Kunst is een vorm van denken; een ongewone bron van kennis. In deze studie maakt de lezer kennis met Art-Based Learning, een methode die de toeschouwer in staat stelt met kunstwerken in dialoog te gaan.

Aan de hand van drie triptieken laat de auteur zien hoe kunstwerken werken als een “sprekend object”.

Deze studie is bedoeld voor studenten en docenten theologie, filosofie en antropologie, theater- en filmwetenschap, literatuurwetenschap en (kunst)geschiedenis. De hier ontwikkelde methodiek is ook uitermate geschikt voor Artistic Research aan kunstacademies, theateracademies, conservatoria, film- en dansacademies.

Jeroen Lutters (1959) is Lector Didactiek en Inhoud van de Kunstvakken aan de Hogeschool Windesheim en Rector van het Bernard Lievegoed Liberal Arts College in Driebergen.

Eerder verschenen van zijn hand: Het verloren paradijs van de adolescent (Indigo 1999) Adolescentie in Fictie: Caravaggio’s verbeelding van de adolescent (Agiel 2006) en De poëtische taal van de adolescent: over de schoonheid van het anders-zijn (Garant 2009).

Om hun talenten maximaal te kunnen ontplooien, moeten hoogbegaafde kinderen vroegtijdig onderkend worden. Dan kunnen ze een begeleiding en stimulering op maat krijgen. De typische ontwikkelingsproblemen van hoogbegaafde kinderen en adolescenten komen uitvoerig aan de orde, net als de diverse versnellings- en verrijkingsmaatregelen die op school kunnen worden toegepast.

De basis van iedere opvoeding wordt in het gezin gelegd tijdens de vroege kinderjaren. Hoogbegaafde kinderen ontwikkelen zich anders. Daarom is het belangrijk dat ouders zeer vroeg een goed inzicht verwerven in dit ontwikkelingsproces.

Dit boek rekent af met enkele hardnekkige vooroordelen over hoogbegaafdheid. Zoals: deze kinderen zullen er wel vanzelf komen; je houdt dit potje best gedekt, zo niet krijg je onhandelbare en arrogante jongeren; deze kinderen zijn in alles goed en halen steeds de beste resultaten.

Hoe verkeerd deze laatste opvatting wel is, wordt uitdrukkelijk behandeld in de hoofdstukken over onderpresteren. Nogal wat hoogbegaafde leerlingen worden onderpresteerders bij gebrek aan begrip en steun vanuit de omgeving. Dit proces is niet alleen dramatisch ter wille van de verminderde prestaties, maar vooral wegens het verwoestende effect op de persoonlijkheid van het kind.


Carl D’HONDT, orthopedagoog, is voorzitter van BEKINA–Begaafde Kinderen en Adolescenten.
Hilde VAN ROSSEN, psychologe, doceert aan de Katholieke Hogeschool Zuid-West-Vlaanderen.

Welk materiaal wordt gebruikt?

Welke technieken zijn op dit moment hèt van hèt om nagels zo mooi en afgewerkt mogelijk te maken?

Hoe is door de bomen nog het bos te zien?

Deze gids neemt de lezer beetje bij beetje mee op weg door de nagelwereld. Vaktermen, technieken en concrete tips rechtstreeks vanuit de praktijk worden uit de doeken gedaan. Stap voor stap wordt duidelijk wat het vak inhoudt, want dat is méér dan nagels zetten alleen. Het is een passie en een ondernemerschap.

Het boek is bestemd voor wie nagelstyliste wil worden, in een opleiding of in zelfstudie, voor wie het beroep al uitoefent en voor wie een beroep doet op een nagelstyliste.

Birgit De Metsenaere volgde de opleiding Schoonheidsverzorging in het volwassenonderwijs. Na de module Handverzorging behaalde ze het certificaat Nagelstyling. Naast haar beroepspraktijk in Zepperen, geeft ze inmiddels ook zelf les.

In dit boek is Olga Bogdashina op zoek naar de grenzen van de bekende wereld. Ze doet dit door kenmerken van autisme te beschrijven waar we tot nu toe geen redelijke verklaringen voor kunnen geven. En toch zijn deze kenmerken vaak genoemd door hoogfunctionerende personen met autisme. Ook worden ze genoemd door kunstenaars en door ‘alternatieve wetenschappers’. Niet alleen door wetenschappers van nu. Ze zijn ook terug te vinden in werken van oudere generaties. In een interview bij het verschijnen van zijn boek ‘Hallucinaties’ (2012) zegt Oliver Sacks: “De aandacht voor de psychologie van generaties geleden is alleen maar logisch. In sommige opzichten denk ik dat ze nooit geëvenaard zijn.”

In dit scherpzinnige boek onderzoekt Olga Bogdashina oude en nieuwe theorieën van zintuiglijke waarneming en communicatie bij autisme. Aan de hand van beschrijvingen van taalwetenschap, filosofie, neurowetenschappen, psychologie, antropologie en kwantummechanica kijkt ze hoe de zintuigen eenieder een persoonlijke blik op de wereld verschaffen.

Olga Bogdashina stelt vastgestelde opvattingen over wat ‘normaal’ of wat ‘abnormaal’ is aan de kaak. Je hebt altijd wel mensen die zeggen dat mensen met autisme niet genoeg voelen. Bogdashina beweert het tegenovergestelde: Ze voelen te veel. Door de ‘waaroms’ en de ‘hoe’s’ van de zintuigen en de rol van taal in beeld te brengen leert Bogdashina hoe we de vermogens die onze kennis aanscherpen, kunnen ontwikkelen. Het zijn juist mensen met autisme die hier een intermediaire rol kunnen spelen. Dergelijke ‘vreemde’ krachten schuilen in alle mensen, maar de meeste lijken er niet goed op afgestemd te zijn. De ondertitel van dit boek ‘Wat we van autisme kunnen leren over de wereld om ons heen’ krijgt hiemee zijn volle betekenis.

Dit boek zal ieder aanspreken met een persoonlijke of professionele belangstelling voor autisme.

"vol waardevolle informatie over de manier van waarnemen bij mensen met autisme"
Nieuwsbrief Sensomotorische Integratie april 2013

Dit werk is geschreven door de leerlingen van het Koninklijk Atheneum van Sint-Truiden in kader van het project ‘Oral History’, samen met een aantal leerkrachten.

Het vierde ‘Oral History’ project haakt in op de brandende onzekerheid en ontreddering.
Leerlingen van het zesde jaar interviewden mensen vanaf 45 jaar over hun ervaringen op de werkvloer en goten die getuigenissen in verhalen.

Dit boek bestrijkt een brede waaier van beroepen en hangt een levendig beeld op van de aard en de evolutie van het werk, de betrokkenheid bij de arbeid en de omgang met collega’s, bazen en klanten. Sommige getuigen vullen het leven met hun werk en spreken over de verwezenlijking van een droom. Sommigen betreuren hun keuze en mijmeren over gemiste kansen.

Wat zijn cruciale vuistregels bij het formuleren van eenduidige en efficiënte meerkeuzevragen? Hoe kan je meerkeuzevragen opstellen die peilen naar zowel kennis, inzicht als toepassingen? Hoe kan je voorkomen dat meerkeuzevragen hints bevatten naar het juiste antwoord? Is giscorrectie altijd de beste methode om gokken bij studenten te ontmoedigen?

Meer en meer lesgevers, zowel in het hoger onderwijs als in de derde graad van het secundair onderwijs, maken gebruik van meerkeuze-examens. Deze handleiding biedt mogelijkheden aan om de kwaliteit van meerkeuzevragen te controleren. Ook worden verschillende methodes om het gokken van studenten tegen te gaan, besproken. Daarnaast staat dit boek boordevol praktische tips m.b.t. inhoudelijke en vormelijke aspecten van meerkeuzevragen, met een handige checklist als toemaatje.

De synergie tussen onderzoek, onderwijsbeleid en praktijk maakt van deze handleiding een interessant hulpmiddel voor alle lesgevers die aan de slag willen gaan met meerkeuzevragen in hun onderwijspraktijk, voor verantwoordelijken toetsbeleid of voor iedereen die docenten ondersteunt in hun onderwijs- of evaluatiepraktijk.

Elien Sabbe is onderwijspedagoge en werkt als beleidsmedewerker aan de afdeling Onderwijskwaliteitszorg van de Universiteit Gent. Tot haar verantwoordelijkheden behoren het ontwikkelen van kwaliteitszorginstrumenten en het verzorgen van het professionaliseringsaanbod voor lesgevers aan de universiteit. Ze verzorgt binnen en buiten de universiteit trainingen over en adviseert docenten bij het opmaken van hun meerkeuzetoetsen.

Ellen Lesage is eveneens onderwijspedagoge en is momenteel verantwoordelijk voor een universiteitsbreed onderzoeksproject over giscorrectie en alternatieve scoringsmethodes bij meerkeuzetoetsen. Dit project kwam tot stand in samenwerking met de vakgroep Onderwijskunde en de afdeling Onderwijskwaliteitszorg van Universiteit Gent.

In de media:
"Het is de verdienste van dit kleine boekje om met vele praktijkvoorbeelden een aantal goede praktijken, maar ook valkuilen en te mijden strikvragen door te lichten. (..) Meerkeuzetoetsen hebben zeker een grote meerwaarde, maar dan wel op voorwaarde dat ze degelijk voorbereid en geëvalueerd worden."
Volledige recensie op BOCO Brussel