In dit boek is Olga Bogdashina op zoek naar de grenzen van de bekende wereld. Ze doet dit door kenmerken van autisme te beschrijven waar we tot nu toe geen redelijke verklaringen voor kunnen geven. En toch zijn deze kenmerken vaak genoemd door hoogfunctionerende personen met autisme. Ook worden ze genoemd door kunstenaars en door ‘alternatieve wetenschappers’. Niet alleen door wetenschappers van nu. Ze zijn ook terug te vinden in werken van oudere generaties. In een interview bij het verschijnen van zijn boek ‘Hallucinaties’ (2012) zegt Oliver Sacks: “De aandacht voor de psychologie van generaties geleden is alleen maar logisch. In sommige opzichten denk ik dat ze nooit geëvenaard zijn.”

In dit scherpzinnige boek onderzoekt Olga Bogdashina oude en nieuwe theorieën van zintuiglijke waarneming en communicatie bij autisme. Aan de hand van beschrijvingen van taalwetenschap, filosofie, neurowetenschappen, psychologie, antropologie en kwantummechanica kijkt ze hoe de zintuigen eenieder een persoonlijke blik op de wereld verschaffen.

Olga Bogdashina stelt vastgestelde opvattingen over wat ‘normaal’ of wat ‘abnormaal’ is aan de kaak. Je hebt altijd wel mensen die zeggen dat mensen met autisme niet genoeg voelen. Bogdashina beweert het tegenovergestelde: Ze voelen te veel. Door de ‘waaroms’ en de ‘hoe’s’ van de zintuigen en de rol van taal in beeld te brengen leert Bogdashina hoe we de vermogens die onze kennis aanscherpen, kunnen ontwikkelen. Het zijn juist mensen met autisme die hier een intermediaire rol kunnen spelen. Dergelijke ‘vreemde’ krachten schuilen in alle mensen, maar de meeste lijken er niet goed op afgestemd te zijn. De ondertitel van dit boek ‘Wat we van autisme kunnen leren over de wereld om ons heen’ krijgt hiemee zijn volle betekenis.

Dit boek zal ieder aanspreken met een persoonlijke of professionele belangstelling voor autisme.

"vol waardevolle informatie over de manier van waarnemen bij mensen met autisme"
Nieuwsbrief Sensomotorische Integratie april 2013

Wat zijn cruciale vuistregels bij het formuleren van eenduidige en efficiënte meerkeuzevragen? Hoe kan je meerkeuzevragen opstellen die peilen naar zowel kennis, inzicht als toepassingen? Hoe kan je voorkomen dat meerkeuzevragen hints bevatten naar het juiste antwoord? Is giscorrectie altijd de beste methode om gokken bij studenten te ontmoedigen?

Meer en meer lesgevers, zowel in het hoger onderwijs als in de derde graad van het secundair onderwijs, maken gebruik van meerkeuze-examens. Deze handleiding biedt mogelijkheden aan om de kwaliteit van meerkeuzevragen te controleren. Ook worden verschillende methodes om het gokken van studenten tegen te gaan, besproken. Daarnaast staat dit boek boordevol praktische tips m.b.t. inhoudelijke en vormelijke aspecten van meerkeuzevragen, met een handige checklist als toemaatje.

De synergie tussen onderzoek, onderwijsbeleid en praktijk maakt van deze handleiding een interessant hulpmiddel voor alle lesgevers die aan de slag willen gaan met meerkeuzevragen in hun onderwijspraktijk, voor verantwoordelijken toetsbeleid of voor iedereen die docenten ondersteunt in hun onderwijs- of evaluatiepraktijk.

Elien Sabbe is onderwijspedagoge en werkt als beleidsmedewerker aan de afdeling Onderwijskwaliteitszorg van de Universiteit Gent. Tot haar verantwoordelijkheden behoren het ontwikkelen van kwaliteitszorginstrumenten en het verzorgen van het professionaliseringsaanbod voor lesgevers aan de universiteit. Ze verzorgt binnen en buiten de universiteit trainingen over en adviseert docenten bij het opmaken van hun meerkeuzetoetsen.

Ellen Lesage is eveneens onderwijspedagoge en is momenteel verantwoordelijk voor een universiteitsbreed onderzoeksproject over giscorrectie en alternatieve scoringsmethodes bij meerkeuzetoetsen. Dit project kwam tot stand in samenwerking met de vakgroep Onderwijskunde en de afdeling Onderwijskwaliteitszorg van Universiteit Gent.

In de media:
"Het is de verdienste van dit kleine boekje om met vele praktijkvoorbeelden een aantal goede praktijken, maar ook valkuilen en te mijden strikvragen door te lichten. (..) Meerkeuzetoetsen hebben zeker een grote meerwaarde, maar dan wel op voorwaarde dat ze degelijk voorbereid en geëvalueerd worden."
Volledige recensie op BOCO Brussel

Het traditionele kerngezin met twee biologische ouders en hun kind(eren) kunnen we niet langer zien als de norm. De titel van dit boek verwijst dan ook naar de diversiteit in gezinnen impliciet naar de opvoeding die gepaard gaat met vele veranderingen en aanpassingen in gezinnen. Deze publicatie schetst een actuele stand van zaken omtrent de ouder-kindrelatie binnen specifieke gezinsomstandigheden.

Onder meer de volgende thema’s komen aan bod: vaders, opvoeding van meerdere kinderen, het opvoeden van meerlingen, kinderopvang en de professionaliteitsdiscussie, opvoeding in islamitische allochtone gezinnen, scheiding en opvoeding, adoptie en de ouder-kindrelatie, opvoeding na medisch begeleide bevruchting en door lesbische moeders.

Verschillende experten hebben deze topics vanuit wetenschappelijk of beleidsmatig oogpunt uigediept. Overzichten van recent onderzoek, beleidsvisies en verwijzingen naar de pedagogische praktijk bieden een voedingsbodem voor kritische reflectie en discussie over deze maatschappelijk relevante onderwerpen.

Het boek is prima geschikt voor gebruik in het hoger beroepsonderwijs, universitaire opleidingen en bijscholingen. Ook een ruimer publiek met interesse voor gezin en opvoeding vindt er zijn gading in.

Prof. dr. Karla Van Leeuwen doceert aan de KU Leuven en is er onderzoeker bij de Onderzoekseenheid Gezins- en Orthopedagogiek.

Dr. Hans Van Crombrugge is hoofdlector aan het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen van de Hogeschool-Universiteit Brussel.