De praktijk van de verloskunde is het werk van vele handen. In het belang van elke patiënt is het essentieel dat de samenwerking tussen de betrokkenen optimaal verloopt. Dat is echter niet altijd het geval. Artsen en verpleegkundigen volgen vaak eigen procedures en methodes die een goede onderlinge verstandhouding in de weg staan. Dat leidt tot onnodige vertragingen, onrust en onzekerheid in de verloskamer, terwijl in situaties waarin snel gehandeld moet worden, net een doeltreffende coördinatie is vereist.

Dit leer- en werkboek is ontwikkeld om een optimale samenwerking te bewerkstelligen binnen verloskundige teams. Op basis van teamstrategieën buiten de gezondheidszorg en centraal georganiseerde vaardigheidstrainingen biedt dit boek een theoretische en praktische handleiding over welke ingrediënten en instrumenten nodig zijn om een simulatie teamtraining in de acute zorg op te zetten. Die maakt het voor het verloskundige team mogelijk te oefenen in zowel vaak als niet-vaak voorkomende situaties. Het boek is uiterst praktijkgericht en bevat vragenlijsten om de kennis, prioriteiten en eigenheden van teamleden te testen. Vanuit die inzichten kan dan ingeschat worden hoe individueel-bepaalde zaken binnen het collectief op elkaar afgestemd kunnen worden. Als dusdanig is dit boek een aangewezen gids voor zowel mensen uit de gezondheidszorg als voor docenten die hen moeten voorbereiden op wat er zoal komt kijken bij de dagelijkse praktijk van de verloskunde. De hier voorgestelde trainingsmethodiek is overigens ook toepasbaar buiten de verloskunde.

Marion Heres, gynaecoloog, is verbonden aan het Sint-Lucas Andreas Ziekenhuis in Amsterdam. Zij is gespecialiseerd in acute verloskunde en maakt deel uit van het Medisch Stafbestuur.
Heleen Vermeulen is patiëntveiligheidsfunctionaris en hoofd van het Bureau Kwaliteit, Veiligheid & Projecten in hetzelfde ziekenhuis.

Het opleiden van leraren is al geruime tijd niet meer een exclusieve aangelegenheid voor universiteiten en hogescholen. Instituten voor lerarenopleidingen en opleidingsscholen zijn in de afgelopen jaren intensief gaan samenwerken in de leerroutes van nieuwe leraren. Scholen zijn daarbij in het afgelopen decennium steeds meer een eigen rol gaan vervullen. Onderdeel van deze veranderingen is ook dat schoolopleiders zijn toegetreden tot de beroepsgroep lerarenopleiders. Het lidmaatschap van de VELON – Vereniging Lerarenopleiders Nederland – en registratie in het beroepsregister bij de Stichting Register Lerarenopleiders staan voor hen open.
Dit boek brengt de kennis en de huidige stand van zaken met betrekking tot het samen opleiden van leraren door instituten voor de lerarenopleidingen (hbo-instellingen en universiteiten) en scholen in beeld. De nadruk ligt op de opleidingsscholen en de schoolopleiders.

De empirische evidentie van de veronderstelde positieve effecten van het samen leraren opleiden moet nog worden aangetoond. De grote vraag is natuurlijk: Worden de leraren die worden opgeleid in opleidingsscholen ook betere leraren? En worden ze beter dan de huidige leraren, die hen bovendien ook nog moeten opleiden? Specialisten ter zake lichten vanuit verschillende perspectieven dit samen opleiden toe. Ook wordt ingegaan op ontwikkelingen rond de beroepsregistratie van schoolopleiders.

De VELON kent als onafhankelijke beroepsvereniging van lerarenopleiders verschillende verantwoordelijkheden. De vereniging draagt zorg voor de verdere ontwikkeling van het samen opleiden en ondersteunt de leden van de beroepsgroep (schoolopleiders en instituutsopleiders). Daarnaast levert de VELON bijdragen aan een effectieve samenwerking tussen opleidingsinstituten en opleidingsscholen. De vereniging zoekt naar empirisch onderbouwde antwoorden op de vraag naar de effecten van deze samenwerking. Deze bundel geeft daartoe alvast een aanzet.

Reguleringsmanagement omvat een geheel van maatregelen die een betere wetgeving beogen, voornamelijk door de introductie van principes van integrale kwaliteitszorg in het wetgevingsbeleid. De consequente invoering daarvan verloopt niet zonder moeilijkheden, wegens diverse hardnekkige obstakels die structureel in het huidige wetgevingsproces verankerd zitten. De auteur toont het nut van reguleringsmanagement aan en formuleert aanbevelingen om de bestaande obstakels te overstijgen en een optimale implementatie van reguleringsmanagement mogelijk te maken.
Bij het tot stand komen van wetgeving bij professionele, maatschappelijke en milieurisico’s, blijken een aantal nukkige knelpunten te blijven bestaan: het gebrek aan visie, aan samenwerking, aan ex-ante- en ex-post-impactanalyses en aan objectieve criteria die het beleid onderbouwen. Dit boek reikt mogelijke oplossingen aan vanuit good practices. Stap voor stap wordt een geheel van aandachtspunten uitgewerkt, die de vereisten van doeltreffend risicomanagement door de overheid, de fundamentele beginselen van de rechtsstaat en de principes van integrale kwaliteitszorg integreren onder de noemer ‘risicoreguleringsmanagement’.
Deze aanbevelingen zijn niet alleen voor beleidsmakers bestemd, ze kunnen ook privé-risicomanagers inspireren bij het uitstippelen van een risicobeleid en onderbouwde keuzes met betrekking tot risicobeheersingsmaatregelen binnen hun organisatie. Ze gaan mutatis mutandis ook op voor elk beleidsthema.

Kathleen van Heuverswyn, doctor in de rechten, is wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit Antwerpen. Voordien werkte zij als juridisch adviseur risicomanagement in private en publieke organisaties, zowel in nationale als Europese context.

Het stijgende aantal professionele, maatschappelijke en milieurisico’s, hun maatschappelijke impact en de toenemende onzekerheid over de mogelijke effecten van nieuwe en gekende risico’s hebben de afgelopen decennia gezorgd voor een gestage toename van de wetgeving. In dit boek wordt de huidige regelgeving inzake welzijn op het werk, civiele veiligheid en Sevesorisico’s kritisch geanalyseerd. De centrale vraag is in welke mate de huidige wettelijke verplichtingen een adequaat kader aanreiken om risico’s doeltreffend aan te pakken. Zowel het operationeel beleid, zoals het door de wetgeving wordt opgelegd, als het wetgevingsbeleid van de overheid zelf, vormen het voorwerp van de analyse.
De toetsing gebeurt aan de hand van een roadmap, die een leidraad omvat met negen essentiële vereisten waaraan risicomanagement dient te voldoen om doeltreffend te zijn. Uit de vergelijking van het operationeel en het wetgevingsbeleid per risicodomein en de onderlinge vergelijking van de drie risicodomeinen, komen ondubbelzinnig de goede en zwakke kanten van de huidige benadering naar voor.
Het analytisch kader (de roadmap) en de conclusies uit de vergelijking bieden samen een methodologische leidraad en concrete aandachtspunten (zowel voor private als voor publieke risicomanagers) die substantiële verbeteringen mogelijk maken om de impact van risico’s juister in te schatten en beter onderbouwde beslissingen te nemen om die impact drastisch te beperken.

Kathleen van Heuverswyn, doctor in de rechten, is wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit Antwerpen. Voordien werkte zij als juridisch adviseur risicomanagement in private en publieke organisaties, zowel in nationale als Europese context.