Visuele informatieverwerking en leerproblemen

"Mama, mijn hoofd is zo vol!" roept Jasper. Jasper lijdt aan Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD). Hij is ten einde raad. Het lukt hem niet de dingen te doen die van hem verwacht worden, hoe hard hij ook probeert. Hoe ga je daar als ouder mee om, hoe leg je een kind uit wat er met hem aan de hand is, hoe vertaal je zijn gedrag en prestaties elk schooljaar op-nieuw aan een andere leerkracht? Je bent als ouder vaak radeloos. De energie die deze kinderen van je eisen is slopend.

Dit boek is het verhaal van een moeder over de opvoeding van haar zoon Jasper. Als blijkt dat deze andere manier van denken het leerproces en het gedrag van de jongen hypothekeert, gaan de ouders op zoek naar antwoorden bij leerkrachten, artsen en therapeuten.

Het is het realistische, maar hoopgevende verhaal van een lange queeste waarin de auteur niet alleen de antwoorden van de leerkrachten, hulpverleners en artsen opneemt, maar vooral haar verhaal over Jasper en haar kijk op ADHD. Ook Jasper zelf komt aan het woord.

Uit dit verhaal blijkt onder meer hoe moeilijk het is om ADHD te plaatsen binnen tal van andere stoornissen die ook betrekking hebben op hyperkinesie en concentratieproblemen. Om deze reden werd in het tweede deel een overzicht opgenomen van de meest voorkomende (leer)stoornissen met hun voornaamste symptomen, die vaak ook aan Jaspers problemen werden toegeschreven. Ook bevat dit deel een overzicht van therapieën met korte beschrijving, waarvan Jasper er een groot aantal heeft gevolgd.

In zekere zin kan het boek dienen als een leidraad of inspiratiebron voor elkeen die met een kind met ADHD of verwante problemen wordt geconfronteerd en door het bos de bomen niet meer ziet.

Fabianne Verdeyen studeerde regentaat Nederlands en werkt als voltijdse deskundige bij de personeelsdienst in het provinciebestuur van Limburg.

In de media:
Nieuwsbrief Gezondheidsbib CM Brugge

Iemand met een psychose kan zich ontzettend verlaten voelen. Ook hulpverleners, familieleden, partners en vrienden kunnen frustratie en zelfs – in het geval van intiem betrokkenen - eenzaamheid ervaren, omdat degene met de psychotische klachten opeens onbereikbaar is. Het is alsof de kloof tussen de psychotische ervaring en de realiteit te groot is om met empathie, welwillendheid en geduld te overbruggen. Toch is dit precies wat Vrije val doet. Gezonde mensen worden in dit boek meegesleurd in de gedachte- en gevoelswereld van een psychotische jonge vrouw. De lezer wordt opgenomen in de totale belevingswereld van Angela, een vrouw met een bipolaire aanleg. Op het moment dat zij na een stressvolle periode eerst manisch wordt en dan decompenseert, bevindt de lezer zich als het ware ´onder haar huid´. Het wordt een beklemmende, rauwe, soms melancholische reis in haar wereld. Toch mag dit waarheidsgetrouwe verslag van een psychose ook zeker met een gepaste afstand en oog voor humorvolle details gelezen worden. Zoals de hoofdpersoon zelf vindt: “van op een afstandje is alles grappig.”
De auteur schreef na lang wikken en wegen geen autobiografie. “Ik had de vrijheid om mensen te schofferen, hun kant van het verhaal te negeren en de realiteit te ontkennen hard nodig. Paradoxaal genoeg won mijn relaas aan helderheid, scherpte en eerlijkheid toen ik alle mensen van wie ik houd, het boek uitschreef. Maar het verhaal mag uiteindelijk volledig fictief zijn, ik ben Angela en haar psychose is tot in ieder intiem, gênant moment de mijne.”

Bianca Fransen werd in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen met duidelijk psychotische klachten. Ze ging door een 6 weken durende psychose. Nu werkt ze, volledig hersteld, weer als web- en bladredacteur bij een brancheorganisatie.