Tien van NegenTien. Vlaamse poëzie uit de negentiende eeuw. (Reeks Literatuur in veelvoud, nr 24)

De Vlaamse poëzie van de negentiende eeuw is vrijwel onbekend en dus onbemind. Er bestaanniet eens een half dozijn overzichten in de loop van bijna 200 jaar. Deze bloemlezing biedteen staalkaart van diverse stromingen. Wie de experimentele dichters zag als langharigtuig, ziet geredelijk de negentiende-eeuwers als vreemdsoortige langbaardigen. Aan ditromantisch beeld moeten nog de onvermijdelijke drinkgelagen, optochten, stoeten en zelfstriomfbogen toegevoegd worden. De werkelijkheid vertoont echter nog andere facetten ensommige teksten geven dat duidelijk aan.

Theodoor van Rijswijck schreef talrijke liedjes, gedichten als schotschriften of pamfletten.Hij stierf jong, krankzinnig en berooid als een arme liereman. Het tegendeel is de adellijkeJan K.H. Nolet de Brauwere van Steeland. Geboren Rotterdammer, kwam hij in Vlaanderenterecht. Hij werd een tegenstander van Gezelle. Even ironisch, maar barokker, exuberanteren vrolijker is het werk van Frans de Cort. De relatie van Gentil Antheunis met Maria,Consciences enige dochter, leed schipbreuk. Dit en andere tegenslagen verhinderden hemniet om verder te dichten. Johan de Laet is bekend gebleven door zijn ijveren voor de eerstetaalwetten. Zijn dichtwerk behoort tot de betere uitingen van de Vlaamse romantiek. KarelLodewijk Ledeganck liet gevoelige en sfeervolle verzen na. De hopeloos verliefde Victor delaMontagne is lyrisch het zuiverste talent van de bent. De beminnelijke Geeraard Jan Doddschrijft ironische verzen. Hij is een dubbeltalent en heeft lang geaarzeld tussen schilderen ofdichten. Baldadiger zijn Julius De Geyter en Julius Vuylsteke. De eerste is scherp antiklerikaal.Hij is de dichter van onder meer het Geuzenlied. Vuylsteke is een unicum met de tijdenszijn studententijd geschreven gedichten in heinsiaanse zin. Hij verwoordt op ironischromantische toon zijn ongelukkige liefde(s). Met De Geyter blijft hij de scherpste criticus vande toenmalige Zeitgeist.