Het filosofisch café in acht vragen

Uit recent onderzoek blijkt dat mensen met dyslexie minder moeite hebben met deze beperking dan hun omgeving, maar dat er wel schroom is over het niet foutloos kunnen schrijven en lezen. Deze schroom kan mensen met dyslexie remmen, en dat is jammer. Vooral voor kinderen is het van belang te laten zien dat het wel mogelijk is om hun ideeën, plannen en fantasieën op papier te zetten, ook al gebeurt dat niet foutloos.

Dyslexie hoeft ook geen belemmering te zijn om een passende positie te verwerven in de maatschappij. Als hart onder de riem verzamelt dit boek verhalen, gedichten en brieven die geschreven zijn door kinderen en jongeren met dyslexie van 6 tot 16 jaar. De auteur wil ‘lotgenoten’, maar ook de maatschappij laten zien dat kinderen met dyslexie vaak juist wel in staat zijn om creatief te schrijven, ook al kunnen ze dit niet foutloos.

Waar het om gaat, is de aandacht te verleggen naar wat wel goed gaat: de inhoud.

Deze boeiende bundel brengt een selectie verhalen, gedichten en brieven, die geschreven zijn door kinderen en jongeren met dyslexie in het kader van het project ‘Schrijven met dyslexie’.

Léon Biezeman, zelf dyslectisch, was lange tijd orthoagogisch werker. Hij verricht nu zelfstandig onderzoek vanuit een eigen praktijk in Deventer en publiceert over dyslexie.

Iemand met een psychose kan zich ontzettend verlaten voelen. Ook hulpverleners, familieleden, partners en vrienden kunnen frustratie en zelfs – in het geval van intiem betrokkenen - eenzaamheid ervaren, omdat degene met de psychotische klachten opeens onbereikbaar is. Het is alsof de kloof tussen de psychotische ervaring en de realiteit te groot is om met empathie, welwillendheid en geduld te overbruggen. Toch is dit precies wat Vrije val doet. Gezonde mensen worden in dit boek meegesleurd in de gedachte- en gevoelswereld van een psychotische jonge vrouw. De lezer wordt opgenomen in de totale belevingswereld van Angela, een vrouw met een bipolaire aanleg. Op het moment dat zij na een stressvolle periode eerst manisch wordt en dan decompenseert, bevindt de lezer zich als het ware ´onder haar huid´. Het wordt een beklemmende, rauwe, soms melancholische reis in haar wereld. Toch mag dit waarheidsgetrouwe verslag van een psychose ook zeker met een gepaste afstand en oog voor humorvolle details gelezen worden. Zoals de hoofdpersoon zelf vindt: “van op een afstandje is alles grappig.”
De auteur schreef na lang wikken en wegen geen autobiografie. “Ik had de vrijheid om mensen te schofferen, hun kant van het verhaal te negeren en de realiteit te ontkennen hard nodig. Paradoxaal genoeg won mijn relaas aan helderheid, scherpte en eerlijkheid toen ik alle mensen van wie ik houd, het boek uitschreef. Maar het verhaal mag uiteindelijk volledig fictief zijn, ik ben Angela en haar psychose is tot in ieder intiem, gênant moment de mijne.”

Bianca Fransen werd in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen met duidelijk psychotische klachten. Ze ging door een 6 weken durende psychose. Nu werkt ze, volledig hersteld, weer als web- en bladredacteur bij een brancheorganisatie.