This book wishes to contribute to the development of Interprofessional Education (IPE) in health and social care programmes in higher education institutions where IPE is not yet deployed, and in institutions where IPE is present but where it is not underpinned by mechanisms of quality assurance (QA). It has been produced within a project of EIPEN, the European Interprofessional Education Network, with financial support from the European Erasmus Lifelong Learning programme. The author depicts relevant policy issues and QA mechanisms, but also existing initiatives, tools and resources. He points out possible pitfalls and informs the reader about directions to be taken for effective quality assurance in IPE.

Andre Vyt is lecturer at Arteveldehogeschool University College, and teaches also in the Faculty of Medicine and Health Sciences at Ghent University (Belgium). Since several years he coordinates a learning trajectory on interprofessional collaboration in health care, with staff members from different institutions. The author also has built up expertise in quality management in education and health care.

In dit boek wordt een geannoteerde en becommentarieerde Nederlandse vertaling gepresenteerd van het traktaat Ars medica (Téchnê iatrikê) van Galênós van Pérgamon (129-216 n. Chr.). Weinig artsen hebben een zó verstrekkende invloed gehad als deze beroemde Hellenistische arts. Zijn gedachtegoed heeft vanaf het jaar 300 na Chr. de geneeskunde in de Byzantijnse wereld overheerst. Het heeft insgelijks, middels multipele vertalingen van zijn traktaten, op de wereld van de Islam, en vanaf de twaalfde tot de zeventiende eeuw evenzeer op de West-Europese geneeskunde een persoonlijke en zelfs zeer nadrukkelijke stempel gedrukt. Zijn latere volgelingen hebben, vermits ze bij herhaling alleen maar Galênós’ conclusies hebben doorgegeven en het door hem voorgelegd empirisch bewijsmateriaal en de hierbij gehanteerde procedures onbesproken hebben gelaten, (wellicht ongewild) een bijdrage geleverd tot het totstandkomen van een beeld van Galênós als “dogmatisch en autoritair theoreticus”, die een verlammende rem op de ontwikkeling van het medisch denken zou hebben gezet tot aan het begin van de Renaissance. Recent hebben tal van geleerden, vooral sinds het herontdekken van heel wat van zijn werken in Arabische vertaling, een bijdrage geleverd tot zijn (volstrekt legitieme) rehabilitatie als arts, filosoof, grammaticus én ethicus.
De Ars medica is een van de belangrijkste werken die Galênós uit zijn schrijfhout heeft laten komen. Dit traktaat is op late leeftijd tot stand gekomen, vermoedelijk na 193, en verschaft een opsomming van de meest essentiële elementen uit zijn ziekteleer. Het heeft, gezien de talrijke verwijzingen naar andere galenische geschriften, zowel het karakter van een “introductie” (eisagôgê) tot zijn volumineus oeuvre als van een beknopte inhoud (súnopsis) van zijn talrijke bevindingen inzake de humane pathologie. De Ars medica werd door medische studenten gebruikt vanaf de vierde eeuw en maakte in de twaalfde eeuw deel uit van de Articella, het complex samenraapsel van medische teksten die in de Middeleeuwen en Renaissance de eigenlijke basis hebben gevormd van het universitair medisch curriculum.

Jan Godderis is gewoon hoogleraar aan de Faculteit der Geneeskunde van de K.U.Leuven. Hij doceert er de vakken psychiatrie, geschiedenis van de geneeskunde en cultuurgeschiedenis van de seksualiteit.

In dit boek stelt Ann Van Sevenant een elementaire filosofie voor. Deze filosofie weerspiegelt de twee-eenheid van theorie en praktijk. De lezer vindt hier zowel een filosofische uiteenzetting over aanvaarding als een beschrijving van het aanvaardingsproces. In het levenswerk gaat het niet alleen om het vormen van een mening, om het spreken over levensvragen, maar ook om het aanpakken van situaties en om het samen leren omgaan met wat zich als nieuw aandient. Naast de levenskunst bestaat er inderdaad ook zoiets als het levenswerk.

Elk van de hoofdstukken wordt onderverdeeld in een theoretisch en een praktisch deel. In het theoretische denkkader krijgt de lezer een overzicht van de filosofen die het thema van de aanvaarding direct of indirect hebben behandeld. De praktische benaderingswijze richt zich tot wie op zoek is naar een concrete filosofie van de aanvaarding, met bijzondere aandacht voor het onaanvaardbare.

Ann Van Sevenant, doctor in de wijsbegeerte, is voormalig docent filosofie aan de Hogeschool Antwerpen en auteur van een twaalftal boeken over hedendaagse filosofie.