De Oorlogsorde der Geneesheren 1941-1944.Beslechting van een broederstrijd.(Cahiers GGG – Geschiedenis van de Geneeskunde en Gezondheidszorg, nr. 9)

Na de inval van de Duitse legers in mei 1940 legde het militairbestuur aan de Belgische artsen een reorganisatie vanhun beroepsverenigingen op met vorming van één enkele organisatie.De bestaande twee grote verenigingen gingen hierop inmaar al spoedig kwamen de communautaire geschillen die hen tijdenshet interbellum hadden verdeeld, aan de oppervlakte. Dit leidde tot een felletweestrijd en de oprichting van de Oorlogsorde, waaraan vooral flamingantischeartsen meewerkten. Ze werden wel gesteund door een aantal Waalseartsen. De Oorlogsorde werd van nabij gecontroleerd door het Duitse militairebestuur en door het Belgische ministerie dat geleid werd door eensecretaris-generaal. Na haar oprichting poogde de Oorlogsorde de geneeskundeen de volksgezondheid onder haar controle te brengen en te reorganiseren.
Ze kwam daarbij niet alleen in conflict met een belangrijk deelvan de Belgische artsen maar werd ook betrokken bij maatregelen die vande bezetter uitgingen. Dit is haar leiders na de bezetting zwaar aangerekendgeweest. Het einde van de oorlog bracht niet alleen het verdwijnen van deOorlogsorde mee maar luidde tevens een nieuw tijdperk in de aanpak van devolksgezondheid in België in.
Dit boek beschrijft het verloop van de gebeurtenissen. Gevoelige en controversiëlethema’s, zoals de soms betwistbare houding van de tegenstandersvan de Oorlogsorde, de mogelijke collaboratie met de bezetter, de radicalehouding van sommige bestuurders of de verhouding met de joodse artsen,worden geenszins uit de weg gegaan. De auteur is er zich ten volle vanbewust hoe, meer dan 70 jaar na de feiten, deze aspecten nog bijzondergevoelig liggen.

>>Intekenen op de reeks (20% korting op dit en alle toekomstige delen)