Dyslexie 2.0. Update van het Protocol Dyslexie Diagnostiek en Behandeling (Studies over Taalonderwijs, nr. 8)

Voor het diagnosticeren en behandelen van dyslexie wordt een protocol gevolgd
dat in 2006 is ingesteld. Sinds die tijd zijn er veel nieuwe inzichten ten
aanzien van de onderkenning en behandeling van dyslexie opgedaan. Bovendien
is er in het klinisch veld ruime ervaring verkregen met het werken aan de hand
van het genoemde protocol. De positieve en negatieve effecten beginnen zich
af te tekenen, zodat het protocol op basis van nieuwe wetenschappelijke inzichten
en ervaringen vanuit de praktijk tegen het licht kan worden gehouden
in het perspectief van optimalisering.
In dit boek staat daarom de vraag centraal of, en zo ja op welke wijze, het protocol
toe is aan een update. Met andere woorden: moet er een versie 2.0 komen
van het protocol voor diagnose en behandeling van dyslexie? In dit boek
wordt deze vraag ingeleid door allereerst de inhoud van het huidige protocol
samen te vatten en vervolgens nieuwe wetenschappelijke inzichten omtrent
de etiologie, het diagnosticeren en behandelen van dyslexie en ervaringsgegevens
vanuit de praktijk te belichten. Van daaruit worden de contouren van een
follow-up versie van het protocol geschetst.

Ludo Verhoeven is hoogleraar Pedagogische Wetenschappen aan de Radboud
Universiteit Nijmegen en directeur van het Expertisecentrum Nederlands
in Nijmegen.
Peter de Jong is hoogleraar Onderwijsleerprocessen en Onderwijsleerproblemen
aan de Universiteit van Amsterdam.
Frank Wijnen is hoogleraar Psycholinguïstiek aan de Faculteit Geesteswetenschappen
van de Universiteit Utrecht.