Je hand op mijn schouder. Goede zorgverlening bij NAH gezien door de ogen van een patiënt.
Aangezien het brein de kern van ons ‘zijn’ is, kan een breinkwetsuur heel ingrijpende gevolgen hebben. Niet alle gevolgen zijn duidelijk zichtbaar voor de buitenwereld en voor de mensen in de omgeving van de patiënt. Alleen wie zelf een hersenletsel heeft, weet echt hoe het is.
De auteur illustreert met voorbeelden hoe het voelt om met een gekwetst brein te leven in een maatschappij die patiënten vaak niet begrijpt en/of verkeerd beoordeelt. Leven met een gekwetst brein kost veel inspanning en vraagt veel aanpassingen. Daarnaast wil ze professionele zorgverleners en mantelzorgers inzicht geven in wat wel en niet werkt en geeft ze tips die het leven met een gekwetst brein makkelijker kunnen maken. Goede zorg kan een groot verschil maken in het leven van de patiënt en er mee voor zorgen dat de kwaliteitstijd die de patiënt op een dag nog heeft, niet verloren gaat aan nodeloze gevechten. Revalidatie stopt niet bij het verlaten van het ziekenhuis en moet doorgaan tot de patiënt weer een nieuw, zinvol en voldoening gevend leven heeft uitgebouwd.
Dominique Deseure werkte jarenlang in het onderwijs: eerst als leerkracht en vervolgens als zorgcoördinator, beleidsmedewerker en directeur van een basisschool.
Je hand op mijn schouder. Goede zorgverlening bij NAH gezien door de ogen van een patiënt.
Aangezien het brein de kern van ons ‘zijn’ is, kan een breinkwetsuur heel ingrijpende gevolgen hebben. Niet alle gevolgen zijn duidelijk zichtbaar voor de buitenwereld en voor de mensen in de omgeving van de patiënt. Alleen wie zelf een hersenletsel heeft, weet echt hoe het is.
De auteur illustreert met voorbeelden hoe het voelt om met een gekwetst brein te leven in een maatschappij die patiënten vaak niet begrijpt en/of verkeerd beoordeelt. Leven met een gekwetst brein kost veel inspanning en vraagt veel aanpassingen. Daarnaast wil ze professionele zorgverleners en mantelzorgers inzicht geven in wat wel en niet werkt en geeft ze tips die het leven met een gekwetst brein makkelijker kunnen maken. Goede zorg kan een groot verschil maken in het leven van de patiënt en er mee voor zorgen dat de kwaliteitstijd die de patiënt op een dag nog heeft, niet verloren gaat aan nodeloze gevechten. Revalidatie stopt niet bij het verlaten van het ziekenhuis en moet doorgaan tot de patiënt weer een nieuw, zinvol en voldoening gevend leven heeft uitgebouwd.
Dominique Deseure werkte jarenlang in het onderwijs: eerst als leerkracht en vervolgens als zorgcoördinator, beleidsmedewerker en directeur van een basisschool.
Dit is mijn hoofd niet meer. Over-leven met een gekwetst brein.
Er is een leven vóór en een leven ná het hersenletsel. En die twee zijn heel verschillend. Je hele bestaan wordt overhoop gehaald. Je gaat aan de slag om te revalideren. Tijdens de eerste periode kun je op heel wat steun rekenen en je probeert andere manieren te vinden om nog te doen wat je graag doet. Maar het stopt niet na die eerste periode. Stilaan wordt duidelijk met welke beperkingen je moet leren leven. En dan begint ook het gevecht tegen onbegrip.
Wie zelf een hersenletsel opgelopen heeft, herkent wellicht de situaties die de auteur beschrijft. Wie in zijn omgeving te maken krijgt met iemand met een gekwetst brein, leest hoe belangrijk blijvend begrip en steun voor de patiënt zijn. Laat dit boek een inspiratie zijn, ook als je niemand kent met een hersenletsel, want kleine gebaren van begrip en uitzonderingen op de standaardprocedure kunnen voor sommigen een wereld van verschil maken.
Dominique Deseure werkte jarenlang in het onderwijs: eerst als leerkracht en vervolgens als zorgcoördinator, beleidsmedewerker en directeur van een basisschool.
Dit is mijn hoofd niet meer. Over-leven met een gekwetst brein.
Er is een leven vóór en een leven ná het hersenletsel. En die twee zijn heel verschillend. Je hele bestaan wordt overhoop gehaald. Je gaat aan de slag om te revalideren. Tijdens de eerste periode kun je op heel wat steun rekenen en je probeert andere manieren te vinden om nog te doen wat je graag doet. Maar het stopt niet na die eerste periode. Stilaan wordt duidelijk met welke beperkingen je moet leren leven. En dan begint ook het gevecht tegen onbegrip.
Wie zelf een hersenletsel opgelopen heeft, herkent wellicht de situaties die de auteur beschrijft. Wie in zijn omgeving te maken krijgt met iemand met een gekwetst brein, leest hoe belangrijk blijvend begrip en steun voor de patiënt zijn. Laat dit boek een inspiratie zijn, ook als je niemand kent met een hersenletsel, want kleine gebaren van begrip en uitzonderingen op de standaardprocedure kunnen voor sommigen een wereld van verschil maken.
Dominique Deseure werkte jarenlang in het onderwijs: eerst als leerkracht en vervolgens als zorgcoördinator, beleidsmedewerker en directeur van een basisschool.
