Het opleiden van leraren is al geruime tijd niet meer een exclusieve aangelegenheid voor universiteiten en hogescholen. Instituten voor lerarenopleidingen en opleidingsscholen zijn in de afgelopen jaren intensief gaan samenwerken in de leerroutes van nieuwe leraren. Scholen zijn daarbij in het afgelopen decennium steeds meer een eigen rol gaan vervullen. Onderdeel van deze veranderingen is ook dat schoolopleiders zijn toegetreden tot de beroepsgroep lerarenopleiders. Het lidmaatschap van de VELON – Vereniging Lerarenopleiders Nederland – en registratie in het beroepsregister bij de Stichting Register Lerarenopleiders staan voor hen open.
Dit boek brengt de kennis en de huidige stand van zaken met betrekking tot het samen opleiden van leraren door instituten voor de lerarenopleidingen (hbo-instellingen en universiteiten) en scholen in beeld. De nadruk ligt op de opleidingsscholen en de schoolopleiders.

De empirische evidentie van de veronderstelde positieve effecten van het samen leraren opleiden moet nog worden aangetoond. De grote vraag is natuurlijk: Worden de leraren die worden opgeleid in opleidingsscholen ook betere leraren? En worden ze beter dan de huidige leraren, die hen bovendien ook nog moeten opleiden? Specialisten ter zake lichten vanuit verschillende perspectieven dit samen opleiden toe. Ook wordt ingegaan op ontwikkelingen rond de beroepsregistratie van schoolopleiders.

De VELON kent als onafhankelijke beroepsvereniging van lerarenopleiders verschillende verantwoordelijkheden. De vereniging draagt zorg voor de verdere ontwikkeling van het samen opleiden en ondersteunt de leden van de beroepsgroep (schoolopleiders en instituutsopleiders). Daarnaast levert de VELON bijdragen aan een effectieve samenwerking tussen opleidingsinstituten en opleidingsscholen. De vereniging zoekt naar empirisch onderbouwde antwoorden op de vraag naar de effecten van deze samenwerking. Deze bundel geeft daartoe alvast een aanzet.

Het stijgende aantal professionele, maatschappelijke en milieurisico’s, hun maatschappelijke impact en de toenemende onzekerheid over de mogelijke effecten van nieuwe en gekende risico’s hebben de afgelopen decennia gezorgd voor een gestage toename van de wetgeving. In dit boek wordt de huidige regelgeving inzake welzijn op het werk, civiele veiligheid en Sevesorisico’s kritisch geanalyseerd. De centrale vraag is in welke mate de huidige wettelijke verplichtingen een adequaat kader aanreiken om risico’s doeltreffend aan te pakken. Zowel het operationeel beleid, zoals het door de wetgeving wordt opgelegd, als het wetgevingsbeleid van de overheid zelf, vormen het voorwerp van de analyse.
De toetsing gebeurt aan de hand van een roadmap, die een leidraad omvat met negen essentiële vereisten waaraan risicomanagement dient te voldoen om doeltreffend te zijn. Uit de vergelijking van het operationeel en het wetgevingsbeleid per risicodomein en de onderlinge vergelijking van de drie risicodomeinen, komen ondubbelzinnig de goede en zwakke kanten van de huidige benadering naar voor.
Het analytisch kader (de roadmap) en de conclusies uit de vergelijking bieden samen een methodologische leidraad en concrete aandachtspunten (zowel voor private als voor publieke risicomanagers) die substantiële verbeteringen mogelijk maken om de impact van risico’s juister in te schatten en beter onderbouwde beslissingen te nemen om die impact drastisch te beperken.

Kathleen van Heuverswyn, doctor in de rechten, is wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit Antwerpen. Voordien werkte zij als juridisch adviseur risicomanagement in private en publieke organisaties, zowel in nationale als Europese context.

Translation is intercultural communication par excellence. As such, it assumes a considerable role in the encounters between different cultures and their respective languages. This important role of translation stems from the fact that translating involves the carrying-over of specific socio-cultural input to and recuperated by specific target reading cultures, which have at their disposal an established system of representation with its own norms for text production and consumption of meanings vis-à-vis self, other, objects, and events. This system ultimately evolves into a master discourse of translation through which identity, similarity and difference are identified, negotiated, accepted and/or resisted. Translational encounters take place at both the intra and inter cultural levels. The chapters in this volume address these issues from different cultural angles of vision (Americas, Northern Ireland, Hong Kong, India, and the Arab/Muslim World).

Said Faiq is professor ‘Translation & Intercultural Studies’ at the American University of Sharjah (VAE) and Exeter University (GB). He has published worldwide in the fields of translation studies and the dialogue between cultures.