Onderlinge overheidsaansprakelijkheid voor schendingen van Europees recht

In ons recht draagt in beginsel ieder zijn eigen schade. Voor het ‘verplaatsen’van schade, bijvoorbeeld naar de veroorzaker ervan (onder het motto ‘deveroorzaker betaalt’), dient een bijzondere reden te zijn. Deze kan zijn gelegenin de idee dat de persoon die verwijtbaar schade veroorzaakt, die schadedient te vergoeden. Dit houdt dus een reactie van de rechtsorde in op rechtensverwijtbaar gedrag.

De keuze om schade te verplaatsen, is altijd een (rechts)politieke. Onlangs isdeze keuze gemaakt voor het verplaatsen van schade die op grond van EU-rechtvoor rekening komt van de Nederlandse Staat. Met de inwerkingtreding vande Wet Naleving Europese regelgeving publieke entiteiten (Wet NErpe) in2012 kan deze schade door middel van een verhaalsrecht van de Staat wordenverplaatst naar de veroorzakers ervan, zogenoemde publieke entiteiten. Ditzijn bijvoorbeeld medeoverheden, aanbestedingsplichtige entiteiten en concessiehouders.

Ook de omgekeerde situatie doet zich voor. Door EU-recht teschenden kan de Staat schade veroorzaken die voor rekening komt van publiekeentiteiten zoals medeoverheden. Voor het verplaatsen van die schade heeft dewetgever niet voorzien in een bijzonder verhaalsrecht.

In dit onderzoek staat centraal het verplaatsen van de ene overheid naar deandere van schade die is terug te voeren op een schending van EU-recht of hetEVRM.

Onderzocht is of, en zo ja hoe de ene overheid zich naar huidig rechtop de andere zou (moeten) kunnen verhalen en welke voorwaarden vanuit hetpositieve recht aan een dergelijk verhaalsrecht zouden moeten worden gesteld.