Maklu

Het landschap op het gebied van milieu is permanent in verandering. Nieuwe wetgeving, nieuwe milieugevaarlijke stoffen, nieuwe milieurisico’s of nieuwe productiemethoden maken het voor de milieucoördinator uitdagend om deze veranderingen op te volgen en te implementeren in de organisatie. Een belangrijke verandering is ook de publicatie door de International Standardization Organisation (ISO) in 2015 van de norm ISO 14001:2015. Deze norm is een managementsysteemnorm voor milieu. Maar wat is dat nu juist, een managementsysteem en een milieumanagementsysteem? Wat zijn de voordelen voor mijn organisatie om over een – al dan niet gecertificeerd – milieumanagementsysteem te beschikken? Waarop legt een managementsysteem nu juist de nadruk? Al deze vragen zullen in deze uitgave worden beantwoord. Na het lezen zal het voor jou als milieucoördinator duidelijk zijn dat een milieumanagementsysteem jou helpt om op de vele veranderingen die op je afkomen gepast te reageren. Nieuwe milieuwetgeving wordt opgevolgd en geïmplementeerd, nieuwe risico’s worden (her)beoordeeld, nieuwe opleidingen voor het personeel worden ingericht, enz. De norm ISO 14001:2015 geeft je daarbij hulp. Deze milieumanagementsysteemnorm geeft je een manier van aanpakken, die je makkelijk kan gebruiken in andere vestigingen van je organisatie. Speciaal voor vestigingen in het buitenland geeft ISO 14001:2015 een duidelijk ‘raamwerk’, waarrond je het milieumanagement kan opbouwen en kan communiceren met je buitenlandse milieuprofessionals. Met als uiteindelijk doel: het verhogen van het milieuniveau in de organisatie. Veel succes hiermee!

Jan Dillen is ingenieur bouwkunde, preventieadviseur niveau 1 (HVK) en milieucoördinator niveau A. Hij was lange tijd werkzaam bij een verzekeringsmaatschappij op het gebied van preventie van arbeidsongevallen, brandverzekeringen en bouwrisico’s. Hij werkt momenteel als auditor op het gebied van kwaliteit, milieu en maatschappelijk verantwoord ondernemen. Voor milieu auditeert hij ISO 14001, liefst gecombineerd met ISO 9001 en/of ISO 45001.
Daarnaast verzorgt Jan Dillen opleidingen voor preventieadviseurs niveau 1&2/middelbaar en hoger milieukundigen en milieuprofessionals aan de Universiteit Antwerpen en de Universiteit Hasselt. Jan Dillen publiceert regelmatig over milieu en spreekt op congressen.

Het landschap op gebied van veiligheid en gezondheid (V&G) is permanent in verandering. Nieuwe wetgeving, nieuwe gevaarlijke stoffen, nieuwe risico’s of nieuwe productiemethoden maken het voor de preventieprofessional uitdagend om deze veranderingen op te volgen en te implementeren in de organisatie. Een belangrijke verandering is ook de publicatie door de International Standardization Organisation (ISO) in 2018 van de norm ISO 45001:2018. Deze norm is een managementsysteemnorm voor veiligheid en gezondheid. Maar wat is dat nu juist, een managementsysteem en een veiligheids- en gezondheidsmanagementsysteem? Wat zijn de voordelen voor mijn organisatie om over een – al dan niet gecertificeerd – V&G-managementsysteem te beschikken? Waarop legt een managementsysteem nu juist de nadruk? Al deze vragen zullen in deze uitgave worden beantwoord. Na het lezen zal het voor jou als preventieprofessional duidelijk zijn dat een V&G-managementsysteem jou helpt om op de vele veranderingendie op je afkomen gepast te reageren. Nieuwe V&G-wetgeving wordt opgevolgd en geïmplementeerd, nieuwe risico’s worden (her)beoordeeld, nieuwe opleidingen voor het personeel worden ingericht, enz. De norm ISO 45001:2018 geeft je daarbij hulp. Deze V&G-managementsysteemnorm geeft je een manier van aanpakken, die je makkelijk kunt gebruiken in andere vestigingen van je organisatie. Speciaal voor vestigingen in het buitenland geeft ISO 45001:2018 een duidelijk ‘raamwerk’, waarrond je het V&G-management kan opbouwen en kan communiceren met je buitenlandse preventieprofessionals. Met als uiteindelijk doel: het verhogen van het veiligheid- en gezondheidsniveau in de organisatie. Veel succes hiermee!

Jan Dillen is ingenieur bouwkunde, preventieadviseur niveau 1 (HVK) en milieucoördinator niveau A. Hij was lange tijd werkzaam als veiligheidsprofessional bij een verzekeringsmaatschappij op het gebied van preventie van arbeidsongevallen, brandverzekeringen en bouwrisico’s. Hij werkt momenteel als auditor op het gebied van kwaliteit, veiligheid en milieu, en maatschappelijk verantwoord ondernemen. Voor veiligheid auditeert hij OHSAS 18001/ISO 45001 en VCA, liefst gecombineerd met ISO 9001 en/of ISO 14001. Daarnaast verzorgt Jan Dillen opleidingen voor preventieadviseurs niveau 1&2/middelbaar en hoger veiligheidskundigen en milieuprofessionals aan de Universiteit Antwerpen en de Universiteit Hasselt. Jan Dillen publiceert regelmatig over veiligheid en spreekt op congressen. Zo was hij spreker aan de TU Delft en op het congres van de Nederlandse Vereniging voor Veiligheidskunde.

The present survey aims to analyze the issue of the indictment function in the process before the International Criminal Court which integrates a peculiar justice system, result of the complex interaction between the juridical tradition of civil law and the juridical tradition of common law. The prosecution function is entrusted to a Prosecutor who is conceived as a hybrid figure. It is an organ that not only performs its functions in the context of a system in which the principle of opportune penal action applies, but which also operates on a level that can be defined to some extent as political, since he has to move in an international chessboard and being called to also have diplomatic relations with states and international institutions. The discussion (Chapter 3 and 4) proposes a non-new theme, such as that of the structure of the crime in the tripartite system, and yet almost transfigured by the impact with international criminal law, which opens up unexpected and unpredictable scenarios, forcing the international criminal law to renounce and change: on the first , the abandonment of any systematic ambition is found, on the basis of the finding that the need for justice, the matrix of international criminal law, can not be enough to establish a system of crime, because the axiological assumptions are not easily convertible into incriminating norms. From the sequential treatment of typicality, anti-juridicality and guilt, in the complexity of the international dimension, only one certainty emerges. The contextual element, differently depending on the type of international crime in which it is inserted, is the discrimen regarding the common crime, and is impregnated with the marked depreciation of the Makrokriminalität. Chapter 5 is concentrated on some thoughts and perspectives of universalism and particularism coexist in the same historical moment and within the same juridical system, so as to underline a sort of internal dialectic in which universalism and particularism are in a necessarily mobile if not unstable equilibrium. And it is easy to understand how the positive right is naturally brought to privilege this second perspective without obviously neglecting the key offered by history to become aware of the deeper meaning of these two categories especially according, rectius under international criminal justice.

Dimitris Liakopoulos is Full Professor of European Union Law at the Fletcher School-Tufts University (MA in international law and MA of Arts in Law and diplomacy) and Full Professor of International and European Criminal and Procedural Law at De Haagse Hogeschool-The Hague. Attorney at Law at New York and Brussels. ORCID ID: 0000-0002-1048-6468 .

Ever since evidence has been crossing borders, law enforcement authorities have been searching for a way to ensure the cross-border acceptance of evidence gathered in another Member State. In that respect, the idea of a ‘free movement of evidence’, i.e. the automatic acceptance (admissibility) of evidence gathered in accordance with certain conditions by EU Member States in reliance on the results of investigative measures executed in another Member State, has been adverted to by scholars and European institutions. This study builds upon previous research conducted at Ghent University and assesses the feasibility of EU minimum standards for DNA expert evidence, fingerprint expert evidence and electronic expert evidence. In this respect, it is aimed to identify minimum standards for mutual per se evidence admissibility by looking into the actions taken both from a legal and from a forensic-scientific perspective to standardise the collection, storage and use of the forensic evidence measures.

Sofie Depauw holds a master’s degree in law (2014) and a PhD in law (2019). She has been a member of the Institute for International Research on Criminal Policy affiliated to the Department of Criminology, Criminal Law and Social Law since 2013.

Waar van oudsher mediation gezien werd als de bemiddeling van een onafhankelijke, door beide partijen geaccepteerde, deskundige outsider – externe mediation dus –, zien we in toenemende mate dat organisaties ook zelf mediation en mediators (insiders) aanbieden om problemen en conflicten op te lossen – aangeduid met interne mediation. Dit boek gaat over de voor- en nadelen van respectievelijk interne en externe mediation.

Eén voordeel van interne mediation is dat het een verdere institutionalisering, en daarmee normalisering en bredere acceptatie, van mediation als geprefereerde manier van conflictoplossing vormt. Ook kan een interne mediator toegankelijker zijn of overkomen, en hoeft het kostenaspect voor een partij minder zwaar te wegen.

Aan de andere kant kleven er ook nadelen aan interne mediation. Men kan bijvoorbeeld betwisten of een interne mediator niet op gespannen voet staat met de principes van de klassieke mediation die een volledige onafhankelijkheid van de mediator eisen. Is die interne mediator wel voldoende onafhankelijk van de betreffende organisatie of wordt deze misschien toch al gauw ervaren als een verlengstuk daarvan? Maar misschien is een organisatie wellicht ook eerder geneigd een voorstel van de interne mediator te aanvaarden, terwijl dat van een externe mediator gemakkelijker ter zijde kan worden geschoven.

Naast het bovengenoemde centrale thema worden in dit boek hoofdstukken gewijd aan andere actuele ontwikkelingen op het terrein van mediation, zoals met betrekking tot de mediationwet, de plaats van zingeving bij mediation, strafrechtmediation in het licht van kinderrechten en de activiteiten van het College voor de Rechten van de Mens.