Euthanasie bij psychisch lijden. Het hellend vlak dat overslaat? (Fracarita-reeks, nr. 9)

Vier auteurs buigen zich over de vraag hoe het verdermoet met de euthanasie bij psychisch lijden. Ze doenhet uit medische, filosofische en gelovige hoek en proberenvanuit deze invalshoeken de vraag te beantwoordenwat mensen met psychisch lijden brengt om de euthanasievraagte stellen. Dat het om een complex gegeven gaat,is duidelijk. Dat het dikwijls om een pijnlijke, uitzichtlozesituatie gaat, is eveneens een feit. Maar is het toepassenvan euthanasie het ultieme antwoord op de noodkreet diedeze mensen uiten? Of zijn er alternatieven waarbij menwel degelijk de vraag ernstig neemt zonder het leven wegte nemen? Want euthanasie blijft toch steeds het meest radicaleen onomkeerbare wat men kan doen bij een mens:zijn leven zelf afnemen.

Het essay kwam er vanuit een bekommernis bij de auteurs,die zien dat er steeds meer en vlugger gegrepen wordt naareuthanasie als antwoord, waarbij ze zich de vraag steldenof een handeling, die voorheen een strafbare act was maarnu onder bepaalde voorwaarden werd gelegaliseerd, verderzal evolueren als een van de mogelijke behandelingen bijpsychisch lijden. Ook hier luidt de vraag in welke mate deabsolute zelfbeschikking en de absolute vrijheid het aanhet winnen zijn op de absolute beschermwaardigheid vande mens, van ieder mens, ook van de mens die psychischzwaar lijdt. We zitten hier duidelijk op een hellend vlak, enblijkbaar is dat nu aan het overslaan.