Visuele informatieverwerking en leerproblemen
€ 20,50
Kinderogen moeten leren zien. Kinderen leren veel op school, maar
buiten de school leren ze nog meer. Bij hun doen en laten spelen de
ogen een belangrijke rol. Dit boek maakt de rol van de visuele informatieverwerking
voor het verwerken van informati… meer
Op voorraad
Kinderogen moeten leren zien. Kinderen leren veel op school, maar
buiten de school leren ze nog meer. Bij hun doen en laten spelen de
ogen een belangrijke rol. Dit boek maakt de rol van de visuele informatieverwerking
voor het verwerken van informatie (leren) duidelijk.
Hoe tekorten opsporen en hoe de conditie trainen?
De overheid dwingt de school aandacht te besteden aan lezen, spellen
en rekenen. Op zich goed, maar of de voorwaarden om dat goed
te doen aanwezig zijn, is nog maar de vraag. De visuele waarneming
is een grote zorg. Om letters en cijfers te lezen moet je kunnen zien.
De wereld om je heen leer je kennen door te kijken, te luisteren en
te voelen, door te ruiken en te proeven. Kijken is altijd het leidende
zintuig dat de cognitie stimuleert. Goed leren kijken om te zien hoort
tot de algemene leervoorwaarden.
Roel de Groot was universitair hoofddocent aan de Afdeling Orthopedagogiek
van de Rijksuniversiteit Groningen.
Hans van den Brink
is functioneel optoloog.
Aanvullende informatie
| Afmetingen | 24 cm |
|---|
Boek informatie
Gerelateerde producten

Genoeg kikkers gekust! Boek 2 – Vrouwen en hun (foute) partners
Boek 2: Vrouwen en hun foute partners helpt om vanuit inzicht in jezelf, je relatie, je situatie en je partner de juiste vragen te stellen: Wie is hij en wat wil hij van mij? Wat verwacht ik van hem en kan hij dat ooit waarmaken? Een eerlijk antwoord op deze vragen kan een sleutel zijn om je relatie weer op het goede spoor te zetten. Maar soms wordt duidelijk dat uit elkaar gaan de ‘beste’ oplossing is. Dan is dit boek ook een gids om mee te denken over echtscheiding. Alle pro’s en contra’s worden belicht, en alles wat erbij komt kijken: de aanloop naar een scheiding, het nemen van de uiteindelijke beslissing en de psychologische nasleep ervan. Ook de moeilijke kanten worden eerlijk benoemd: het alleen-zijn, de angst voor eenzaamheid, mogelijke financiële problemen en het verlies van vertrouwen.
Martien Verreycken is psychotherapeute in Aalst.
Genoeg kikkers gekust! Boek 2 – Vrouwen en hun (foute) partners
Boek 2: Vrouwen en hun foute partners helpt om vanuit inzicht in jezelf, je relatie, je situatie en je partner de juiste vragen te stellen: Wie is hij en wat wil hij van mij? Wat verwacht ik van hem en kan hij dat ooit waarmaken? Een eerlijk antwoord op deze vragen kan een sleutel zijn om je relatie weer op het goede spoor te zetten. Maar soms wordt duidelijk dat uit elkaar gaan de ‘beste’ oplossing is. Dan is dit boek ook een gids om mee te denken over echtscheiding. Alle pro’s en contra’s worden belicht, en alles wat erbij komt kijken: de aanloop naar een scheiding, het nemen van de uiteindelijke beslissing en de psychologische nasleep ervan. Ook de moeilijke kanten worden eerlijk benoemd: het alleen-zijn, de angst voor eenzaamheid, mogelijke financiële problemen en het verlies van vertrouwen.
Martien Verreycken is psychotherapeute in Aalst.
Schaduw van mijn spiegelbeeld. Leven in een gevangenis
Dit indringende boek laat kennismaken met de realiteit in hedendaagse gevangenissen. Het geeft een antwoord op veelgestelde vragen als: Hoe is het leven achter die hoge muren? Hoe worden de dagen ingevuld? Hoe gedragen de gevangenen zich? Is werken in een gevangenis gevaarlijk? Verdienen gedetineerden nog een tweede kans? Wat met de slachtoffers? …
De zelfgeschreven (levens)verhalen en gedichten van gedetineerden, en de persoonlijke ervaringen van mensen op de werkvloer, geven een inkijk in wat er werkelijk omgaat achter de muren.
Greta Stockfleth is penitentiair beambte – cipier – in de gevangenis van Mechelen. Als mentor geeft zij opleiding aan nieuwe penitentiaire beambten.
Schaduw van mijn spiegelbeeld. Leven in een gevangenis
Dit indringende boek laat kennismaken met de realiteit in hedendaagse gevangenissen. Het geeft een antwoord op veelgestelde vragen als: Hoe is het leven achter die hoge muren? Hoe worden de dagen ingevuld? Hoe gedragen de gevangenen zich? Is werken in een gevangenis gevaarlijk? Verdienen gedetineerden nog een tweede kans? Wat met de slachtoffers? …
De zelfgeschreven (levens)verhalen en gedichten van gedetineerden, en de persoonlijke ervaringen van mensen op de werkvloer, geven een inkijk in wat er werkelijk omgaat achter de muren.
Greta Stockfleth is penitentiair beambte – cipier – in de gevangenis van Mechelen. Als mentor geeft zij opleiding aan nieuwe penitentiaire beambten.
Dit is mijn hoofd niet meer. Over-leven met een gekwetst brein.
Er is een leven vóór en een leven ná het hersenletsel. En die twee zijn heel verschillend. Je hele bestaan wordt overhoop gehaald. Je gaat aan de slag om te revalideren. Tijdens de eerste periode kun je op heel wat steun rekenen en je probeert andere manieren te vinden om nog te doen wat je graag doet. Maar het stopt niet na die eerste periode. Stilaan wordt duidelijk met welke beperkingen je moet leren leven. En dan begint ook het gevecht tegen onbegrip.
Wie zelf een hersenletsel opgelopen heeft, herkent wellicht de situaties die de auteur beschrijft. Wie in zijn omgeving te maken krijgt met iemand met een gekwetst brein, leest hoe belangrijk blijvend begrip en steun voor de patiënt zijn. Laat dit boek een inspiratie zijn, ook als je niemand kent met een hersenletsel, want kleine gebaren van begrip en uitzonderingen op de standaardprocedure kunnen voor sommigen een wereld van verschil maken.
Dominique Deseure werkte jarenlang in het onderwijs: eerst als leerkracht en vervolgens als zorgcoördinator, beleidsmedewerker en directeur van een basisschool.
Dit is mijn hoofd niet meer. Over-leven met een gekwetst brein.
Er is een leven vóór en een leven ná het hersenletsel. En die twee zijn heel verschillend. Je hele bestaan wordt overhoop gehaald. Je gaat aan de slag om te revalideren. Tijdens de eerste periode kun je op heel wat steun rekenen en je probeert andere manieren te vinden om nog te doen wat je graag doet. Maar het stopt niet na die eerste periode. Stilaan wordt duidelijk met welke beperkingen je moet leren leven. En dan begint ook het gevecht tegen onbegrip.
Wie zelf een hersenletsel opgelopen heeft, herkent wellicht de situaties die de auteur beschrijft. Wie in zijn omgeving te maken krijgt met iemand met een gekwetst brein, leest hoe belangrijk blijvend begrip en steun voor de patiënt zijn. Laat dit boek een inspiratie zijn, ook als je niemand kent met een hersenletsel, want kleine gebaren van begrip en uitzonderingen op de standaardprocedure kunnen voor sommigen een wereld van verschil maken.
Dominique Deseure werkte jarenlang in het onderwijs: eerst als leerkracht en vervolgens als zorgcoördinator, beleidsmedewerker en directeur van een basisschool.
De honden blaften en de karavaan trok verder. Leven met het fragiele X syndroom
`Alsjeblieft doe mij dit niet aan.''
`Ja maar het moet er uit anders spat ik uit elkaar.''
''Ik ben je beste vriendin, waar heb ik dit aan verdiend? Dan moet ik het lezen, al is het maar uit fatsoen. Eén kwartier bij jou op de bank zitten dat is al bijna niet te doen, laat staan een boek van jouw hand, waarin staat waar jij de hele dag tussen zit, in één ruk uitlezen! Dat houdt een paard nog niet vol!''
`En toch doe ik het, onze vriendschap kan wel iets hebben, toch? Ik beloof je te zullen boeien en te ontroeren. Ik zal je een glim-lach ontlokken, misschien zelfs een schaterbui. Ik ga schrijven, het moet. Ook mijn kinderen verdienen het om begrepen te worden evenals al die anderen die geboren zijn met het Fragiele X Syndroom.''
Marianne de Groot
Aan de hand van gebeurtenissen van alle dag schrijft Marianne de Groot over haar leven met drie kinderen, waarvan er twee lijden aan het Fragiele X Syndroom. Een syndroom dat zorgt voor een verstandelijke handicap. Ze heeft zich aan haar belofte weten te houden; de verhalen zijn ontroerend en boeiend, de schrijfstijl is levendig en vertellend zonder valse emotie. Een boek vol herkenning voor hen die op welke manier dan ook, te maken hebben met mensen met een verstandelijke beperking. Voor mensen die dat niet hebben een `eye opener''.
De honden blaften en de karavaan trok verder. Leven met het fragiele X syndroom
`Alsjeblieft doe mij dit niet aan.''
`Ja maar het moet er uit anders spat ik uit elkaar.''
''Ik ben je beste vriendin, waar heb ik dit aan verdiend? Dan moet ik het lezen, al is het maar uit fatsoen. Eén kwartier bij jou op de bank zitten dat is al bijna niet te doen, laat staan een boek van jouw hand, waarin staat waar jij de hele dag tussen zit, in één ruk uitlezen! Dat houdt een paard nog niet vol!''
`En toch doe ik het, onze vriendschap kan wel iets hebben, toch? Ik beloof je te zullen boeien en te ontroeren. Ik zal je een glim-lach ontlokken, misschien zelfs een schaterbui. Ik ga schrijven, het moet. Ook mijn kinderen verdienen het om begrepen te worden evenals al die anderen die geboren zijn met het Fragiele X Syndroom.''
Marianne de Groot
Aan de hand van gebeurtenissen van alle dag schrijft Marianne de Groot over haar leven met drie kinderen, waarvan er twee lijden aan het Fragiele X Syndroom. Een syndroom dat zorgt voor een verstandelijke handicap. Ze heeft zich aan haar belofte weten te houden; de verhalen zijn ontroerend en boeiend, de schrijfstijl is levendig en vertellend zonder valse emotie. Een boek vol herkenning voor hen die op welke manier dan ook, te maken hebben met mensen met een verstandelijke beperking. Voor mensen die dat niet hebben een `eye opener''.



