Maklu

Hoewel België geen probleemland is met betrekking tot onwettig politioneel geweldgebruik, doen er zich toch ook incidenten voor tijdens politionele interventies. Legitiem geweldgebruik is aan strikte voorwaarden onderworpen. Zowel de preventie als sanctionering van politioneel geweldsgebruik worden kritisch bestudeerd in relatie tot de nationale en internationale regelgeving, met eveneens aandacht voor de rol van externe, onafhankelijke controleorganen.

Met de CPS Scriptieprijs bekroont het Centrum voor Politiestudies jaarlijks het beste Nederlandstalige eindwerk, dat een kritische en vernieuwende blik werpt op een onderwerp aangaande politie en samenleving.

Penologie is de leer van het straffen. De bestraffing heeft echter vele gezichten, en straffen als de doodstraf en de gevangenisstraf spreken nog altijd heel sterk tot de verbeelding.
Waarom straft een samenleving? Wie zit er in de gevangenis? Hoe en door wie worden de straffen uitgevoerd? Welke gevolgen heeft een gevangenisstraf voor de gedetineerde? Wat betekent het om in de gevangenis te werken? Hoe en door wie wordt er beslist wanneer iemand kan vrij komen? En hoe zit het nu weer met dat elektronisch toezicht?
Deze en nog veel andere vragen komen aan bod in dit boek, dat voortbouwt op een jarenlange wetenschappelijke interesse van de editors in verschillende aspecten van het straffen. Het bundelt een aantal recente en klassieke wetenschappelijke inzichten over de gevangenisstraf, de internering, de doodstraf, de straffen in de gemeenschap en vreemdelingendetentie, en analyseert de belangrijkste beleidsevoluties op een kritische wijze. De focus ligt op België, maar er is ook veel aandacht voor het internationale perspectief.
De visies van beleidsactoren, penale beslissers en uitvoerders van de straf en van de justitiabelen die onderworpen worden aan straf komen aan bod. Organisatorische en culturele aspecten van de strafuitvoeringsinstituten, zoals de gevangenis en de justitiehuizen, worden vanuit juridische, sociologische en psychologische hoek behandeld.

Kristel Beyens en Sonja Snacken doceren reeds vele jaren penologie en penitentiair recht aan de Vakgroep Criminologie van de Vrije Universiteit Brussel. Binnen de onderzoeksgroep Crime & Society (CRiS) coördineren ze het onderzoek naar bestraffing, vanuit een mensenrechtelijk, sociologisch en criminologisch perspectief.

Iedereen heeft het wel eens over vrijheid, gelijkheid, waardigheid of legitimiteit. Zeker in discussies over politiek, ethiek en recht zijn dit terugkomende begrippen. Maar wat betekenen ze precies? En welk gewicht hebben ze in een debat? Aan de hand van actuele controverses onderscheiden de auteurs de voornaamste inhouden die deze beginselen krijgen, en lichten ze deze kritisch door. De lezer maakt kennis met ‘bronnengelijkheid’ in de discussie rond herverdeling van welvaart, met ‘nationaal medeburgerschap’ in het dispuut rond multiculturele problemen en met ‘het recht op een open toekomst’ in het debat over hoe ver ouders hun eigen kinderen mogen kneden naar hun eigen denkbeelden.
Bovendien reiken de auteurs een techniek aan die toelaat om zorgvuldig te redeneren met deze beginselen. Ten slotte worden toepassingen gegeven op rechtsfilosofische vraagstukken. Waar haalt een overheid bijvoorbeeld het recht om te straffen of om van een minderheid gehoorzaamheid te vragen?
Dit boek is ideaal voor wie zoekt naar een grondige kennis van allerlei beginselen die ons politiek, ethisch en juridisch denken beïnvloeden, maar zelden worden uiteengezet.

Jan Verplaetse (1969) is moraalfilosoof en hoofddocent aan de Faculteit Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Gent. Hij is de auteur van For the sake of argument (2006), Het morele brein (2006), Het morele instinct (2008) en Zonder vrije wil (2011).
Charles Delmotte (1985) studeerde filosofie en rechten aan Universiteit Gent. Hij is assistent en doctoraal onderzoeker aan de Faculteit Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Gent, en daarnaast advocaat aan de balie van Kortrijk.

Any effort to gather evidence may prove pointless without ensuring its admissibility. Nevertheless, the EU, while developing instruments for smooth gathering of evidence in criminal matters, is not taking much effort to enhance its admissibility. Due to the lack of common rules in this matter, gathering and use of evidence in the EU cross-border context is still governed by the domestic law of the member states concerned. This may lead to situations where, given the differences between legal systems across the EU, evidence collected in one member state will not be admissible in other member states. Due to the fact that the Lisbon Treaty opened the possibility to adopt minimum rules concerning, among other things, the mutual admissibility of evidence, this research investigates the concept of minimum standards designed to enhance mutual admissibility of evidence in the EU. Through a study of two investigative measures, telephone tapping and house search, the author examines whether coming to various common minimum standards is feasible and whether compliance with these standards would finally shape the as yet nonexistent concept of the free movement and mutual recognition of evidence in criminal matters in the EU.

Essential reading for both national and EU policy makers, scholars and practitioners involved in cross-border gathering of evidence in the EU.