Tussen de Vlaamse steden bevinden zich nog wel rurale gebieden, maar die worden almaar kleiner. De problematiek van de stedelijke ruimte vinden we niet langer enkel in steden, maar ook in de kernen van grotere dorpen. Architecten en urbanisten inspireren zich aan wat elders in de wereld door vedetten en grote bureaus in hun branche wordt gerealiseerd. Stadsmarketing is een vast gegeven geworden, maar ook dat leidt vaak tot kopieergedrag van andere steden. Recent raken ook heel wat ‘gewone burgers’ actief betrokken bij allerlei stedenbouwkundige projecten, van protestacties tot juridische discussies die soms jarenlang aanslepen.

Dit boek reikt ethische handvatten aan die helpen te bepalen of de overheid (vanuit haar politieke overwegingen), de experts (vanuit hun specialistische kennis en met hun rapporten die vaak vol niet te controleren data staan) of de betrokken burgers (vanuit hun eigen ervaringskennis) in een concreet dossier het gelijk aan hun kant hebben. Ze kunnen helpen voorliggende projecten en voorstellen te evalueren en bij te sturen. In die zin kunnen alle betrokkenen inspiratie opdoen. Daartoe kijkt de auteur van buiten de discipline naar het fenomeen ‘stedelijke ruimte’. En dit vanuit zijn eigen specialisme: de ethische reflectie. Op zoek naar een antwoord op de vraag wat en hoe de inrichting van onze stedelijke ruimte (ethisch) verantwoord maakt.

Herman Siebens, doctor in de onderwijswetenschappen, advanced master in business ethics en master godsdienstwetenschappen. Hij heeft verscheidene publicaties over beroeps- en bedrijfsethiek op zijn naam. Hij gidste rondleidingen in Brussel, Antwerpen, Brugge, Gent en Parijs. Hij is medestichter en actief lid van ALB – Architectuur-Liefhebbers Boom.

Verzet tegen uitbuiting, onderdrukking en kolonialisme begon in Zuid-Amerika. Theologen sloten zich erbij aan en schetsten omtrekken van een theologie van bevrijding. Bevrijdingstheologie blijft van cruciaal belang maar haar rol is zo ingrijpend veranderd dat je van een paradigmashift kunt spreken. Andere teams, in het begin aangevoerd door Dorothee Sölle, staan in het veld, wereldwijd. Dikwijls gaan vrouwen voorop. Zij bekommeren zich om het (over)leven van mens en milieu. Ecofeministische spiritualiteit voert bij hen de boventoon en garandeert nieuw elan. L’chaim, op het leven, op toekomstig zijn, is het motto.

Dit boek wil de gelederen van de bevrijdingstheologie een hart onder de riem steken door andere verhalen te vertellen, een andere chokma (wijsheid) te verspreiden en andere gesprekspartners aan het woord te laten, zoals Isaiah Berlin, Joachim Gauck, Nelson Mandela en Amartya Sen. Onbevangen confrontatie met de wereld is het machtsmiddel van bevrijdingstheologie. Haar macht komt niet uit de loop van een geweer, maar van de rondetafel waar zij aanschuift om te dialogiseren, dwars te liggen, vooruit te kijken en te werken aan de transformatie van verkeerde, meestal neokapitalische verhoudingen. Wie zich in deze zin engageert, is vervuld van toekomstverwachting.

Jurjen Wiersma is emeritus hoogleraar aan de Protestantse Faculteit in Brussel, waar hij ethiek, hermeneutiek en filosofie doceerde. Hij is betrokken bij het Nederlandstalige en het Internationale Bonhoeffer Werkgezelschap. Verder werkt hij mee aan de Etty Hillesum Studies, een project van het EHOC – het Etty Hillesum Onderzoeks Centrum in Middelburg.

De indruk bestaat dat het gebruik van buitenschoolse hulp de voorbije jaren is gestegen. Dat de buitenschoolse hulp zo’n groot ‘succes’ kent, lijkt moeilijk te rijmen met de inspanningen om het zorgaanbod op school te versterken. In opdracht van de Vlaamse overheid werd een grootschalig onderzoek opgezet met als doel de bestaande praktijken inzake buitenschoolse hulp in kaart te brengen. Niet alleen bestudeerden de onderzoekers de omvang en aard van de buitenschoolse hulp, ook de rol en motieven van centrale actoren – zoals ouders, zorgverantwoordelijken en CLB-medewerkers – in het besluitvormingsproces werden onder de loep genomen, evenals de communicatie en afstemming tussen de buitenschoolse hulp en de zorg op school. Ten slotte zochten de onderzoekers naar factoren die de verschillen in het gebruik van buitenschoolse hulp kunnen verklaren. Ze gingen het effect na van kenmerken van zorg op school en andere schoolkenmerken en onderzochten ook het effect van kind-, SES- en migratiegerelateerde kenmerken op het gebruik van buitenschoolse hulp.
De reflecties aangaande de bevindingen uit deze studie kaderen de auteurs binnen drie centrale invalshoeken: (1) het model van geïntegreerde zorg op school en het idee van het zorg- of ondersteuningscontinuüm, (2) de beweging naar medicalisering van de hulpverlening en (3) het maatschappelijk perspectief van het in standhouden en vergroten van sociale ongelijkheid van onderwijskansen.

Karine Verschueren is als gewoon hoogleraar verbonden aan de onderzoekseenheid Schoolpsychologie en Ontwikkelingspsychologie van Kind en Adolescent van de KU Leuven.
Elke Struyf is als hoogleraar onderwijskunde verbonden aan de Antwerp School of Education en het departement Opleidings- en Onderwijswetenschappen van de Universiteit Antwerpen.
Eleonora Vervoort behaalde in 2013 een doctoraat in de psychologie en werkte als postdoctoraal onderzoeker aan de KU Leuven en de Universiteit Antwerpen.
Kathleen Bodvin is werkzaam als wetenschappelijk medewerker aan de onderzoeksgroep Edubron van de Universiteit Antwerpen.
Lucia De Haene is als docente verbonden aan de onderzoekseenheid Educatie, Cultuur en Samenleving van de KU Leuven.

‘Les rivières sont des chemins qui marchent et qui portent où l’on veut aller’, schreef de Franse filosoof en wiskundige Pascal. Zijn Britse tijdgenoot, ‘the water poet’ John Taylor beschreef ze als the ‘cherishing veines of the body of every Countrey, Kingdome, and Nation’. Het zijn slechts enkele citaten die het aanzienlijk belang weergeven dat internationale rivieren en het gebruik ervan voor transportdoeleinden in de politieke en economische geschiedenis van Europa hebben gespeeld en tot op de dag van heden nog steeds spelen.

Dit boek analyseert deze geschiedenis over een periode van ruim 2000 jaar, van de tijd van de Romeinen tot op heden. Het beschrijft de eeuwenlange strijd tussen steden en staten om de heerschappij over de rivieren, met de meer dan 200 jaar durende sluiting van de Schelde als triest culminatiepunt en de ommekeer met het Scheldedecreet in 1792, in het zog van de Franse Revolutie, met afkondiging van vrije scheepvaart voor alle ingezetenen van oeverstaten. Het sindsdien in de internationale orde erkend beginsel van de belangengemeenschap van oeverstaten, heeft niet belet dat de strijd om het vrij gebruik van rivieren ononderbroken is verder gegaan. Sinds vijftig jaar zijn ook de Europese Instellingen zich in deze strijd gaan mengen en hebben zij er een nieuwe dimensie aan gegeven.

Marc De Decker studeerde rechten en maritieme wetenschappen. Sinds ruim dertig jaar is hij als advocaat en voorzitter van de Federatie van de Belgisch Binnenvaart nauw betrokken met de ontwikkelingen in de scheepvaart. Tevens is hij docent aan de UGent, waar hij de cursus European International River Law doceert. Hij schreef verschillende boeken en bijdragen over de riviervaart en ontving voor zijn boek over Europees Internationaal Rivierenrecht in 2015 de prijs van de Stichting François Génicot. Het huidige werk is het resultaat van vele jaren opzoekingswerk.

Van oudsher wordt de mens geboeid door het fenomeen ‘horen’ en in het bijzonder het slecht of helemaal niet kunnen horen. De term audiologie refereert dan ook aan die tak van de medische wetenschappen die zich bezig houdt met de studie van het auditief stelsel in de breedst mogelijke zin. Een belangrijk aspect van de audiologie is het evalueren en het kwantificeren van het gehoor: de audiometrie. Omdat de moderne geneeskunde voorziet in een adequate behandeling voor elk soort gehoorverlies, tot en met de totale doofheid, kan het belang van het correct kwantificeren van dit gehoorverlies niet genoeg benadrukt worden.
Dit boek bespreekt systematisch en overzichtelijk de meest courante audiometrische tests, van eenvoudige gehoordrempelbepalingen tot meer geavanceerde onderzoeken, zoals: elektrocochleografie, geëvokeerde hersenstampotentialen (BERA), oto-akoestische emissies en steady state auditief geëvokeerde responsen (A.S.S.R.). Het schenkt ook aandacht aan screeningstechnieken, dit in het kader van de vroegtijdige opsporing van gehoorstoornissen bij pasgeborenen en jonge kinderen. Er is ook een hoofdstuk gewijd aan de evaluatie van oorsuizingen of tinnitus, een zeer actuele topic.
Deze publicatie richt zich tot iedereen die begaan is met het gehoor en de evaluatie ervan: artsen, logopedisten, audiologen, N.K.O.-verpleegkundigen en andere paramedische beroepen.

Glen Forton volgde de opleiding geneeskunde en vervolgens de opleiding tot neus-, keel- en oorarts aan de Universiteit Antwerpen, waar hij ook promoveerde. Hij is revalidatie-arts. Momenteel is hij verbonden aan de dienst NKO van het fusieziekenhuis AZ Delta in Roeselare, waar hij diensthoofd is en zich met de otologie en de neuro-otologie bezig houdt. Daarnaast is hij consulent aan het Revalidatiecentrum voor Taal- & Ontwikkelingsproblemen in Roeselare en het Centrum voor Ambulante Revalidatie “Stappie” in Oostende. Hij is ook gastlector aan de Universiteit Antwerpen.
Bob Depuydt is logopedist en audioloog. Momenteel is hij zelfstandig gehoorprothesist in Roeselare.
Peter Carton is hoofdaudioloog in de dienst NKO van het AZ Delta in Roeselare. Hij is ook stagemeester voor de opleiding audiologie.
Paul Van de Heyning is diensthoofd NKO van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen en gewoon hoogleraar NKO aan de Universiteit Antwerpen. Hij is auteur van talloze publicaties in de internationale vakliteratuur en geniet internationale faam in zijn domein.

Hulpverleners komen steeds meer onder druk te staan. De intensieve informatiedoorstroming, de hoge verwachtingen om de problemen snel en zo efficiënt mogelijk op te lossen, het toenemend administratief werk en de hoge caseload (meer cliënten op korte tijd begeleiden) zijn een dagelijks gegeven. Er mag geen tijd ‘verspild’ worden. Nochtans is het net die zogenaamde verspilde tijd waarin hulpverleners tijd kunnen maken voor een gesprek of een spel met hun cliënt. Dit zijn momenten waarin niets moet en echte ont-moeting plaatsvindt. Op dergelijke micromomenten worden bouwstenen gelegd voor een warme, duurzame en wederkerige relatie in tijden van lief en leed. Deze samenwerkingsrelatie vormt immers het fundament om met de cliënt, die zich bevindt in een maatschappelijk kwetsbare levenssituatie, samen te zoeken hoe zijn levenskwaliteit kan toenemen.

In dit boeiend praktijkboek worden hulpverleners, management, cliënten en hun netwerk uitgenodigd om stil te staan bij deze samenwerkingsrelatie gekleurd door warmte, betrokkenheid en authenticiteit. De publicatie is gelardeerd met herkenbare praktijkvoorbeelden, handige tips en suggesties. Het is een boek waarin ongetwijfeld menig hulpverlener en cliënt zich zal herkennen. Het biedt bovendien concrete handvatten voor de praktijk, in het bijzonder voor hulpverleners in spe. Op een bevlogen wijze slaagt de auteur erin om hulpverleners uit te nodigen tot reflectie over het meest wezenlijke aspect van hun opdracht. Al wie dit leest, heeft zin om weer verder te gaan!

Vera Van Hove is docent Orthopedagogiek aan de Faculteit Mens en Welzijn van Hogeschool Gent. Ze was werkzaam in de sector voor personen met een verstandelijke beperking. Ze geeft geregeld praktijkgerichte voordrachten aan professionals en ouders.