Ma komt zondag bij ons sterven. Euthanasie en geweldloosheid.

Je moeder, met wie je al zestig jaar lang een goede band hebt en met wie je heel veel samen hebt
gedaan en op reis bent geweest, vraagt jou om haar te helpen euthanasie uit te voeren. Hoe voelt dat
aan? Hoe reageer je? Welke gedachten en gevoelens komen in je op?

Na veertig jaar levenswerk rond geweldloosheid, wordt Pat Patfoort geconfronteerd met een prangende
vraag van haar 91-jarige moeder. Ma is niet terminaal ziek, is mentaal en intellectueel nog even
alert als altijd, maar ze is fysiek volledig zorgafhankelijk geworden. Ze kiest er bewust voor om te
mogen heengaan via euthanasie. Hoe kan je zo’n beslissing en alle gebeurtenissen die er uit volgen,
kaderen in een basishouding van geweldloosheid?

Pat Patfoort brengt in dit boek de getuigenis van de laatste maanden voor de euthanasie: het aangrijpende
verhaal van de moeilijkheden waarmee zij en haar familie te kampen hadden, van de emoties
die hiermee gepaard gingen en hoe ze ermee omging, hoe ze constant ernaar streefde zowel zorg te
dragen voor haar moeder en toch ook haar eigen grenzen te bewaken. Het hele boek door (onder)zoekt
ze hoe ze geweldloosheid kan plaatsen in die bijzondere omstandigheden.

Het boek groeit geleidelijk aan uit tot de apotheose: de laatste dagen van Ma monden uit in een
huiselijke en familiale driedaagse, een viering van liefde, hartelijkheid, verbondenheid, warmte, harmonie,
en waardigheid. Het verhaal toont aan hoe euthanasie van een geliefd persoon kan uitgroeien
tot een prachtige, diepe en waardevolle belevenis voor alle betrokkenen.

Dr. Pat Patfoort is antropologe en werkt als zelfstandige trainster, voordrachtgeefster en
auteur over preventie, geweldloze hantering en transformatie van conflicten. Dat doet ze
op het vlak van opvoeding (met kinderen en jongeren, ouders, leerkrachten, …), in relaties
tussen volwassenen (in de familie, met personeel van ziekenhuizen en bejaardentehuizen,
religieuzen, veiligheidsdiensten van voetbalstadia, gedetineerden, …), tot op het interetnische
vlak (in Centraal en West-Afrika, in Kosovo, in de Kaukasus). Ze is voorzitster en
medeoprichtster van vzw De Vuurbloem, centrum voor waardering van het verschillendzijn
en voor geweldloze hantering van conflicten. Ze is gehuwd, moeder van twee zonen
en grootmoeder van twee kleindochters.

“Als Pat Patfoort schrijft dat ze hoopt dat anderen – die in eenzelfde situatie verkeren – er iets aan zouden hebben, dan is dat een understatement. Zelfs wie niet in eenzelfde situatie verkeert, vindt hier heel wat leidraden en handvatten op het vlak van euthanasie en geweldloosheid.”
Tijdschrift voor Palliatieve Zorg (jrg. 8, sept 2012, blz. 24-25)