Mozaïek van mijn leven. Herinneringen 1917-2005

‘Thuis Op Straat’ (TOS) is de naam van een nieuwe manier van werken, gericht op kinderen en jongeren, om de leefbaarheid van buurten en wijken te vergroten door het scheppen van een duidelijk, gemoedelijk, fatsoenlijk en veilig klimaat op pleinen en straten, het hele jaar door, zeven dagen in de week. Met tevens de bedoeling dat er meer meisjes en meer jonge kinderen van de buitenruimte gebruikmaken. Dit gebeurt onder leiding van een professionele TOS-baas, samen met TOS-medewerkers (I&D-ers en Wiw-ers). TOS hanteert daarbij geen standaardmethode maar werkt dynamisch: kijken wat op dat plein, in die wijk nodig is en van daaruit activiteiten organiseren. Hierbij speelt verbinding en verbreding een belangrijke rol: verbinding met ouders en buurtbewoners, verbreding naar partners in hetzelfde domein. In 1996 ging het eerste project van start in Rotterdam. Spoedig volgden andere gemeenten. Drie jaar hebben de onderzoekers van de Erasmus Universiteit, Masson, Karyotis en De Jong, TOS-projecten in Rotterdam, Dordrecht, Leiden en Gouda op verzoek van de Provincie Zuid-Holland, de betrokken gemeenten en het ministerie van VWS gevolgd. In deze evaluatie wordt uitvoerig verslag gedaan van hun bevindingen op een viertal niveaus: welke TOS-activiteiten zijn er uitgevoerd, hoe was het gesteld met het personeel en de interne organisatie, hoe was de samenwerking met en participatie van andere organisaties in de buurten, en zijn de projecten geslaagd in hun oorspronkelijke opzet. De studie wordt afgesloten met aanbevelingen voor de lopende en toekomstige TOS-projecten.

Wanneer allochtone ouderen verzorgingsbehoeftig worden, verwachten ze deze zorg van hun eigen kinderen. Voor de kinderen blijft het vaak schipperen tussen de eisen die hun eigen leven stelt en de verwachtingen van hun ouders. De eerste generatie kon door het verblijf in Nederland zelf ook niet voor hun ouders zorgen, zoals het traditioneel gebruikelijk is. Zij hebben hun opvattingen over traditionele zorg daardoor ook enigszins al aangepast. Bij de tweede/tussengeneratie allochtonen is onder invloed van Nederlandse waarden en normen - en hun betere kennis van de in Nederland goed ontwikkelde professionele zorg - sprake van een herdefinitie van de zorg aan hun ouders. Binnen de allochtone gemeenschap in Nederland is er nu een verscheidenheid aan zorgrelaties te constateren, variërend van traditionele zorg door de familie tot het volledig wegvallen deze informele zorg. Vooral wanneer kinderen niet bereid zijn de verzorging voor hun ouders op zich te nemen, vallen er gaten die zorginstellingen niet lijken te kunnen opvullen. De thuiszorg, verzorgingstehuizen en andere Nederlandse voorzieningen kunnen allochtone ouderen vooralsnog vrijwel uitsluitend zorg bieden vanuit een Nederlands kader. Er lijkt weinig inzicht te bestaan in de manier waarop binnen de allochtone gemeenschap voor ouderen wordt gezorgd. Hierdoor is het moeilijk om in te spelen op hun zorgbehoeften. Deze studie vult deze lacune. Ibrahim Yerden is verbonden aan het Noord-Hollands Participatie Instituut (NPI).