De opgroeicirkel
De opgroeicirkel is het vervolg op De opgroeidriehoek en ook deze keer wordt het belang van vriendschap en mildheid benadrukt. Voor kinderen en grote mensen is het in het huidige systeem van jeugdzorg en rechtspraak moeilijk om vast te houden aan mildheid en vriendelijkheid, terwijl dat toch juist is wat we aan onze kinderen willen laten zien en leren. De onmacht en het verdriet binnen gezinnen die onder toezicht staan, of waarvan de ouders verwikkeld zijn in procedures, blijken duidelijk uit de uitspraken van de kinderen.
Aan de hand van theorie over ontwikkeling, loyaliteit, hechting en het brein, wordt een fundament gelegd van waaruit op een veilige en voor het kind leuke manier een opgroeicirkel kan worden gemaakt.
Dit boek is bedoeld voor alle grote mensen die te maken hebben met kinderen, professioneel of privé. Het geeft voorbeelden van verkeerde aannames en vooringenomenheden binnen de rechtspraak en jeugdzorg en toont hoe daar de opgroeicirkel kan worden gebruikt om kinderen de kans te geven de wereld vanuit hun ogen te laten zien. Door niet automatisch uit te gaan van het traditionele gezin, krijgt een kind de kans om te laten zien wie allemaal voor hen belangrijk is.
Anneke van Teijlingen is van oorsprong verpleegkundige, daarna is zij afgestudeerd in sociaal-culturele wetenschappen. Sinds 2004 is zij werkzaam als MfN-registermediator en sinds 2015 als bijzondere curator. Sinds haar boek De opgroeidriehoek (2022), is Anneke van Teijlingen steeds meer versterkt in haar visie dat jeugdzorg en rechtspraak de wereld van kinderen soms meer bedreigen dan beschermen. Als bijzondere curator staat zij naast het kind en probeert zij de stem van het kind te vertegenwoordigen, binnen en buiten de rechtbank. Zij probeert in haar werk haar systeemtherapeutische opleiding te combineren met haar overtuiging dat een kind nooit mag verworden tot een dossier.
De opgroeicirkel
De opgroeicirkel is het vervolg op De opgroeidriehoek en ook deze keer wordt het belang van vriendschap en mildheid benadrukt. Voor kinderen en grote mensen is het in het huidige systeem van jeugdzorg en rechtspraak moeilijk om vast te houden aan mildheid en vriendelijkheid, terwijl dat toch juist is wat we aan onze kinderen willen laten zien en leren. De onmacht en het verdriet binnen gezinnen die onder toezicht staan, of waarvan de ouders verwikkeld zijn in procedures, blijken duidelijk uit de uitspraken van de kinderen.
Aan de hand van theorie over ontwikkeling, loyaliteit, hechting en het brein, wordt een fundament gelegd van waaruit op een veilige en voor het kind leuke manier een opgroeicirkel kan worden gemaakt.
Dit boek is bedoeld voor alle grote mensen die te maken hebben met kinderen, professioneel of privé. Het geeft voorbeelden van verkeerde aannames en vooringenomenheden binnen de rechtspraak en jeugdzorg en toont hoe daar de opgroeicirkel kan worden gebruikt om kinderen de kans te geven de wereld vanuit hun ogen te laten zien. Door niet automatisch uit te gaan van het traditionele gezin, krijgt een kind de kans om te laten zien wie allemaal voor hen belangrijk is.
Anneke van Teijlingen is van oorsprong verpleegkundige, daarna is zij afgestudeerd in sociaal-culturele wetenschappen. Sinds 2004 is zij werkzaam als MfN-registermediator en sinds 2015 als bijzondere curator. Sinds haar boek De opgroeidriehoek (2022), is Anneke van Teijlingen steeds meer versterkt in haar visie dat jeugdzorg en rechtspraak de wereld van kinderen soms meer bedreigen dan beschermen. Als bijzondere curator staat zij naast het kind en probeert zij de stem van het kind te vertegenwoordigen, binnen en buiten de rechtbank. Zij probeert in haar werk haar systeemtherapeutische opleiding te combineren met haar overtuiging dat een kind nooit mag verworden tot een dossier.
De opgroeidriehoek
Dit boek is bedoeld voor alle grote mensen die te maken hebben met kinderen, professioneel of privé. Het is niet alleen een pleidooi om de wereld meer door de ogen van kinderen te bezien, maar geeft ook handvatten om vanuit systemisch perspectief de wereld van kinderen een klein beetje beter te maken.
Aan de hand van voorbeelden uit de praktijk, wordt geprobeerd te laten zien dat de enige echte richtlijn binnen rechtspraak en jeugdzorg, het perspectief van het kind kan zijn. Voor mensen in de jeugdzorg, de rechtspraak, de hulpverlening en het onderwijs, kan dit boek wat fundament bieden tegen de eigen onmacht. Voor alle andere grote mensen kan dit boek helpen bij het verkrijgen van de moed die soms nodig is om de hand uit te strekken naar een kind dat het moeilijk heeft.
Het boek De opgroeidriehoek wijkt af van de abstracte wijze waarop deskundigen en beleidsmakers vaak spreken met en over kinderen. Het gaat over het dagelijks leven van een kind en geeft de boodschap dat iedereen in de gelegenheid is om verantwoordelijkheid te nemen.
Het boek geeft hoop dat ook professionals durven kijken naar wat er wel kan, waarbij zo ver mogelijk wordt weggebleven van veroordeling.
De opgroeidriehoek
Dit boek is bedoeld voor alle grote mensen die te maken hebben met kinderen, professioneel of privé. Het is niet alleen een pleidooi om de wereld meer door de ogen van kinderen te bezien, maar geeft ook handvatten om vanuit systemisch perspectief de wereld van kinderen een klein beetje beter te maken.
Aan de hand van voorbeelden uit de praktijk, wordt geprobeerd te laten zien dat de enige echte richtlijn binnen rechtspraak en jeugdzorg, het perspectief van het kind kan zijn. Voor mensen in de jeugdzorg, de rechtspraak, de hulpverlening en het onderwijs, kan dit boek wat fundament bieden tegen de eigen onmacht. Voor alle andere grote mensen kan dit boek helpen bij het verkrijgen van de moed die soms nodig is om de hand uit te strekken naar een kind dat het moeilijk heeft.
Het boek De opgroeidriehoek wijkt af van de abstracte wijze waarop deskundigen en beleidsmakers vaak spreken met en over kinderen. Het gaat over het dagelijks leven van een kind en geeft de boodschap dat iedereen in de gelegenheid is om verantwoordelijkheid te nemen.
Het boek geeft hoop dat ook professionals durven kijken naar wat er wel kan, waarbij zo ver mogelijk wordt weggebleven van veroordeling.