Het onzekere voor het zekere. Kwetsbaarheid als kracht in loopbaandialogen
Meestal wordt als vanzelfsprekend aangenomen dat in goede loopbaangesprekken allesdraait om cognitieve reflectie. In de gesprekken die in het onderwijs met leerlingenworden gevoerd, is van een dergelijke reflectie meestal geen sprake. Studenten en loopbaanbegeleiderszijn veelal gefocust op ‘reflectie doen’ en niet op ‘reflectief zijn’. Reflectiefzijn is het vermogen om open te staan voor nieuwe inzichten en ervaringen. Ditbetekent eerst en vooral stil staan bij concrete ervaringen die ons raken en ruimte makenvoor de ideeën en intuïties die daaruit kunnen groeien. Studenten noch loopbaanbegeleidershebben de ervaring dat ze reflectie stoelen op – in de woorden van Norman E.Amundson – “embeddedness in being”.
Paradoxaal genoeg zijn het vaak onzeker makende gebeurtenissen in het leven, zogenoemdegrenservaringen, die ons kunnen verleiden tot openheid en receptiviteit. Grenservaringenmaken ons kwetsbaar. Het is een natuurlijke reactie om deze kwetsbaarheidzowel voor onszelf als voor anderen te verbergen, maar het is ook een potentiële bronvan kracht. Kwetsbaarheid wordt kracht wanneer men de moed heeft om niet meteen tevluchten voor de onzekerheid dan wel ze te overschreeuwen. Deze moed wordt ontwikkeldin een dialoog met begeleiders die de negatieve gevoelens durven te accepterendie onzekerheid veroorzaakt, en die nieuwe en creatieve manieren kunnen aanbiedenom de kwetsbaarheid te laten uitgroeien tot een nieuw inzicht, tot inspiratie en totdaadkracht.
Om te zorgen dat reflectie niet slechts een activiteit is die met wilskracht moet wordenuitgevoerd, is het belangrijk om ruimte en tijd te scheppen voor een meer contemplatievevorm van reflectie. Daarvoor is openheid en receptiviteit nodig, zowel aan de kantvan de leerling als aan de kant van de begeleider of coach. Er moet letterlijk en op eenintentionele manier tijd en ruimte zijn voor angst en pijn en het ‘nog niet weten’.
Het onzekere voor het zekere. Kwetsbaarheid als kracht in loopbaandialogen
Meestal wordt als vanzelfsprekend aangenomen dat in goede loopbaangesprekken allesdraait om cognitieve reflectie. In de gesprekken die in het onderwijs met leerlingenworden gevoerd, is van een dergelijke reflectie meestal geen sprake. Studenten en loopbaanbegeleiderszijn veelal gefocust op ‘reflectie doen’ en niet op ‘reflectief zijn’. Reflectiefzijn is het vermogen om open te staan voor nieuwe inzichten en ervaringen. Ditbetekent eerst en vooral stil staan bij concrete ervaringen die ons raken en ruimte makenvoor de ideeën en intuïties die daaruit kunnen groeien. Studenten noch loopbaanbegeleidershebben de ervaring dat ze reflectie stoelen op – in de woorden van Norman E.Amundson – “embeddedness in being”.
Paradoxaal genoeg zijn het vaak onzeker makende gebeurtenissen in het leven, zogenoemdegrenservaringen, die ons kunnen verleiden tot openheid en receptiviteit. Grenservaringenmaken ons kwetsbaar. Het is een natuurlijke reactie om deze kwetsbaarheidzowel voor onszelf als voor anderen te verbergen, maar het is ook een potentiële bronvan kracht. Kwetsbaarheid wordt kracht wanneer men de moed heeft om niet meteen tevluchten voor de onzekerheid dan wel ze te overschreeuwen. Deze moed wordt ontwikkeldin een dialoog met begeleiders die de negatieve gevoelens durven te accepterendie onzekerheid veroorzaakt, en die nieuwe en creatieve manieren kunnen aanbiedenom de kwetsbaarheid te laten uitgroeien tot een nieuw inzicht, tot inspiratie en totdaadkracht.
Om te zorgen dat reflectie niet slechts een activiteit is die met wilskracht moet wordenuitgevoerd, is het belangrijk om ruimte en tijd te scheppen voor een meer contemplatievevorm van reflectie. Daarvoor is openheid en receptiviteit nodig, zowel aan de kantvan de leerling als aan de kant van de begeleider of coach. Er moet letterlijk en op eenintentionele manier tijd en ruimte zijn voor angst en pijn en het ‘nog niet weten’.