policy makers in healthcare as well as for anyone who is interested in understanding the present socio-political order.
Timo (T.C.) Bolt is a Dutch historian of science and medicine. He finished his PhD on the history of EBM at UMC Utrecht in 2015 and is now assistant professor of medical history at Erasmus MC in Rotterdam.
Professionele identiteitsontwikkeling van leraren als dialogisch proces Een narratieve studie in een masteropleiding in speciale onderwijszorg en loopbaanbegeleiding van leerlingen
Hoe ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit? In deze studie in een opleidingspraktijk voor speciale onderwijszorg staan twee vragen centraal. Wat is de professionele identi- teit van ervaren leraren en in welke componenten kan deze uiteengelegd worden? Op welke wijze ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit als verhaal en waarin manifesteert zich dat?
Identiteit wordt opgevat als een verhaal-in-wording en een compositie met diverse ik-posities. Leraren reflecteerden op betekenisvolle ervaringen uit hun onderwijspraktijk, opleiding en levensloopbaan. De analyse geeft zicht op hun motivatie, taakopvatting en zelfbeeld en ontvouwt drie dominante thema’s in hun verhalen: ''Tussen zorg en ontwikkeling’ in begeleiding van leerlingen, ‘Tussen erkenning en autonomie’ in hun beroepspraktijk en ‘Tussen levensthema en maatschappelijke positionering’ in hun loopbaan. Het onderzoek laat zien hoe leraren hun professionele identiteit als meerstemmig zelfverhaal ontwikkelen in dialoog met zichzelf en met hun beroepscontext.
Kara Vloet is werkzaam als docent/onderzoeker in het hbo. Opgeleid als persoonlijkheids- en onderwijspsycholoog heeft zij veel ervaring in professionalisering en onderzoek rond onderwijsvraagstukken, diversiteit en loopbaanbegeleiding. Dit boek biedt zicht op een narratieve dialogische methode voor professionele ontwikkeling die breed inzetbaar is in diverse settings.
Professionele identiteitsontwikkeling van leraren als dialogisch proces Een narratieve studie in een masteropleiding in speciale onderwijszorg en loopbaanbegeleiding van leerlingen
Hoe ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit? In deze studie in een opleidingspraktijk voor speciale onderwijszorg staan twee vragen centraal. Wat is de professionele identi- teit van ervaren leraren en in welke componenten kan deze uiteengelegd worden? Op welke wijze ontwikkelen ervaren leraren hun professionele identiteit als verhaal en waarin manifesteert zich dat?
Identiteit wordt opgevat als een verhaal-in-wording en een compositie met diverse ik-posities. Leraren reflecteerden op betekenisvolle ervaringen uit hun onderwijspraktijk, opleiding en levensloopbaan. De analyse geeft zicht op hun motivatie, taakopvatting en zelfbeeld en ontvouwt drie dominante thema’s in hun verhalen: ''Tussen zorg en ontwikkeling’ in begeleiding van leerlingen, ‘Tussen erkenning en autonomie’ in hun beroepspraktijk en ‘Tussen levensthema en maatschappelijke positionering’ in hun loopbaan. Het onderzoek laat zien hoe leraren hun professionele identiteit als meerstemmig zelfverhaal ontwikkelen in dialoog met zichzelf en met hun beroepscontext.
Kara Vloet is werkzaam als docent/onderzoeker in het hbo. Opgeleid als persoonlijkheids- en onderwijspsycholoog heeft zij veel ervaring in professionalisering en onderzoek rond onderwijsvraagstukken, diversiteit en loopbaanbegeleiding. Dit boek biedt zicht op een narratieve dialogische methode voor professionele ontwikkeling die breed inzetbaar is in diverse settings.
Ook de aangespoelden blijven. Woon- en zorgperspectieven van pensioenmigranten aan de kust
Uit migratieanalyses voor de kuststreek van het Provinciaal Steunpunt Sociale Planning van de provincie West-Vlaanderen blijkt dat 80-plussers een afwijkend verhuispatroon laten optekenen. Ze lijken na verloop van tijd naar hun streek van herkomst terug te keren. Een reden voor het provinciebestuur om dit vraagstuk in detail te bekijken en na te gaan welke consequenties dit heeft voor het woon- en zorgbeleid in de kustgemeenten.
Drie onderzoeksvragen werden gesteld:
- Hoe zien de verhuisbewegingen aan de kust eruit, en in het bijzonder die van 80-plussers?
- Als ouderen verhuizen wat zijn dan hun verhuismotieven, hun motivatie voor locatiekeuze,
hun woonwensen, eventuele verhuisintenties en hun woon- en zorgverwachtingen?
- Welke repercussies heeft dit alles voor de woonmarkt en de zorgsector in de kustgemeenten?
Om deze vragen te beantwoorden werden statistische gegevens in detail bekeken en werd een enquête gehouden bij zowel gepensioneerden als mensen die in de woon- en zorgsector werken. De ‘aangespoelden’ is een begrip waarmee pensioenmigranten en tweedeverblijvers aan de kust naar zichzelf verwijzen. Het fungeert als geuzennaam en wordt zowel door ‘locals’ als pensioenmigranten in de mond genomen.
Brecht Vandekerckhove is sociaaleconomisch geograaf en stedenbouwkundige en is bestuurder van SumResearch. Hij coördineert inhoudelijk alle ruimtelijke en sociale beleidsstudies binnen dit onderzoeksteam./p>
Niels De Luyck is sociaaleconomisch geograaf en stedenbouwkundige en werkt als onderzoeksmedewerker bij het onderzoeksteam van SumResearch.
Emma Volckaert studeerde journalistiek (Artevelde Hogeschool) en politicologie (Universiteit Gent) en werkt als onderzoeksmedewerker bij de onderzoeksgroep HaUS (Housing and Urban Studies) van het Departement Architectuur van KU Leuven.
Nico De Witte (gerontoloog, dr. in de pedagogische wetenschappen, richting agogische wetenschappen) werkt als lector aan de Hogeschool Gent, Faculteit Mens en Welzijn, vakgroep verpleegkunde en als onderzoeker aan de Vrije Universiteit Brussel, Faculteit Psychologie en Educatiewetenschappen. Hij voerde dit onderzoek uit i.s.m. met het onderzoeksteam van de vakgroep verpleegkunde bestaande uit Lieve Hoeyberghs, Anja Huion, Leen Van Landschoot en Patricia Vanleerberghe.
Pascal De Decker (socioloog, ruimtelijk planner, dr. in de politieke en sociale wetenschappen) is als hoofddocent verbonden aan het Departement Architectuur van de KU Leuven waar hij de onderzoeksgroep HaUS leidt. Hij is ook verbonden aan de Universiteit Gent, Afdeling AMRP.
Ook de aangespoelden blijven. Woon- en zorgperspectieven van pensioenmigranten aan de kust
Uit migratieanalyses voor de kuststreek van het Provinciaal Steunpunt Sociale Planning van de provincie West-Vlaanderen blijkt dat 80-plussers een afwijkend verhuispatroon laten optekenen. Ze lijken na verloop van tijd naar hun streek van herkomst terug te keren. Een reden voor het provinciebestuur om dit vraagstuk in detail te bekijken en na te gaan welke consequenties dit heeft voor het woon- en zorgbeleid in de kustgemeenten.
Drie onderzoeksvragen werden gesteld:
- Hoe zien de verhuisbewegingen aan de kust eruit, en in het bijzonder die van 80-plussers?
- Als ouderen verhuizen wat zijn dan hun verhuismotieven, hun motivatie voor locatiekeuze,
hun woonwensen, eventuele verhuisintenties en hun woon- en zorgverwachtingen?
- Welke repercussies heeft dit alles voor de woonmarkt en de zorgsector in de kustgemeenten?
Om deze vragen te beantwoorden werden statistische gegevens in detail bekeken en werd een enquête gehouden bij zowel gepensioneerden als mensen die in de woon- en zorgsector werken. De ‘aangespoelden’ is een begrip waarmee pensioenmigranten en tweedeverblijvers aan de kust naar zichzelf verwijzen. Het fungeert als geuzennaam en wordt zowel door ‘locals’ als pensioenmigranten in de mond genomen.
Brecht Vandekerckhove is sociaaleconomisch geograaf en stedenbouwkundige en is bestuurder van SumResearch. Hij coördineert inhoudelijk alle ruimtelijke en sociale beleidsstudies binnen dit onderzoeksteam./p>
Niels De Luyck is sociaaleconomisch geograaf en stedenbouwkundige en werkt als onderzoeksmedewerker bij het onderzoeksteam van SumResearch.
Emma Volckaert studeerde journalistiek (Artevelde Hogeschool) en politicologie (Universiteit Gent) en werkt als onderzoeksmedewerker bij de onderzoeksgroep HaUS (Housing and Urban Studies) van het Departement Architectuur van KU Leuven.
Nico De Witte (gerontoloog, dr. in de pedagogische wetenschappen, richting agogische wetenschappen) werkt als lector aan de Hogeschool Gent, Faculteit Mens en Welzijn, vakgroep verpleegkunde en als onderzoeker aan de Vrije Universiteit Brussel, Faculteit Psychologie en Educatiewetenschappen. Hij voerde dit onderzoek uit i.s.m. met het onderzoeksteam van de vakgroep verpleegkunde bestaande uit Lieve Hoeyberghs, Anja Huion, Leen Van Landschoot en Patricia Vanleerberghe.
Pascal De Decker (socioloog, ruimtelijk planner, dr. in de politieke en sociale wetenschappen) is als hoofddocent verbonden aan het Departement Architectuur van de KU Leuven waar hij de onderzoeksgroep HaUS leidt. Hij is ook verbonden aan de Universiteit Gent, Afdeling AMRP.
Seven manieren van minnen. Gewikt en gewogen. Beatrijs van Nazareth, Helvicus Theutonicus, Meister Eckhart
Het bekende Middelnederlandse traktaat Seven manieren van heiliger minne wordt toegeschreven aan Beatrijs van Nazareth. Deze aanname wordt gebaseerd op een gelijkaardige tekst in haar Latijnse biografie, de Vita Beatricis, van de hand van een onbekende auteur. Maar hoe overtuigend is de religieus-historische rugdekking voor deze aanname? Waar heeft de onbekende auteur zijn teksten ontleend? In dit boek stellen we ons drie essentiële vragen en gaan we op zoek naar de antwoorden. Welke teksten uit dezelfde historische periode kunnen in verband gebracht worden met de ‘Seven manieren’? Als leidraad gebruiken we het opvallende voorkomen van de ziel in de ‘Seven manieren’ en de wijze van opgang naar God op zeven ‘manieren’. Het antwoord op deze vraag leidt ons eerst naar een tekst van de dominicaan Helvicus Theutonicus.
Als we vervolgens de ‘Seven manieren’ inhoudelijk toetsen op haar mystagogische karakteristieken, herkennen we dan concepten die in dezelfde historische periode opgang maakten? De centrale bron van inspiratie blijkt dan een andere dominicaan te zijn, de mysticus en prediker meester Eckhart.
Welke betekenis mag men ten slotte toekennen aan de Vita Beatricis? Is de auteur een ‘translator’ van daadwerkelijke feiten, zoals hij zichzelf aanprijst, of veeleer een ‘transformator’ en ‘imitator’ van ficties? We onderzoeken in detail de historische, hagiografische en mystagogische aspecten van de Latijnse biografie van Beatrijs van Nazareth.
De gezamenlijke resultaten van dit onderzoek leiden tot de onvermijdelijke conclusie dat de ‘Seven manieren’ niet van de hand van de cisterciënzerin Beatrijs van Nazareth (ca. 1210-1268) kan zijn.
Rudi Malfliet is professor emeritus Natuurkunde aan de Universiteit Groningen en historicus. Hij is auteur van historische studies zoals Van den vos Reynaerde en Hadewijch.
Seven manieren van minnen. Gewikt en gewogen. Beatrijs van Nazareth, Helvicus Theutonicus, Meister Eckhart
Het bekende Middelnederlandse traktaat Seven manieren van heiliger minne wordt toegeschreven aan Beatrijs van Nazareth. Deze aanname wordt gebaseerd op een gelijkaardige tekst in haar Latijnse biografie, de Vita Beatricis, van de hand van een onbekende auteur. Maar hoe overtuigend is de religieus-historische rugdekking voor deze aanname? Waar heeft de onbekende auteur zijn teksten ontleend? In dit boek stellen we ons drie essentiële vragen en gaan we op zoek naar de antwoorden. Welke teksten uit dezelfde historische periode kunnen in verband gebracht worden met de ‘Seven manieren’? Als leidraad gebruiken we het opvallende voorkomen van de ziel in de ‘Seven manieren’ en de wijze van opgang naar God op zeven ‘manieren’. Het antwoord op deze vraag leidt ons eerst naar een tekst van de dominicaan Helvicus Theutonicus.
Als we vervolgens de ‘Seven manieren’ inhoudelijk toetsen op haar mystagogische karakteristieken, herkennen we dan concepten die in dezelfde historische periode opgang maakten? De centrale bron van inspiratie blijkt dan een andere dominicaan te zijn, de mysticus en prediker meester Eckhart.
Welke betekenis mag men ten slotte toekennen aan de Vita Beatricis? Is de auteur een ‘translator’ van daadwerkelijke feiten, zoals hij zichzelf aanprijst, of veeleer een ‘transformator’ en ‘imitator’ van ficties? We onderzoeken in detail de historische, hagiografische en mystagogische aspecten van de Latijnse biografie van Beatrijs van Nazareth.
De gezamenlijke resultaten van dit onderzoek leiden tot de onvermijdelijke conclusie dat de ‘Seven manieren’ niet van de hand van de cisterciënzerin Beatrijs van Nazareth (ca. 1210-1268) kan zijn.
Rudi Malfliet is professor emeritus Natuurkunde aan de Universiteit Groningen en historicus. Hij is auteur van historische studies zoals Van den vos Reynaerde en Hadewijch.
Kwaliteit van toetsing onder de loep. Handvatten om de kwaliteit van toetsing in het hoger onderwijs te analyseren, verbeteren en borgen
Kwaliteit van toetsing is een actueel en relevant onderwerp in het hoger onderwijs. De eisen die aan deze kwaliteit worden gesteld zijn terecht hoog: toetsing moet immers leiden tot zorgvuldige beslissingen over studenten. Het is echter een complexe taak voor opleidingen om deze toetskwaliteit te garanderen. Dit betekent dat de kwaliteit van de gebruikte toetsen, het toetsprogramma, het toetsbeleid, de toetsorganisatie en de toetsdeskundigheid van betrokkenen bij toetsing op orde moet zijn. Het boek heeft tot doel opleidingen in het hoger onderwijs handvatten te bieden om te werken aan de kwaliteit van toetsing. Om dit te bereiken wordt in dit boek op een onderbouwde en praktische wijze invulling gegeven aan het begrip toetskwaliteit. In dit boek wordt aangegeven wat hieronder wordt verstaan en hoe een opleiding dit kan vormgeven. Tegelijk wordt de methodiek De Toetsing Getoetst gepresenteerd. Met deze methodiek kunnen opleidingen met een systematisch stappenplan aan de slag met het analyseren en verbeteren van de kwaliteit van de toetsing binnen de eigen opleiding.
Dominique Sluijsmans is lector Professioneel Beoordelen bij Zuyd Hogeschool.
Desirée Joosten-ten Brinke is lector Kwaliteit van toetsen en beoordelen bij
Fontys Lerarenopleiding Tilburg (FLOT) en hoofddocent bij de Open Universiteit.
Tamara van Schilt-Mol is associate lector Toetsen en Beoordelen bij het
kenniscentrum Kwaliteit van Leren van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen.
Kwaliteit van toetsing onder de loep. Handvatten om de kwaliteit van toetsing in het hoger onderwijs te analyseren, verbeteren en borgen
Kwaliteit van toetsing is een actueel en relevant onderwerp in het hoger onderwijs. De eisen die aan deze kwaliteit worden gesteld zijn terecht hoog: toetsing moet immers leiden tot zorgvuldige beslissingen over studenten. Het is echter een complexe taak voor opleidingen om deze toetskwaliteit te garanderen. Dit betekent dat de kwaliteit van de gebruikte toetsen, het toetsprogramma, het toetsbeleid, de toetsorganisatie en de toetsdeskundigheid van betrokkenen bij toetsing op orde moet zijn. Het boek heeft tot doel opleidingen in het hoger onderwijs handvatten te bieden om te werken aan de kwaliteit van toetsing. Om dit te bereiken wordt in dit boek op een onderbouwde en praktische wijze invulling gegeven aan het begrip toetskwaliteit. In dit boek wordt aangegeven wat hieronder wordt verstaan en hoe een opleiding dit kan vormgeven. Tegelijk wordt de methodiek De Toetsing Getoetst gepresenteerd. Met deze methodiek kunnen opleidingen met een systematisch stappenplan aan de slag met het analyseren en verbeteren van de kwaliteit van de toetsing binnen de eigen opleiding.
Dominique Sluijsmans is lector Professioneel Beoordelen bij Zuyd Hogeschool.
Desirée Joosten-ten Brinke is lector Kwaliteit van toetsen en beoordelen bij
Fontys Lerarenopleiding Tilburg (FLOT) en hoofddocent bij de Open Universiteit.
Tamara van Schilt-Mol is associate lector Toetsen en Beoordelen bij het
kenniscentrum Kwaliteit van Leren van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen.
De weg is wijzer dan de wegwijzer
Toen Ulrich Libbrecht vanaf de jaren 1970 Vlaanderen en Nederland inspireerde met ‘oosterse wijsheid voor de westerse mens’ was dit pionierswerk. Ondertussen heeft de globalisering zich verder voltrokken, is boeddhisme en meditatie geen exotisme meer en is China dichterbij gekomen.
Hoe kijkt de filosoof nu tegen deze ontwikkelingen aan? Dit boek is ontstaan uit gesprekken waarin Libbrecht op een meesterlijke wijze oosterse en westerse inzichten integreert tot een nieuw antwoord op actuele vragen en universele thema’s. Hierin benadrukt hij de waarde van natuur, wetenschap en religieus bewustzijn in de betekenis van re-ligare: herverbinden. In dit boek zet hij geen theorie uiteen, maar neemt de lezer mee op de boeiende weg van het denken, doortrokken van ontroering en een rijke levenservaring.
Prof.em.dr. Ulrich Libbrecht doceerde Chinese klassieke studies, Chinese filosofie en comparatieve filosofie aan de KU Leuven. Hij ontwikkelde een model voor comparatieve filosofie waarin hij wereldbeelden uit Oost en West vergelijkt en integreert. Hij schreef hierover tal van boeken en stichtte in Antwerpen en Utrecht een School voor comparatieve filosofie.
De weg is wijzer dan de wegwijzer
Toen Ulrich Libbrecht vanaf de jaren 1970 Vlaanderen en Nederland inspireerde met ‘oosterse wijsheid voor de westerse mens’ was dit pionierswerk. Ondertussen heeft de globalisering zich verder voltrokken, is boeddhisme en meditatie geen exotisme meer en is China dichterbij gekomen.
Hoe kijkt de filosoof nu tegen deze ontwikkelingen aan? Dit boek is ontstaan uit gesprekken waarin Libbrecht op een meesterlijke wijze oosterse en westerse inzichten integreert tot een nieuw antwoord op actuele vragen en universele thema’s. Hierin benadrukt hij de waarde van natuur, wetenschap en religieus bewustzijn in de betekenis van re-ligare: herverbinden. In dit boek zet hij geen theorie uiteen, maar neemt de lezer mee op de boeiende weg van het denken, doortrokken van ontroering en een rijke levenservaring.
Prof.em.dr. Ulrich Libbrecht doceerde Chinese klassieke studies, Chinese filosofie en comparatieve filosofie aan de KU Leuven. Hij ontwikkelde een model voor comparatieve filosofie waarin hij wereldbeelden uit Oost en West vergelijkt en integreert. Hij schreef hierover tal van boeken en stichtte in Antwerpen en Utrecht een School voor comparatieve filosofie.
