Dwingende vrijheid. (Reeks: Psychoanalyse en Cultuur, nr 8)

Er wordt weleens gezegd dat we in een dwingende tijd leven, waarautoriteit zoek is. Na de dood van God en het einde van de GroteVerhalen zijn we meer dan ooit tot vrijheid veroordeeld. We kunnen onsdan bijvoorbeeld overgeleverd voelen aan allerlei tot consumptieartikelgereduceerde objecten die ons een vermeend genot zouden moetenverschaffen. Van de weeromstuit ontstaat hier en daar een roep naarmeer law and order. Niet helemaal onterecht wordt er dan van uitgegaandat alleen de/meer wet ons vrijheid kan geven. Sommigen permitterenzich zelfs de vrijheid om harder dan ooit de wet te stellen: of het nude wet van het Proletariaat of van het Volk is (zoals communisme enfascisme dat een paar decennia geleden deden), of die van de Sharia (zoalshet islamfundamentalisme dat vandaag maar al te driest denkt te moetendoen). Freud en zijn psychoanalyse zijn ondertussen in de prullenmandvan de intellectuele goegemeente beland. Toch bevat zijn theorie heelwat elementen die klaarheid brengen in deze schijnbare paradox:waarom vrijheid dwingend kan zijn; waarom vrijheid, zeker waar ze zichvan elke norm en wet bevrijd weet, deze vaak met nog hardere handinstalleert. Tegen de heersende tijdsgeest in biedt deze bundel een forumaan stemmen die de eigengereide band tussen vrijheid en wet/dwangproberen te denken.