Cultuur en beleid: het heeft iets van een verstandshuwelijk. De ene partner: cultuur, altijd om geld verlegen maar bedacht voor inmenging van bovenaf. De andere partner: de beleidsmaker, houdt bij het inzetten van middelen steeds zijn eigen visie op de samenleving voor ogen. Sinds de culturele autonomie is het cultuurbeleid een Vlaams huwelijk geworden.
Dit boek beschrijft hoe in het pas ontvoogde Vlaanderen de klemtoon kwam te liggen op de uitbouw van een sociaal-cultureel netwerk. De jaren ''80 brachten daarna samen met een gestegen zelfbewustzijn een cultuurbeleid dat in het teken van de kunsten stond. Momenteel zien we hoe beide bewegingen moeizaam naar elkaar toe groeien.

Moet gesubsidieerde kunst maatschappelijk relevant zijn? Moet de overheid consument of eerder producent georiënteerd zijn? Hoe verhoudt de overheid zich ten aanzien van de markt? Moet cultuur een dam opwerpen tegen de ''verzuring''? Hoe Vlaams is het Vlaamse cultuurbeleid? De auteur gaat na welke de visies waren van de opeenvolgende ministers m.b.t. deze en andere thema''s. Het boek brengt voor het eerst een globale geschiedenis van het Vlaamse cultuurbeleid, waardoor het actuele cultuurdebat in een historische context komt te staan.

Wim De Pauw is verbonden aan de opleiding 'sociale en culturele agogiek' aan de Vrije Universiteit Brussel. Hij publiceerde onder meer over het Vlaamse en Brusselse podiumkunstenbeleid. Momenteel bereidt hij een proefschrift voor over vernieuwing binnen het Vlaamse cultuurbeleid.

Zwangerschapsbegeleiding, voortplantingsgeneeskunde, orgaantransplantatie, behandeling van terminale patiënten, … plaatsen artsen voor grote ethische uitdagingen. Al deze ontwikkelingen hebben een diepgaande impact op de maatschappelijke gezondheidszorg in het algemeen en de relatie arts-patiënt in het bijzonder. In alle ethische debatten hierover is er één opvallende constante: altijd weer verwijst men naar de hippocratische traditie. Te pas én helaas ook te onpas wordt de hippocratische Eed hierbij als een gezagsargument aangewend. Vaak zonder veel kritische zin worden citaten uit de Eed gebruikt – en ook misbruikt – om het eigen standpunt kracht bij te zetten, wat dan weer door anderen in twijfel wordt getrokken.
Hiermee is duidelijk hoe belangrijk de hippocratische traditie blijft voor de medische ethiek. Er zijn weinig disciplines met een eeuwenoude inspiratiebron die nog zo kernachtig de huidige praktijk beïnvloedt. Dit boek analyseert de ware draagwijdte en betekenis van de hippocratische Eed en de medisch-ethische context waarin hij tot stand is gekomen. De betekenis ervan voor het actuele ethische debat in de geneeskunde is groot.
Deze uitgave is uiteraard van grote importantie voor elke medicus.

Jan Godderis is gewoon hoogleraar aan de Faculteit der Geneeskunde van de K.U.Leuven. Hij doceert er onder meer psychiatrie, geschiedenis van de geneeskunde, cultuurgeschiedenis van de seksualiteit.

Jongeren met ernstige gedrags- en emotionele problemen stellen hun directe omgeving, het onderwijs en de samenleving op de proef. Erg vaak verloopt hun schoolcarrière allesbehalve rimpelloos.

De Vlaamse Onderwijsraad onderzoekt in deze probleemverkenning hoe men de onderwijskansen van deze jongeren kan verbeteren, in de eerste plaats in het buitengewoon secundair onderwijs. Wat kenmerkt deze leerlingen? Hoe kan een school een beter inzicht krijgen in de problemen van deze jongeren om zo betere leervoorwaarden te scheppen? Welke rol kunnen vrienden en familie spelen? Hoc kan men de onderwijsvoorzieningen beter aanpassen aan dc noden van deze leerlingen? Wat komt de conflictpreventie ten goede?

Op de achtergrond is altijd de zorg aanwezig voor de professionele en emotionele uitdagingen waaraan de leraar het hoofd moet bieden. Hoc kan men leraren beter ondersteunen? Welke begeleidings- of opleidingsbehoeften hebben zij? De Vlor belicht ook de noodzaak om de netwerkvorming tussen scholen onderling en tussen scholen en zorginstanties te versterken.

De wetenschappers en ervaringsdeskundigen die hebben meegewerkt aan deze probleemverkenning, behandelen het thema vanuit uiteenlopende invalshoeken. Een bewuste keuze omdat jongeren met ernstige gedrags- en emotionele problemen precies behoefte hebben aan een geïntegreerde, multidisciplinaire benadering.

175 jaar geleden voltooide België, als eerste land op het Europese continent, zijn omvorming van een eeuwenoude Ancien Régime-samenleving tot een moderne natiestaat. Uit het enthousiasme van die Revolutie van 1830 ontstond een beweging voor het alzijdig gebruiken van de volkstaal als cultuur- en bestuurstaal. Die “Vlaamse beweging” schiep, in de loop van generaties, een Vlaamse subnatie binnen de Belgische natie, en lokte als reactie een Waalse beweging uit. In de twintigste eeuw keerden beide bewegingen zich tegen het unitaire België. In 1970 werd de federalisering ingezet, die sindsdien leidde tot een steeds verdergaande ontmanteling van de Belgische staat.

Lode Wils, emeritus hoogleraar Nieuwste Geschiedenis aan de K.U. Leuven, beschreef het ontstaan en de ontwikkeling van ons proto-nationaal en nationaal bewustzijn, vanaf de Middeleeuwen tot nu. Als eerste heeft hij hiervoor gebruik gemaakt van de heel verhelderende inzichten, verworden door het internationaal historisch en sociologisch onderzoek naar het fenomeen natievorming.

Het is een populaire opvatting de narcist te zien als iemand die niet in staat is een ander lief te hebben en die alleen zichzelf graag ziet en bewondert. We kunnen ons ook een persoon voorstellen die mooi en aantrekkelijk denkt te zijn en wiens autocentrisme de vorm aanneemt van fascinatie door en voor het eigen imago.

Sinds Freud in 1914 dit begrip introduceerde, zijn de opvattingen zowel over de psychopathologie, de psychodynamiek als de psychogenese sterk geëvolueerd. Hiermee gaan uiteenlopende strekkingen over de psychotherapeutische implicaties gepaard. Zo maakt het met name een groot verschil of we het narcisme beschouwen als een fixatie in de ontwikkeling dan wel als een secundaire, defensieve formatie: of narcisme deel uitmaakt van de algemeen menselijke psychologie dan wel verwijst naar een stoornis.

Hoe kunnen we het psychisch lijden van de narcistische patiënt begrijpen? Hoe kunnen we hem uit de gevangenis van het spiegelpaleis of van de echokamer bevrijden? En wat als zijn narcisme soelaas biedt voor nog grotere pijnen? En hoe zit het met narcisme in onze cultuur?

Wellicht mede door de soms hevige tegenoverdrachtsgevoelens van o.a. onmacht en nietigheid die narcistische patiënten oproepen genieten psychoanalytische therapeuten het (voor sommige twijfelachtige) voorrecht zich over deze problematiek te ontfermen. Het is en blijft immers een harde nood om te kraken. Uit diverse psychoanalytische windstreken wordt vanuit hedendaagse inzichten rond psychotherapie en narcisme gereflecteerd.

Met bijdragen van Jan Cambien, Marc Hebbrecht, Thierry Simonelli, Erik Ceysens, Luc Moyson en Mark Kinet.

Mark Kinet, psychiater en psychoanalytisch psychotherapeut, is hoofdgeneesheer van de Kliniek Sint-Jozef in Pittem, Centrum voor Psychiatrie en Psychotherapie. Hij is lid van de Belgische School voor Psychoanalyse en voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Psychoanalytische Therapie.

Luc Moyson is beleidspsycholoog in een residentieel psychoanalytisch programma voor adolescenten in het U.C. Sint- Jozef in Kortenberg, psychoanalytisch psychotherapeut, opleider en supervisor in de Specialisatie Psychoanalytische Psychotherapie van de KU Leuven en heeft een zelfstandige praktijk. Hij is lid van de Vlaamse Vereniging voor Psychoanalytische Therapie en bestuurslid van de European Federation for Psychoanalytic Psychotherapies.

Zie ook www.psychoanalytischactueel.eu.