De dove persoon, zijn gebarentaal en het dovenonderwijs

Dove personen behoren tot een minderheidsgroep in een horende samenleving. Hierdoor hebben ze hun eigen taal en cultuur, en ontwikkelden hun onderwijs en hun andere instellingen zich op een specifieke manier.In dit boek worden veel vragen over de geschiedenis en de achtergrond van de dovengemeenschap beantwoord. Hoe komt het dat men pas sinds het einde van de 20ste eeuw spreekt over de gebarentaal als taal? Kenden de doven vroeger geen gebarentaal of werd deze niet erkend? Welke was de opvatting over de dove persoon in de Oudheid en hoe is die opvatting geëvolueerd? Hoe en waar is het onderwijs aan doven ontstaan? Wat bedoelt men met de methodestrijd in het dovenonderwijs en wie lag eraan ten grondslag? Wanneer en hoe zijn de dovenclubs ontstaan? Hebben ze zich in het verleden verenigd tot een federatie en had deze federatie invloed via de politiek? Hoe staat het met de dovengemeenschap en -cultuur?

Horenden die persoonlijk of professioneel met doven omgaan, vinden de antwoorden in dit boek. Het spreekt vanzelf dat dit boek ook voor de dove personen geschreven is, en wil voor hen een overzicht van hun ”Vaderlandse Geschiedenis” – de geschiedenis van de dovengemeenschap – zijn.
Dit is het eerste boek in de reeks Geschiedenis van de Vlaams-Belgische Dovengemeenschap … tot de jaren 1980.

Zie ook:
De dove persoon, zijn federatie en zijn belangenverdediging (Geschiedenis van de Vlaams-Belgische dovengemeenschap, dl. 2)