Het epos van diabetes type 1 in Belgie. (Cahiers GGG-Geschiedenis van de Geneeskunde en Gezondheidszorg, nr.8)
Dit boek vertelt de hele geschiedenis van de diabetis type 1. In 2017 bestaande twee Belgische Diabetesverenigingen 75 jaar. Zij ontstonden in hetmidden van de tweede wereldoorlog. Enkele artsen en ouders van kinderenmet type 1 diabetes wilden de aanvoer van de levensnoodzakelijke insulineen voldoende voeding garanderen. Na de oorlog verplaatste de activiteitzich naar het optimaal behandelen van diabetes als de beste preventie voorcomplicaties en het oplossen van medico-sociale problemen. Nu steunenzij alle initiatieven om potentiële diabetici op te sporen en de ziekte tevoorkomen. Voor erkende patiënten wordt het gebruik van de mini artificiëlepancreas aangeraden en de transplantatie van nieuwe ßcellen gestimuleerd.
>>Intekenen op de reeks (20% korting op dit en alle toekomstige delen)
Het epos van diabetes type 1 in Belgie. (Cahiers GGG-Geschiedenis van de Geneeskunde en Gezondheidszorg, nr.8)
Dit boek vertelt de hele geschiedenis van de diabetis type 1. In 2017 bestaande twee Belgische Diabetesverenigingen 75 jaar. Zij ontstonden in hetmidden van de tweede wereldoorlog. Enkele artsen en ouders van kinderenmet type 1 diabetes wilden de aanvoer van de levensnoodzakelijke insulineen voldoende voeding garanderen. Na de oorlog verplaatste de activiteitzich naar het optimaal behandelen van diabetes als de beste preventie voorcomplicaties en het oplossen van medico-sociale problemen. Nu steunenzij alle initiatieven om potentiële diabetici op te sporen en de ziekte tevoorkomen. Voor erkende patiënten wordt het gebruik van de mini artificiëlepancreas aangeraden en de transplantatie van nieuwe ßcellen gestimuleerd.
>>Intekenen op de reeks (20% korting op dit en alle toekomstige delen)
De medische renaissance anders bekeken (1400-1600) (Cahiers GGG – Geschiedenis van de Geneeskunde en Gezondheidszorg, nr. 5)
De ‘renaissance’ is een grote culturele beweging die ontstondin Italië in de veertiende en vijftiende eeuw. Zekerde aankomende zestiende eeuw gold als de ultieme eeuwvan de ‘wedergeboorte’. Terwijl de term veelal met betrekkingtot het artistieke milieu wordt gehanteerd, spreekt menin de evolutie van het denken en de geesteswetenschappenook vaak van het parallelle ‘humanisme’. Het collectieve denkenverschoof meer naar de kracht van het individu, het paradigmavan het ‘godsbeeld’ zou plaatsmaken voor het ‘mensbeeld’, dat eenuniverseel karakter moest uitstralen. De hierbij geformuleerde denkbeeldenworden in dit cahier enigszins bijgesteld om de lezer zo tot nieuweinzichten te bewegen.
De medische renaissance anders bekeken (1400-1600) kenmerkt zich door eensteeds wederkerend spanningsveld tussen continuïteit en een soort van discontinuïteitsdenken.Als het ware een tweeopdeling. Enerzijds prescriptieve kennis, dievaak letterlijk werd overgeleverd en niet-zelden klakkeloos werd overgenomen.Anderzijds de propositionele kennis, die voortborduurde op nieuwe ideeën enkennis, niet-zelden ontleend uit empirie en een eerste aanzet tot wetenschappelijkexperiment. Beide tendensen konden naast elkaar bestaan, maar raakten vaak inelkaar vervlochten. Deze these lijkt aannemelijker te zijn dan een strikte dichotomieop het spanningsveld te blijven verdedigen.
Aan de hand van de hier geformuleerde, onderbouwde hypothesen kan de lezerzijn eigen conclusies trekken. Afhankelijk van zijn achtergrond en intentie kunnenze nogal uiteenlopend zijn. Dit lijkt ons echter veeleer een troef dan een ‘handicap’,temeer omdat op die manier het debat in de cultuur- en medische geschiedenislevendig blijft.
>>Intekenen op de reeks (20% korting op dit en alle toekomstige delen)
De medische renaissance anders bekeken (1400-1600) (Cahiers GGG – Geschiedenis van de Geneeskunde en Gezondheidszorg, nr. 5)
De ‘renaissance’ is een grote culturele beweging die ontstondin Italië in de veertiende en vijftiende eeuw. Zekerde aankomende zestiende eeuw gold als de ultieme eeuwvan de ‘wedergeboorte’. Terwijl de term veelal met betrekkingtot het artistieke milieu wordt gehanteerd, spreekt menin de evolutie van het denken en de geesteswetenschappenook vaak van het parallelle ‘humanisme’. Het collectieve denkenverschoof meer naar de kracht van het individu, het paradigmavan het ‘godsbeeld’ zou plaatsmaken voor het ‘mensbeeld’, dat eenuniverseel karakter moest uitstralen. De hierbij geformuleerde denkbeeldenworden in dit cahier enigszins bijgesteld om de lezer zo tot nieuweinzichten te bewegen.
De medische renaissance anders bekeken (1400-1600) kenmerkt zich door eensteeds wederkerend spanningsveld tussen continuïteit en een soort van discontinuïteitsdenken.Als het ware een tweeopdeling. Enerzijds prescriptieve kennis, dievaak letterlijk werd overgeleverd en niet-zelden klakkeloos werd overgenomen.Anderzijds de propositionele kennis, die voortborduurde op nieuwe ideeën enkennis, niet-zelden ontleend uit empirie en een eerste aanzet tot wetenschappelijkexperiment. Beide tendensen konden naast elkaar bestaan, maar raakten vaak inelkaar vervlochten. Deze these lijkt aannemelijker te zijn dan een strikte dichotomieop het spanningsveld te blijven verdedigen.
Aan de hand van de hier geformuleerde, onderbouwde hypothesen kan de lezerzijn eigen conclusies trekken. Afhankelijk van zijn achtergrond en intentie kunnenze nogal uiteenlopend zijn. Dit lijkt ons echter veeleer een troef dan een ‘handicap’,temeer omdat op die manier het debat in de cultuur- en medische geschiedenislevendig blijft.
>>Intekenen op de reeks (20% korting op dit en alle toekomstige delen)