Waar roman, theater en film vragen om inleving, identificatie en projectie, lijken hedendaagse tv-series vooral geïnteresseerd in het symbolische, zoals netwerken, (ongeschreven) regels en processen. Tv-series nodigen ons uit om het spel dat de personages spelen te ontrafelen, te decoderen en voort te zetten in discussies, interpretaties en speculaties.

‹Oog om Oog› probeert in te zoomen op creatieve processen en lezersreacties in een keur aan tv-series. Welke stem kan de psychoanalyse daarbij hebben en wat kan de psychoanalyticus leren van tv-series? Aan bod komen onder meer series als Twin Peaks, The Wire, Breaking Bad, House of Cards, Dexter, Les Revenants, Fargo, House of Cards en Gameof Thrones.

Vlaanderen vergrijst aan een snel tempo. Het aantal zestigplussers zal stijgen van 1,6 miljoen naar 2,3 miljoen in 2060, terwijl het aantal tachtigplussers zal verdubbelen. Vooral de Vlaamse plattelandsgemeenten zullen een groot deel van die vergrijzing op zich nemen. Ouderen zullen daarbij in groten getale thuis blijven wonen. Nochtans zijn veel woningen niet aangepast aan inwoners met een verminderde mobiliteit. Zo zijn er bijvoorbeeld trappen in de woning of is het niet mogelijk om er met een rolstoel te circuleren. Maar ook de woonomgeving stelt de ouderen voor uitdagingen. Vlaanderen staat gekend om een verregaande verspreiding van wonen en voorzieningen. In landelijke gebieden zijn dagelijkse voorzieningen vaak enkel met de auto te bereiken. Maar ook de ouderen zelf wonen vaak op onbereikbare plaatsen. Dat zorgt er onder meer voor dat de thuishulp ettelijke autokilometers aflegt. Voor de thuisverpleging alleen, komt dat neer op dagelijks 15 keer de evenaar afrijden. De zogenaamde informele zorg blijkt eveneens niet vanzelfsprekend. Want wat met de ouderen die geen kinderen in de buurt hebben wonen? Of met de landelijke bewoners die pas honderden meters verder hun volgende buur zien, die ook vaak een leeftijdsgenoot is?

Dit boek neemt twee casegebieden onder de loep: de rurale Westhoek en de meer verstedelijkte, maar nog steeds landelijke Kempen. Het zet een ruimtelijk model op poten en geeft beleidsaanbevelingen mee.

Sanae El Guennouni en Karin Gillis hebben samen 35 jaar ervaring in de financiële sector, met als rode draad mensen in beweging krijgen en houden. Ondanks hun grote verschillen, zowel qua persoonlijkheid als qua aanpak, delen ze eenzelfde passie. Ze zijn namelijk gebeten door de zoektocht naar het antwoord op de vraag: “Hoe van elke dag een optimale dag te maken boordevol voldoening?”

Dit vraagstuk heeft geleid tot het oprichten van hun bedrijf InsideUp, dat als missie heeft het beste van elkeen naar boven te brengen, niet occasioneel, maar structureel, elke dag, in elke context. De meest effectieve tools en inzichten van hun zoektocht hebben ze gebundeld in dit werkboek. Ze hebben bewust gekozen voor een doe-boek dat de lezer aanspoort om met de opgedane kennis en inzichten ook effectief iets te doen. Kennis is namelijk maar krachtig als je er ook echt mee aan de slag gaat. Dit doe-boek biedt je tal van sleutels om in de complexe wereld van vandaag je leven in eigen handen te nemen, je persoonlijk leiderschap te ontsluiten en je zelfvertrouwen te versterken.

In het interbellum kwam de emancipatie van de massa (en van specifieke groepen, zoals arbeiders, landbouwers en vrouwen) in een stroomversnelling terecht. Diverse culturele spelers (van individuele auteurs tot uitgeverijen) in Vlaanderen grepen die maatschappelijke ontwikkeling aan om een steeds groter en heterogener publiek in te wijden in de lange tijd als elitair beschouwde cultuur. Ze verbonden die democratisering van de cultuur met een pedagogisch project. Ze wilden kennis verstrekken over de wereld, de mens en de plaats van literatuur in het leven; ze wilden informeren, moraliseren en leren lezen.

Vier populaire figuren uit het interbellum spelen in dit boek de hoofdrol: de vertellers Warden Oom en Ernest Claes, die de verteltraditie van de folklore nieuw leven inbliezen en hun romans en verhalen zagen als bronnen van kennis en wijsheid; de dichteres Alice Nahon, die poëzie voor dagelijks gebruik schreef en het publiek in haar gedichten emotionele levenslessen bijbracht; en de socialistische criticus Raymond Herreman, die met zijn rubriek ‘De Boek-uil’ in de krant Vooruit een publiek van arbeiders en bedienden vertrouwd wilde maken met de kunst van het goede lezen. Het zijn namen die ooit het publieke gezicht van de literatuur uitmaakten, en die vandaag nog altijd tot de verbeelding spreken, maar die voorheen amper het onderwerp waren van literair-historisch onderzoek.

Bram Lambrecht studeerde taal- en letterkunde aan de KU Leuven. Met zijn masterproef over de epische poëzie van Karel van de Woestijne won hij de eerste Scriptieprijs van het Poëziecentrum. In februari 2017 verdedigde hij zijn proefschrift over het pedagogische project van de publieksliteratuur in Vlaanderen tijdens het interbellum. Als postdoctoraal onderzoeker van het FWO-Vlaanderen voert hij momenteel een project uit over rouwpoëzie. Bram publiceerde al verschillende artikelen over de literaire cultuur van het interbellum en over hedendaagse Nederlandstalige poëzie.