De sociale interventiestaat – De fabel van de neoliberale participatiesamenleving ontrafeld

De participatiesamenleving belooft de burger meer macht en zeggenschap.

Maar het tegendeel is
het geval. In plaats van meer greep op de samenleving, neemt de onmacht

van de burger toe. De
politieke partijen worden geleid door een politieke elite met een

neoliberale agenda. Bovendien
zijn de verschillen in politieke opvattingen tussen de politieke

hoofdstromen genivelleerd. Het
gevolg van de politieke keuzes die gemaakt worden, is een toenemende

armoede en maatschappelijke
ongelijkheid. De kern van de participatiesamenleving is dat bedrijven

vrijwel niet worden
gecontroleerd, maar dat de controle op de burger alleen maar toe neemt. De

controle is daarbij geïntensiveerd
voor burgers die afhankelijk zijn van een sociale uitkering. Het gaat hier

om sociale
beheersing en niet primair om de geldstroom. De logica van de

participatiesamenleving leidt ertoe
dat politieke besluiten de beheersing van de burger voortdurend verder

vergroten. Vertrouwt de
politieke elite haar eigen burgers niet?

Anno L. van der Borg studeerde
in 1981 af in sociologie aan de Universiteit van Amsterdam (UVA)
met als specialisaties politicologie en bestuurskunde. Naast en
na de studie vervulde hij diverse functies binnen het sociaaldomein
als beleidsadviseur en adjunct directeur. In 1987 treedt
hij in dienst van de Hogeschool Rotterdam als onderwijscoördinator
van de voortgezette opleiding Management Organisatie
en Beleid.
In 1995 worden alle post-HBO activiteiten van de Hogeschool Rotterdam gebundeld in één bedrijf;
Transfergroep Rotterdam. Vanaf de oprichting in 1996 tot 2010 is Van der Borg algemeen directeur
van deze Post-HBO organisatie. Daarnaast is hij lector Levenlang Leren & Sociale Kwaliteit.
Momenteel is hij beleidsadviseur en onderzoeker bij het Instituut voor Sociale Opleidingen aan
de Hogeschool Rotterdam.