Zelfredzaamheid is een centraal begrip in de discussies van de laatste jaren rond welzijn en zorg. De bredere context van die discussies is, dat Nederland een verandering doormaakt van een verzorgingsstaat naar een participatiesamenleving, en zelfredzaamheid wordt vaak gezien als een belangrijk element in die verandering. Zelfredzaamheid ligt ook aan de basis van de Wet maatschappelijke ondersteuning (wmo), die deze verandering wettelijk verankert.
Hoe krijgt zelfredzaamheid betekenis in de praktijk van het sociaal werk? Met welke andere begrippen wordt het begrip verbonden? Wie wordt gezien als zelfredzaam en wie niet? Hoe wordt er gesproken over mensen die zichzelf niet lijken te kunnen te redden?
Deze publicatie doet verslag van een kritische discoursanalyse van het begrip zelfredzaamheid. Onderzocht wordt hoe zelfredzaamheid wordt opgevat als iets dat vanzelf spreekt – wie wil er immers niet zelfredzaam zijn? Ook wordt nagegaan hoe het concept het handelen en denken in de sociale sector domineert, en wat de consequenties daarvan zijn.
Deze studie wil laten zien dat zelfredzaamheid niet vanzelf spreekt en dat de betekenis ervan afhangt van hoe het begrip in de praktijk invulling krijgt. Om zicht te krijgen op invullingen is onder meer gesproken met sociaal werkers in Rotterdam. Op die manieren wordt inzicht gegeven in hoe begrippen doorwerken in de praktijk. Daarnaast wil de studie een aanzet bieden tot een debat over de vraag wat de waarde van zelfredzaamheid is. De centrale stelling is, dat zelfredzaamheid een mythe is.

Richard de Brabander (1964) studeerde filosofie en algemene literatuurwetenschap. In 2003 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is docent ethiek en filosofie aan Hogeschool Inholland in Rotterdam en sinds 2005 verbonden aan het lectoraat Dynamiek van de Stad.

De auteur wijst op de verschillen tussen beide talen om de kwaliteit van de vertaling te verbeteren. De veranderingen die een tekst ondergaat bij de overgang van de ene taal naar de andere, zijn niet louter toevallig. Uiteindelijk moet bij de gebruiker van het boek een reflex ontstaan, die als vanzelf resulteert in een goede vertaling, haast automatisch.

Adrien Surewaard was dertig jaar lang werkzaam als vertaler in de verzekeringssector, vooral in Brussel.

Music education is evolving rapidly. Artistic and scientific developments have broadened our view of musicality. Does the traditional repertoire on tonal music still have any relevance in this context? Of course it does!

Recent musicological research has shed new light on the way musicians from the baroque era to the nineteenth century acquired their skills. As a result, fascinating correlations between baroque partimento practice and the lead sheet approach common in jazz and pop music have emerged.

Tonal tools is an inspirational book and app (Android, iOs) that blends old and current approaches. Nine ''components'' serve as keys for a more aural, creative and tangible approach to tonal music form the very start. Tonal tools is applicable to any tonal idiom and spans the baroque, classical, romantic, jazz and pop repertoire by means of common improvisational and compositional principles.

Don''t expect a straightforward method; interweave Tonal Tools with your usual didactics according to your own pace and needs. Expect a better integration of muscial understanding and skill from your pupils, a more reliable memory and better sight-reading ability, not to mention a broadened muscial imagination, enhanced expressiveness and a joy for playing tonal music.

As a valuable extension to keyboard teachers'' existing professional expertise, Tonal Tools opens new artistic and (auto)didactic perspectives.

CONNECT, Musica''s educational series for music schools and conservatories, builds bridges between the past and present, practice and theory, creativity and skill. It translates proven but sometimes forgotten expertise into a contemporary approach. An artistic view of muscial development is central; the series deals with current artistic and educational needs and offers original, consistent and workable solutions.

Lieven Strobbe teaches the organ and creative keyboard at LUCA school of Arts in Leuven and the Flemisch Part-time Music Edcuation Academies (DKO) in Ekeren and Wilrijk.

Tanden poetsen doen we dagelijks. Meestal zonder dat we erbij nadenken. Het hoort bij de dagelijkse lichaamsverzorging en verloopt als het ware automatisch. Op het eerste zicht lijkt tanden poetsen ook gemakkelijk, maar in werkelijkheid is het ingewikkelder dan je zou verwachten.

Vele mensen - kinderen en volwassenen - poetsen hun tanden niet zoals het hoort. Niet alleen uit haast, maar vooral omdat ze niet weten hoe het moet. Deze handige gids legt uit, onder meer met foto’s, hoe het dan wel moet. Tegelijk geeft de auteur aan waarom dat zo is en wat de gevolgen zijn bij niet goed poetsen. Die gevolgen kunnen ook veel groter zijn dan de meeste mensen denken, o.a. cardiovasculaire problemen, maagklachten, fitheidsongemakken enz.

Jan Van Loock is tandarts in Turnhout en werkt ook in een groepspraktijk in Tilburg.

Prof.em.dr. Ulrich Libbrecht beschrijft hoe hij zich bevrijdde uit de dogmatiek en de symboliek van zijn katholieke opvoeding, zonder daarbij het wezenlijke van de religie over boord te gooien. Dit wezenlijke is voor hem de ervaring, niet de kennis, van het bestaansmysterie. De onkenbare grond van de werkelijkheid vindt hij terug in het Leegte-concept van het boeddhisme, maar ook in het energiebegrip van het taoïsme en de wetenschappen. Het ‘Deus sive Natura’ (God = Natuur) van Spinoza geldt hier voor het hele kosmische proces, dat gestuwd wordt door de Energie, c.q. ‘God’, het onpeilbaar Wonder waar alles deel van uitmaakt. De ontroering door dit wonder is de kern van de spiritualiteit. Dit Grote Geheim is het ‘heim’ waarin we leven.

Ulrich Libbrecht begon als leraar wiskunde in het secundair onderwijs. Na zijn studies sinologie en filosofie in Gent en Leiden doceerde hij Chinese klassieke studies, Chinese filosofie en comparatieve filosofie aan de KU Leuven. Hij ontwikkelde een model voor comparatieve filosofie waarin hij wereldbeelden uit Oost en West vergelijkt en integreert. Hij stichtte in Antwerpen en Utrecht een School voor comparatieve filosofie.

Sinds 2009 worden scholen van het basisonderwijs geacht hun leerkrachten te evalueren. Dit maakt deel uit van een cyclus van functionerings- en evaluatiegesprekken, naar analogie met wat in de bedrijfswereld (en sedert 2007 in het secundair onderwijs) gebruikelijk is. Voor het eerst is wetenschappelijk onderzoek beschikbaar over hoe dit in het basisonderwijs en in het deeltijds kunstonderwijs effectief gebeurt, en wat de bedoelde en onbedoelde effecten zijn. Het onderzoek geeft aanleiding tot een aantal duidelijke aanbevelingen met betrekking tot het evaluatiesysteem voor het onderwijzend personeel.
Eerder verscheen van dezelfde onderzoeksgroepen vergelijkbaar onderzoek voor het secundair onderwijs en de centra voor volwassenenonderwijs en leerlingenbegeleiding.

Geert Devos werkt aan de Universiteit Gent. Hij is verbonden aan de onderzoeksgroep Bellon (www.bellon.ugent.be) van de Vakgroep Onderwijskunde.
Lieselot Declercq is zaakvoerder van D-teach en onderzoeker onderwijskunde aan de Universiteit Gent.
Peter Van Petegem, Jan Vanhoof en Eva Delvaux werken aan het Instituut voor Onderwijs- en Informatiewetenschappen van de Universiteit Antwerpen. Ze zijn verbonden aan de onderzoeksgroep EduBROn (www.edubron.be).