Zwerfjongeren hebben twee kenmerken met elkaar gemeen: ze hebben geen vaste plek om te wonen en een stabiel sociaal netwerk ontbreekt. Het contact met familie is meestal beschadigd of verbroken, relaties met vrienden zijn verwaterd en ontmoetingen met lotgenoten op tijdelijke logeeradressen en op straat zijn vaak vluchtig. Wanneer ze zich melden bij de crisisopvang of een ambulant team, proberen begeleiders eerst de praktische zaken te regelen zoals onderdak en inkomen. Wanneer er sprake is van gedragsproblemen of verslaving, verwijzen ze de betrokkene ook door naar psychiatrische of professionele begeleiding.

Aandacht voor het sociale netwerk schiet er in de drukte van het regelen en begeleiden nogal eens bij in en wordt vaak voor het nazorgtraject bewaard. Ambulante begeleiders vinden het lastig om jongeren die hun sociale relaties verbruikt hebben of het huis zijn uitgezet, te motiveren tot herstel van oude en het aangaan van nieuwe contacten. Toch is een stabiel netwerk dat een vangnet biedt na een begeleidingstraject, onmisbaar om een zwervend bestaan definitief de rug toe te keren.

Hoe doe je dat, zwerfjongeren helpen een netwerk op te bouwen? Deze vraag staat centraal in dit boek, dat is voortgekomen uit gesprekken in het werkveld en is uitgewerkt met twee instellingen die begeleiding bieden aan zwerfjongeren. Het boek concentreert zich op het uitproberen en evalueren van instrumenten die kunnen helpen om het netwerk samen met jongeren in kaart te brengen, oude contacten te herstellen en nieuwe relaties aan te gaan. Relaties die in de toekomst sociale, emotionele en praktische steun kunnen geven.

Pauline Naber, Ido Sap en Marjolein Bijvoets zijn verbonden aan het Lectoraat Leefwerelden van Jeugd & School of Social Work van de Hogeschool inholland.

Dit boek geeft een overzicht van de domeinen van de vier ''traditionele'' groepen van personen met een handicap (een verstandelijke, fysieke, visuele of auditieve handicap), en daarnaast ook nog van personen met gedragsstoornissen, personen met een autisme spectrumstoornis, personen die middelen misbruiken, personen met ernstig meervoudige beperkingen en personen met een dubbele diagnose. Telkens komen nagenoeg dezelfde onderwerpen terug: eerst historiek, etiologie, terminologie, indeling en psychologische aspecten, daarna de orthopedagogische- agogische theorie en praktijk.

Door de verschillende vormen van handicap die mensen kunnen hebben bijeen te brengen, biedt die boek een totaalbeeld voor iedereen die een inzicht wil verwerven in de bijzondere behoeften van die mensen en de aangewezen ondersteuning. Voor studenten uit diverse opleidingen is het een aangewezen basisstudieboek. Het is ook zeer geschikt voor wie reeds in de praktijk staat, als referentiekader voor zijn eigen handelen.

Hoe moet het op school tussen leerlingen, leerkrachten, directieleden?Wie in het spanningsveld tussen autonomie en verbinding staat, kanlittekens en kwetsuren oplopen als hij niet het evenwicht vindt tussen‘erbij horen’ en ‘zichzelf zijn’. Op school kan het riskant of zelfs ongepastlijken om de eigen beleving ter sprake te brengen. Toch is het eenbelangrijke manier om zelfvertrouwen en een eigen identiteit op tebouwen. Een groep mensen kan pas echt als team functioneren wanneerelk individu ten volle tot zijn recht kan komen.

Deze publicatie gaat over de persoonsgerichte benadering in het onderwijs.De uitgangspunten zijn de drie psychologische basisbehoeftendie zowel voor de kinderen, de leerkrachten als de directieleden gelden:competentie, autonomie en relationele verbondenheid. Als deze driebasisbehoeften in het gedrang komen, dan ontstaat vaak ‘tegengedrag’.Maar neemt de school ze ernstig, dan ontwikkelt zich een goed pedagogischklimaat waarin iedereen kan groeien.