Groeiboek is een hulpmiddel bij de uitbouw van een zorgbeleid in de kleuterschool. Het is ontwikkeld voor de kleuterleidster en het zorgteam om extra zorg te bieden aan de kleuters die dat nodig hebben. Het handelingsgericht samenwerken en het zorgcontinuüm is het kader van waaruit wordt gewerkt. Groeiboek situeert zich op het niveau van verhoogde zorg en uitbreiding van zorg. Het concretiseert deze niveaus, in aansluiting op de diagnostische protocollen.

De kleuterleidster signaleert haar bezorgdheid en maakt systematisch een analyse. Hiermee ontdekt ze de onderwijsbehoeften van de kleuter en komt ze tot doelgericht handelen. Verschillende hulpmiddelen, zoals een overzicht van mogelijke hypothesen, observatielijsten en ontwikkelingslijnen, helpen haar hierbij.

Groeiboek ondersteunt op deze manier de systematiek en de continuïteit van de extra zorg in de kleuterschool. Dat leidt tot een gedeelde zorg met de ouders, de kleuterleidster, het zorgteam en de leerlingbegeleider.

Groeiboek bestaat uit vier delen: ‘Basisboek’, ‘Signaleren’, ‘Analyse en handelen’ en ‘Continuïteit van de gedeelde zorg’. Deel 3: ‘Analyse en handelen’ bestaat uit aparte domeinboeken die het denkkader concretiseren en suggesties doen naar interventies. Dit is het domeinboek ‘Motorische ontwikkeling’.

De auteur van Groeiboek/Motorische ontwikkeling, Christine De Medts, is pedagogisch begeleider bij de Pedagogische Begeleidingsdienst in het Bisdom Gent en praktijkassistent aan UGent. Ze werkte voor dit domeinboek samen met Reinilde Lambert, Coördinator Basisonderwijs van het Vrij Centrum voor Leerlingbegeleiding regio Gent en eindredacteur/coördinator van de Groeiboek-reeks.

Paus Johannes Paulus II verklaarde de Vlaamse priester Edward Poppe op 3 oktober 1999 zalig. Dit werd voorafgegaan door een lang proces waarbij de faam van heiligheid grondig werd onderzocht. Met de zaligverklaring heeft de Kerk formeel bevestigd wat men in Vlaanderen, en ook daarbuiten, reeds lang beaamde: priester Edward Poppe was een uitzonderlijk man, een diep bewogen priester die de persoonlijke heiligheid als het enige objectief stelde in zijn leven.

Maar wat is de betekenis van Edward Poppe, die toch een priesterbeeld vertegenwoordigt dat ver weg ligt? Hij heeft inderdaad in een andere tijd geleefd, zowat 100 jaar geleden, maar de wijze waarop hij invulling gaf aan de roeping om heilig te worden, heeft hij zo persoonlijk ingevuld, dat dit ook vandaag een bron van inspiratie mag zijn. Dit boek maakt een wandeling door het leven van Edward Poppe en staat stil bij de verschillende elementen die zijn spiritualiteit kleuren.

René Stockman is de generale overste van de Broeders van Liefde. Hij begon zijn loopbaan aan het Instituut Guislain in Gent, waar hij onder meer conservator is van het Museum Guislain. Hij promoveerde in de maatschappelijke gezondheidszorg aan de KU Leuven en is nu ook gastdocent aan diverse universiteiten. De Fracarita-reeks is een initiatief van de Broeders van Liefde.

Een 8-jarige die aan zijn papa vraagt om te vergaderen. Klinkt het vreemd in de oren? De auteurs van dit boek, een echtpaar met drie jonge kinderen, vergaderen geregeld met hun kroost over ‘gezinszaken’. Hun gezin is dit intussen gewend en wil het niet meer missen. De kinderen schuiven elke week vrolijk mee aan tafel om samen te vergaderen. Het werkt om het dagelijkse leven te structureren en het zet de kinderen aan om een handje toe te steken in huis. Samen met takenlijstjes en een beloningssysteem vormen de wekelijkse vergaderingen de draaischijf van het gezin. Los daarvan genieten ze ook allemaal samen van deze gezellige momenten.

In dit boek staat beschreven hoe de ouders tot dit bijzondere concept kwamen en hoe het vorm kreeg in hun gezin. Het werpt een blik op de inhoud van hun gezinsvergaderingen, de lijstjes en de beloningen. Hoe reageren de kinderen hierop? Wat brengt het teweeg in huis? Wat werkt wel, wat niet? En op welke manier? Niet alleen de ouders zijn blij met dit vergadersysteem, ook hun kinderen hebben er deugd van. ‘We moeten nog vergaderen!’ klinkt het regelmatig.

De auteurs delen hierbij hun enthousiasme en bieden meteen ook een praktische leidraad om zelf met dit concept aan de slag te gaan. Zij beschouwen het als inspiratiebron voor rust, structuur en gezelligheid in huis.

Vanessa Vannijvel, criminoloog van opleiding, is stafl id bij het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg in Leuven.

Samen zijn ze eigenaar van Lekkerhageland.be, een webwinkel vol Hagelandse streekproducten.

De wereld verandert. In elk geval wordt de wereld kleiner en hebben wereldburgers (in)direct meer met elkaar te maken. Media leveren 24 uur per dag informatie aan die de wereldburger voortdurend confronteert met wat zijn naaste meemaakt, van honger tot verlies, van genot tot megawinst. De wereldburger is, meestal ondanks zichzelf, partij geworden in de levens van naasten zonder dat hij ze ‘kent’. Noch het establishment, noch de familie, noch de politieke elite, noch het economisch gewin kunnen de wereldburger ervan ontslaan zijn eigen antwoord te formuleren op kwesties waarin hij rechtstreeks betrokken is als ingezetene van een land in oorlog, honger, welvaart, crisis of als lid van een familie in conflict … Dit gegeven legt een onmiskenbare druk op de kwaliteit van communicatie. Hoe communiceren wij? Wat zeggen wij aan wie veraf is, aan wie dichtbij staat? Hoe zien wij de ander? Welke eisen leggen we onszelf op en hoe staat dit in verhouding tot een relatie met de ander? Als het andere voortdurend op onze huid zit, hoe denken we het andere?

De relevantie van de artikelen in deze publicatie – voortgekomen uit een praktijk van gespreksvoering – ligt vooral in de kwestie van verantwoordelijkheid die steeds opnieuw besproken en belicht wordt. Wat betekent ‘antwoorden’, hoe verloopt dit in de communicatie en welke feitelijke, morele en emotionele omstandigheden hebben invloed op of ‘het antwoordende oordeel’ wel of niet gebeurt?

Leo Beyers (1933-2012) was acteur, regisseur en filosoof. Vlak na de Tweede Wereldoorlog werkte hij op jonge leeftijd als slagersjongen. Vanaf zijn 24ste maakte hij de overstap naar het theater. Na het conservatorium in Antwerpen en Studio Herman Teirlinck volgde een carrière als toneel-, televisie- en filmacteur, (opera)regisseur en docent. Begin jaren zeventig gaf hij gedurende een korte periode leiding aan De Nieuwe Komedie in Den Haag. In 1981 moest hij vanwege zijn gezondheid een punt zetten achter zijn theatercarrière. Dit was tevens het moment waarop hij zijn dramaturgische blik op de filosofie integreerde in zijn werk. Leo Beyers was de inspirator van Campus Gelbergen, voorheen Academie Leo Beyers voor Kunsten en Leefwetenschappen (1995-2010). Zijn communicatieanalyse-onderzoek vormde de inhoudelijke basis voor de Campus. Beyers’ expertise is terug te vinden in de filosofie, drama en analyse van hoe? en waarom zo? wij communiceren.

This book was inspired by the strongly increasing cross-fertilization between anthropological research and tourism studies. It provides a rich and comprehensive overview of key topics within contemporary international research related to the anthropology of tourism, including theoretical and methodological issues, field studies, ethnographic museum policy and the anthropological contributions to tourism policy research and cultural tourism studies.

These contents make the book suitable for researchers, lecturers and students in the fields of anthropology and tourism, as well as for policymakers and practitioners working in the culture and museum sectors, the tourism industry and government service. Thanks to the special attention the editors paid to unlocking the texts for interested laymen, culture seekers and travel lovers will also appreciate the wealth of observations, descriptions and analyses that will undoubtedly broaden their outlook on people and places around the globe.

Wil Munsters is professor of Tourism and Culture and director of the Research Centre for Tourism and Culture at Zuyd University of Applied Sciences (the Netherlands).

Marjan Melkert is a researcher at the Research Centre for Tourism and Culture and a senior lecturer at the Academy of Fine Arts and Design at Zuyd University of Applied Sciences.

Bij de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking komen emancipatie, zelfbepaling en andere burgerschapsmodellen almaar meer aan bod. Iedereen is in de weer om deze mensen een plaats te geven met volwaardige rechten en plichten. Zeker hulpverleners proberen dit dagelijks in de praktijk te zetten. Deze paradigmaverschuiving heeft alle actoren in de social profit in het burgerschapsmodel gekatapulteerd. Cliënten voelen zich niet alleen geëmancipeerd, maar ook soms eenzaam, geïsoleerd en onveilig. Iedereen, ook de samenleving in haar geheel, is op zoek naar houvast.
In het spanningsveld tussen zelfbeschikking van de cliënt en de verantwoordelijkheid als hulpverlener heeft de auteur het EMK – Emancipatorisch Methodisch Kader ontwikkeld, dat niet alleen kansen tot zelfontplooiing voor de cliënten garandeert, maar ook veiligheid voor hem en zijn begeleiders. Het EMK beschrijft het emancipatieproces in een relationeel, instrumenteel, evaluatief en strategisch kader, rijkelijk geïllustreerd met praktijksituaties. Het boek is bestemd voor alle betrokkenen in de social profit.

Karel De Corte studeerde psychologische en pedagogische hulpverlening, richting orthopedagogiek aan de Universiteit Gent. Hij is verbonden aan Den Dries in Evergem, een centrum dat volwassenen met verstandelijke beperkingen woonondersteuning biedt. Daarnaast geeft hij training en vorming over gentle teaching, downsyndroom en het burgerschapsparadigma.