Zelfreflectie in het hoger onderwijs

In de 21ste eeuw moeten beroepsbeoefenaars in staat zijn om hun hele leven langna te denken over zichzelf en kritisch en zelfsturend te zijn in hun eigen leerproces.Door te reflecteren op het eigen leren tijdens de opleiding zouden studententevens meer gemotiveerd worden voor hun eigen leerproces en persoonlijkeontwikkeling. En door te reflecteren op de eigen persoonlijkheid en kwaliteitenzouden studenten hun eigen motieven en ambities beter begrijpen en daardoorbetere studiekeuzes maken met minder studie-uitval als gevolg. In de praktijkworden deze doelen echter (nog) niet behaald. Uit verschillende onderzoekenblijkt dat studenten een hekel hebben aan reflecteren. Onderwijsactiviteitendie geassocieerd worden met reflecteren, worden door de meeste studenten(en docenten) niet serieus genomen, maar ervaren als een verplicht nummer.Er lijkt sprake van ‘reflectiemoeheid’ en van tegenvallende opbrengsten. Veeldocenten worstelen met de vraag wanneer er sprake is van kwalitatief goedereflectie en wat de kwaliteit van reflectie bepaalt. Wanneer kan men zeggendat een student beter heeft gereflecteerd dan een ander? Studenten, op hunbeurt, weten niet goed wat reflecteren precies inhoudt, terwijl hun docenten erals vanzelfsprekend vanuit gaan dat ze al kunnen reflecteren of het wel zullenleren door het gewoon (zelfstandig) te doen.
In dit boek behandelen de auteurs, allen docenten en/of onderzoekers,de weerbarstige problematiek van (zelf)reflectie in het onderwijs. Er zijntheoretische hoofdstukken rond de vraag ‘Wat is reflectie?’, hoofdstukkenwaarinverslag wordt gedaan van onderzoek naar reflectie en hoofdstukkenwaarin creatieve alternatieven worden aangedragen voor de gangbarereflectiepraktijken. Ten slotte zijn er hoofdstukken waarin wordt gereflecteerdover reflectie. Kunnen docenten het? Is reflectie gevaarlijk? En zijn de nogonvolgroeide hersenen van studenten in staat tot reflectie?